Vonk RSS

Venezuela: Economische oorlog in de aanloop naar de parlementaire verkiezingen

2010-09-01T08:14:00.000-07:00

De Venezolaanse revolutie moet tot het einde doorgaan als ze wil slagen. Dat betekent de onteigening van de kapitalisten en grootgrondbezitters, die nog steeds de controle hebben over twee derde van de economie. Dit is een sterk drukmiddel dat in hun handen gebruikt wordt om economische sabotage te organiseren teneinde de regering te ondermijnen. De rechtse, reformistische vijfde colonnisten binnen de Bolivariaanse beweging proberen uit alle macht de revolutie tegen te houden. Dit is waar het gevaar schuilt.

Geschreven door Patrick Larsen en Alan Woods

De aankomende verkiezingen voor de Nationale Vergadering, gepland voor 26 september, vormen een serieuze uitdaging voor de toekomst van de Bolivariaanse Revolutie. In de maanden die aan de verkiezingen voorafgaan bevindt Venezuela zich in een bijzonder onstabiele situatie. De contrarevolutie is in het offensief en gebruikt haar economische macht voor sabotage en het oppotten van voedsel zodat er voedseltekorten ontstaan.

Ondertussen probeert de regering langs haar kant enkele van de problemen op te lossen, maar de maatregelen die ze genomen heeft zijn te beperkt en raken niet aan de kern van het probleem. Een groot deel van het probleem waar de revolutie tegenaan kijkt is de wijdverspreide afkeer voor de chavistische bureaucratie – de elementen die zich bij de beweging hebben aangesloten, niet om voor het socialisme te strijden, maar om carrière te maken, lucratieve contracten bij de regering te krijgen of postjes te pakken in de staat of de partij. Het is deze laag, die alsmaar meer macht verwerft, die een ware Vijfde Colonne van de bourgeoisie binnen de revolutie vormt, en deze zit tot zeer hoog in de regering en de PSUV diep ingeworteld.

In april van dit jaar werden de radiostations in Caracas enige dagen lang volledig overgenomen door Latijns-Amerikaanse hoogwaardigheidsbekleders. Er werden menige lange speeches uitgezonden die een kijk gaven op de verwezenlijkingen van Bolivar en de bevrijding van Latijns-Amerika van het koloniale juk. Het volk werd er echter ook aan herinnerd dat de ware onafhankelijkheid van dit groot continent nog steeds te heroveren is.

President Chávez heeft recentelijk meermaals benadrukt dat er geen oplossing mogelijk is voor de problemen van het volk van Latijns-Amerika en de wereld onder het kapitalisme en dat het enige alternatief voor de mensheid socialisme of barbarij is. Op de demonstratie van 13 april was er een indrukwekkende tentoonstelling van de Volksmilitie te zien: gewapende arbeiders, kleine boeren en studenten.

Op het afsluitende congres van de PSUV waren duizenden chavistas in hun rode hemden verzameld. Allemaal riepen ze als één man herhaaldelijk: Viva Chávez en Viva la Revolucion! Maar onder de oppervlakte heerst er een ongemakkelijk gevoel bij de activisten. Naast de officiële speeches zeggen de gewone leden van de PSUV serieuze twijfels te hebben over hoe het er nu aan toe gaat en wat de toekomst zal brengen.

Een Bolivariaanse activiste, Monica, vertelde over haar zorgen:

“Wanneer ik al die mannen en vrouwen van de militie zag marcheren op de 13^e werd ik vervuld van trots. Maar er is een probleem. Het aantal Bolivarianen op straat was lager dan in de vorige jaren. Ik ben bang dat deze parades de aandacht wegtrekken van de politieke kwesties, weg van de problemen waar gewone mensen zich echt zorgen om maken.”

