9 juni komt eraan. De Nederlanders gaan een nieuwe Tweede Kamer kiezen. Die nieuwe Tweede Kamer gaat voor een nieuw kabinet zorgen. Het is nog niet duidelijk wat de samenstelling van het nieuwe kabinet, maar het is duidelijk dat dit kabinet zal gaan zorgen voor harde bezuinigingen. Bijna alle politieke partijen zeiden eerst dat ze geen ‘breekpunten’ hadden en dat het belangrijkste was dat er überhaupt een regering gevormd kon worden. Nu zwichten de partijen onder druk en spreken ze zich uit voor mogelijke coalities. Laten we dit eens nader bekijken.



Rechtse coalitie?

De VVD is nu de grootste in de peilingen. Deze partij staat voor de harde lijn van bezuinigingen. Vanuit een kapitalistisch oogpunt is de partij dan ook de meest ‘rationele’. Veel mensen zien geen alternatief, en dat kan hen ook niet kwalijk genomen worden. Alle Nederlandse politieke partijen steunen ook het kapitalisme, de ene in een iets andere vorm dan een andere. Vanuit puur kapitalistisch oogpunt is het programma van de VVD het meest ‘rationeel’. Alle sociale omhulsels van het Nederlandse kapitalisme, waar jarenlang voor gestreden is, zijn volgens deze logica duur en verspillend, en moeten dus maar wegbezuinigd worden. Alleen alles over laten aan de vrije markt doet de VVD niet; de hypotheekrenteaftrek blijft in haar huidige vorm bestaan, aangezien die ook meteen een subsidie is voor de villa’s van de allerrijksten.

De VVD heeft aangegeven dat een coalitie met CDA en PVV een goede optie is. Dat zou een kabinet worden van harde bezuinigingen, gecombineerd met veel repressieve maatregelen en een hard asielbeleid.

De PVV gaat hier in principe in mee. Het liefst ziet Wilders zijn partij gedoogsteun geven aan een kabinet van CDA en VVD. Hij had namelijk als breekpunt dat de AOW-leeftijd niet verhoogd zou worden. De VVD en het CDA zijn hier voor.

Het CDA heeft hier moeite mee. De radicale manier waarop Wilders tegen de islamitische godsdienst in gaat, de polarisatiepolitiek etc. blijft voor de conservatieven van de CDA toch erg lastig. Daarom zal het vormen van zo’n coalitie lastig zijn.

Een nieuw paars?

Een andere coalitie die door verschillende partijen gewild is, is een Paars III, of een Paars Plus, bestaande uit VVD, PvdA, D66 en Groenlinks. D66 en Groenlinks zijn hier de grote voorstanders van. PvdA ziet dit ook als goede optie, echter de VVD ziet de PvdA als te links.
De PvdA heeft zich nu ook tegen het ‘neoliberalisme’ gekeerd, en pleit voor de invoering van een hoogste belastingschijf van 60%. Dit botst met de snoeiharde bezuinigingsplannen van de VVD.
Dit zegt evengoed niets. De heersende klasse van Nederland wil snel een nieuwe regering. Kabinet Balkenende IV was een kabinet van stilstand, en een herhaling daarvan zou ongunstig zijn. Daarom dat het nu ‘respectabel’ is om geen breekpunten te hebben. Het gebeurt toch immers in het ‘nationale belang’?
Dit nationale belang is niets anders dan het belang van het Nederlandse kapitalisme. De armen moeten betalen voor de rijken, niet voor het ‘nationaal belang’.

Links moet een tegengeluid laten horen

Tegen alle propaganda van ‘hervormingen zijn noodzakelijk’ (waarmee contrahervormingen worden bedoeld) en ‘bezuinigingen zijn nodig voor het nationale belang’ moet een duidelijk tegengeluid te horen zijn. Dit zou door de linkse partijen gedaan moeten worden. Helaas gebeurt dat te weinig, en was het uiteindelijk de Evangelische Omroep die liet zien hoe slecht de plannen van de VVD voor de armere bevolking zouden uitpakken!

Alle linkse partijen hebben het kapitalisme geaccepteerd, terwijl het nu zo duidelijk is hoe het gefaald heeft, en van crisis tot crisis gaat. PvdA en Groenlinks doen vrolijk mee met de ‘hervormingen’, alleen echter in een rustiger tempo.
De SP heeft geprobeerd steeds meer als een ‘respectabele’ partij over te komen, om op die manier een keer mee te kunnen regeren. Het is duidelijk waar dat toe geleid heeft. De partij heeft nog maar de helft van de populariteit die ze in 2006 hadden. Als er twee sociaaldemocratische partijen zijn, is het logisch dat men kiest voor de grootste.
De SP wil de sociale verworvenheden behouden, en dat is zeer goed, maar het probleem is dat ze geen duidelijke oplossing hebben voor de crisis.

Er is nood aan een socialistisch programma om de problemen van het kapitalisme op te lossen. De banken en grote multinationals moeten genationaliseerd worden onder werknemerscontrole, de werkweek moet verkort worden tot 32 uur met loonbehoud, en een programma van publieke werken moet ervoor zorgen dat er wordt afgerekend met de werkloosheid.