De bolsjewieken hadden steeds gesteld dat een revolutie in Rusland door andere, Westerse revoluties zou gevolgd worden. De nieuwe Westerse socialistische staten konden dan op broederlijke wijze meehelpen om de semi-feodale Russische economische structuren te moderniseren. De revoluties in Europa faalden echter en de Russische burgeroorlog die tussen 1917 en 1922 woedde, bracht een ineenstorting van de economie met zich mee. Wanneer het Rode Leger onder leiding van Trotski er eindelijk in slaagde om de laatste reactionaire verzetshaarden op te ruimen, werd er slechts een tiende geproduceerd in vergelijking met 1913. Vlak na de revolutie hadden de boeren het land onder elkaar verdeeld en ze beheerden het als hun privé-bezit. Ze weigerden hun goederen te verkopen aan de officieel vastgelegde prijzen, met als gevolg dat de steden met een enorm voedseltekort kwamen te zitten. De sovjetstaat zag zich verplicht het voedsel op te eisen om de stedelingen in voedsel te voorzien. Dit 'oorlogscommunisme' leidde tot een rebellie van de boeren.