Ze gaf toe:

“Wij Bolivarianen verliezen het gevecht bij de bevolking. Tegenwoordig kunnen contrarevolutionairen aan bushaltes en metrostations roepen wat ze willen over Chávez en niemand gaat met hen in discussie. De chavistas houden hun hoofd laag. We zijn in de verdediging gedrongen.”

Een andere chavistische activist, Gustavo, zei hierop bitter:

“De gemoedstoestand in de arme barrios is heel slecht. In het verleden vochten de mensen om op de bussen naar onze demonstraties te geraken. Nu wil er niemand meer gaan. Sommigen zelfs: “Ik ga als je me betaalt.” Ze zeggen: “Er is meer dan genoeg geld in dit land – voor sommigen!””

Hierdoor is de uitslag van de verkiezingen moeilijk te voorspellen. Er zijn veel dingen die kunnen gebeuren in de komende maanden. Maar één ding is duidelijk: het wordt niet simpel voor de kandidaten van de PSUV. De achterhoede van de PSUV en de Bolivariaanse beweging kijken onrustig toe hoe de contrarevolutie de revolutie ondermijnt en opnieuw een poging om Chávez van zijn positie te verdrijven wagen.

PDVAL – de kanker van de corruptie

Wat is de kern van het probleem? Het is het feit dat, elf jaar nadat Chávez aan de macht kwam, de revolutie nog steeds niet tot het einde is doorgegaan. De president heeft eerlijk toegegeven dat Venezuela nog steeds een kapitalistisch land is. Belangrijke delen van de economie zijn nog steeds in handen van de privésector. Het merendeel van de grond is in handen van de grootgrondbezitters, terwijl rond de 70 procent van het voedsel geïmporteerd wordt, ook al is Venezuala een zeer vruchtbaar land voor de landbouw.

Dit heeft bijgedragen aan het probleem van de inflatie, die momenteel een van de hoogste van Latijns-Amerika is. De verdeling van voedsel is nog steeds voornamelijk in handen van de grote supermarkten en voedselmonopolies, vaak in bezit van grote buitenlandse concerns.

Ondanks alle inspanningen van de regering zijn er frequente en terugkerende tekorten van bepaalde voedselproducten. We zagen hetzelfde gebeuren op de vooravond van de Grondwettelijke Hervorming (die de regering verloor door de grote afwezigheidsgraad). Dit is het duidelijke bewijs van een doelbewuste campagne van sabotage, georganiseerd door de Big Business om het land te destabiliseren en het volk te demoraliseren in de aanloop naar de verkiezingen van september.

Deze problemen zijn niet los te koppelen van het probleem van bureaucratie en corruptie. De rol van de bureaucratie is het tegenhouden van de vooruitgang van de revolutie, progressieve wetgeving te saboteren en de initiatieven van de president te blokkeren. Zij vormt de Bolivariaanse rechtervleugel en vormt koppig een front tegen revolutionaire maatregelen zoals nationalisatie en arbeiderscontrole. In vele gevallen heeft deze sabotage zeer schadelijke gevolgen gehad. Nergens is dit duidelijker dan in de gevoelige voedselsector.

Een voorbeeld hiervan is het recente schandaal bij PVDAL, een overheidsbedrijf dat dagelijks meer dan 1000 ton voedsel levert in Venezuela. Eind mei vond de Venezolaanse inlichtingendienst een geheime voorraad van 2334 containers vol voedsel die door corrupte managers van het bedrijf verborgen waren. Voormalig voorzitter van de PDVAL Luís Pulido werd hierdoor beschuldigd van corruptie en stelen en gearresteerd.

Latere onderzoeken wezen erop dat de problemen veel verder gaan dan slechts een individu. Volgens een artikel in Últimas Noticias, verschenen op 9 juni, hebben werknemers van PDVAL een verslag overhandigd aan Chávez dat toont hoe een georganiseerde maffia werkte binnen het overheidsbedrijf.

Het verslag vermeldt hoe 12 topmanagers een georganiseerd gangsternetwerk opgesteld hebben dat systematisch containers verzamelde en enige tijd verborg, zodat ze voorbij hun verkoopsdatum geraakten, ze deze op de zwarte markt konden verkopen en via PDVAL nieuwe containers konden verkrijgen. Iedereen die hen durfde tegen te spreken werd het zwijgen opgelegd door doodsbedreigingen. Heartfriend Peña, een arbeider die openlijk het bestaan van meer dan 400 verborgen containers afkeurde, werd op slaande voeten ontslaan door de corrupte managers.

De rechtse oppositie heeft geprobeerd te ‘bewijzen’ dat de zaak-PDVAL toont dat de revolutie zelf gefaald heeft. De arbeiders van de overheidssector hebben echter betoogd om te tonen dat ze achter de voedselprogramma’s van de regering blijven staan.

De zaak-PDVAL toont aan dat het onmogelijk is een nieuwe, socialistische maatschappij te bouwen terwijl de oude burgerlijke staat nog steeds grotendeels intact is. Zonder de democratische controle van de arbeidersklasse is het onmogelijk om corruptie en bureaucratie te vermijden. Corruptie is de kanker die de revolutie van binnenuit vernietigt. Oftewel zal de revolutie de bureaucratie vernietigen, oftewel zal de bureaucratie de revolutie vernietigen.

De chavistische rechtervleugel

De bureaucratie, de dienaren van de bourgeoisie met rode hemden, voeren een bittere uitputtingsstrijd met de linkse chavistas. Ze maken gebruik van een zwarte lijst om te voorkomen dat echte revolutionaire individuen dicht bij de president geraken en verspreiden leugens en geruchten over hen in de PSUV. Dit gaat zo ver dat ze deze linksen er van beschuldigen contrarevolutionairen te zijn!

De slogan van deze elementen is tegenwoordig: discipline! Hiermee bedoelen ze dat de ministers moeten doen wat de bureaucratie hen beveelt! Voor een minister ook maar iets kan doen, zegt men hem of haar dat eerst die en die geconsulteerd moeten worden om goedkeuring te krijgen. Maar die en die geeft nooit goedkeuring voor enige progressieve of revolutionaire maatregelen. Op die manier wordt de revolutie langzaam maar zeker verlamd.

Wanneer een minister koppig is en niet naar de pijpen van de bureaucratie danst, wordt hij of zij gewoon opzij geschoven of uit zijn of haar functie ontzet. Het meest schandalige voorbeeld hiervan is het recente ontslag van Eduardo Saman, de meest populaire minister in de regering, die altijd consistent was geweest in zijn actieve steun aan bedrijfsbezettingen en -nationalisaties.

Saman was heel populair bij het volk, maar heel onpopulair bij de bourgeoisie en de Vijfde Colonne omwille van zijn eisen voor een staatsmonopolie op buitenlandse handel – een uitermate correcte en zelfs noodzakelijke maatregel in een socialistische economie. Hij voerde ook praktisch in zijn eentje een kruistocht tegen het stijgen van de prijzen van noodzakelijke voedselproducten. De man die hem verving zorgde onmiddellijk voor een prijsstijging van een hele reeks van deze voedselproducten en liet de prijscontrole op basisproducten opheffen die door Saman lang beschermd geweest was. Dit is niet bepaald de beste manier op de steun van de chavistische massa te winnen in een verkiezingsjaar!

De kapitalisten (zowel buitenlands als Venezolaans) saboteren systematisch de economie. Om maar een voorbeeld te geven: doordat er niet genoeg auto’s werden geproduceerd om aan de lokale vraag te voldoen konden de grote Amerikaanse autoproducenten, de banken en de verzekeringsmaatschappijen een gigantische zwendel op poten zetten. Op deze manier haalden ze gigantische winsten uit de gewone mensen die in een rij moeten staan om een auto te kopen. Auto’s die door hen waren gekocht voor 60.000 bolivar kostten 200.000 bolivar voor deze mensen.

Sommige bedrijven die zogezegd deel uitmaken van de voedselindustrie maken miljoenenwinsten door te speculeren op dollars en bolivars en fabriceren in feite helemaal niets. Zelfs enkele van de nationalisaties die plaatsgevonden hebben zijn dubieus. In veel gevallen heeft de bureaucratie een einde gemaakt aan de arbeiderscontrole en simpelweg de oude managers terug ingesteld. In andere gevallen zijn het nog steeds de oude eigenaars die de bedrijven beheren. Vaak is het enige wat veranderd is de etiketten op de blikken koffie, en zo verder.

Een scherp contrast hiermee vormt het geval van de fabriek Gaviota. Deze sardienenproducent is genationaliseerd en met succes onder arbeiderscontrole geplaatst. Het probleem is dat gevallen als deze meer uitzondering dan regel zijn.

Nood aan het vervolledigen van de revolutie

In zijn klassieke analyse van de Spaanse Revolutie heeft de Amerikaanse marxist Felix Morrow het over een typische discussie tussen een lid van de militie en een arme boer tijdens de burgeroorlog. De eerste probeert de tweede te overtuigen van de noodzakelijkheid van een verdediging van de Spaanse Republiek. De tweede antwoordt hierop met een simpele vraag: “Wat heeft de republiek ons ooit gegeven om te eten?”

Deze anekdote is van groot belang voor het Venezuela van vandaag. Goede bedoelingen hebben is niet genoeg. Socialisme verdedigen als ideaal is niet genoeg. Voor de arme massa’s moet socialisme gelijkstaan aan brood, boter en melk. Voor hen moet socialisme betekenen dat er een einde komt aan de hoge misdaadcijfers, de sterke prijsstijgingen en armoede in haar geheel.

Terwijl sommige ministers en andere medewerkers van de regering zich bezighouden met het geven van lange speeches over “democratie van het volk” verwijst de vijand naar de dingen die het volk echt bezighouden, zoals inflatie, voedselschaarste en de misdaadcijfers. Natuurlijk doet de corrupte Venezolaanse oppositie (die door de Amerikaanse imperialisten gefinancierd wordt) dit voor haar eigen cynische doeleinden en met als enige bedoeling het ondermijnen van de revolutie. We kunnen er zeker van zijn dat dit allemaal verslechtert wanneer zij opnieuw aan de macht zouden komen, net zoals de situatie voor de Spaanse arbeiders en boeren verslechterde na Franco’s overwinning.

Toch is het bijzonder gevaarlijk om in dit stadium van de revolutie te proberen niet de confrontatie met de echte problemen aan te gaan. Sommige reformistische sectoren, zowel in Venezuela als internationaal, hebben geprobeerd om Venezuela’s sociale en economische problemen te ontkennen en simpelweg af te doen als “propaganda van de oppositie”. Maar als je ontkent wat duidelijk is voor iedereen geraak je alleen maar vervreemd van de massa’s, die het effect van de economische crisis op hun leven dagelijks voelen.

De nood aan een vervollediging van de revolutie is dringender dan ooit. Ongelofelijk genoeg blijft de situatie gunstig na meer dan tien jaar revolutie. Chávez zou zijn meerderheid in het parlement kunnen gebruiken om een machtigingswet door te voeren die zou zorgen voor de nationalisatie van de grootste bedrijven, de voedsel- en supermarktsectoren, de banken en de industrie die nog in private handen is. Dit zou samen kunnen gaan met een staatsmonopolie op buitenlandse handel, zodat Venezuela de volledige controle over haar eigen economie heeft. Verder zou een decreet om arbeiderscontrole in alle overheidsbedrijven in te voeren zeker enthousiast onthaald worden. De arbeiders zouden bedrijfscomités kunnen instellen in alle bedrijven, zoals we in een zeer vroeg stadium van ontwikkeling zagen bij SIDOR en de andere basisindustrieën van Guyana.

Een dergelijke ontwikkeling zou relatief snel de regering in staat stellen om problemen zoals inflatie, speculatie, huisvesting, oppotten van voedsel en slechte infrastructuur daadwerkelijk aan te pakken. Een radicale agrarische hervorming zou een einde kunnen betekenen voor de dominantie van de latifundia op het platteland om zo land te geven aan de kleine boeren. Grootschalige controle op krediet zou ervoor zorgen dat de staat goedkope leningen kan geven aan kleine boeren. De landbouwproductie zou gestimuleerd kunnen worden om een einde te maken aan de absurd grote import van voedselproducten.

Nationaliseer de banken onder arbeiderscontrole!

Op maandag 14 juni kondigden de Venezolaanse autoriteiten de tijdelijke sluiting aan van Banco Federal, de achtste grootste bank van het land. Dit gaat gepaard met een onderzoek naar de werking van de bank. Een van de redenen hiervoor was dat de bank een Venezolaanse wet niet volgde die minimuminvesteringen met productie als doel stimuleert.

Deze maatregel komt er na de tussenkomst van de staat en daaropvolgende nationalisaties van een aantal banken van middelbare grootte in november vorig jaar. Dit leidde tot de oprichting van een nieuwe overheidsbank, de Banco Bicentario. Alles tezamen heeft de overheidssector nu 20 tot 25 procent van het financiële stelsel in handen.

Al zijn deze nationalisaties zeker een stap voorwaarts, toch moeten we er op wijzen dat de kapitalisten van Venezuela’s financiële sector (waaronder een aantal multinationals) nog steeds grotendeels onbelemmerd enorme fortuinen uit het land te zuigen. Een artikel in de burgerlijke financiële krant Reporte Diario de la Economía van 5 februari 2010 toonde hoe ze 2.615 miljard Amerikaanse dollar winst gemaakt hadden in 2009. Drieëntachtig procent van dit bedrag kwam van administratiekosten. Dit is een grotesk cijfer wanneer je er rekening mee houdt dat miljoenen Venezolanen in extreem arme sloppenwijken leven met 5 à 10 dollar per dag.

Geheel los van de onmiskenbare sociale onrechtvaardigheid wil dit alleen maar zeggen dat, meer dan een decennium na het begin van de Bolivariaanse Revolutie, de Venezolaanse economie nog steeds duidelijk een markteconomie is, een feit dat zelfs overheidswerkers toegeven. Volgens cijfers van de Banco Central de Venezuela creëert de private sector momenteel nog steeds 70 procent van de rijkdom in Venezuela.

De private sector kende een diepere val dan de publieke, maar is nog steeds de grootste van de twee. Om maar een voorbeeld te geven: in 2009 viel het BBP met 3,3 procent. De private sector viel met 4,5 procent terwijl de publieke sector met 0,9 procent groeide. Het BBP was toen 56 miljard Bolivars, waarvan 33 miljard in de private sector werd gecreëerd, 17 miljard in de publieke en 6 miljard netto kwam van belastingen op producten. Het is moeilijk om dit precies te berekenen, maar dat betekent dat de private sector verantwoordelijk is voor ongeveer 66 procent van het BBP, niet zo ver dus van het cijfer van de Banco Central.

Het behouden van het kapitalistisch systeem heeft voor Venezuela als gevolg gehad dat het hard getroffen werd door de wereldwijde recessie. 2009 eindigde met het krimpen van het BBP met 3,3 procent en in het eerste kwartaal van 2010 is het met 5,8 procent nog meer gedaald. In 2008 groeide het BBP nog met 4,8 procent. Maar in dezelfde tijd kromp de private sector met 0,1 procent en groeide de publieke sector met 16,3 procent. Dit betekent dat op dit moment de overheidssector degene is die de economie ondersteunt. De reden is duidelijk: de kapitalisten zijn niet in staat en niet van plan om de productiemiddelen uit te breiden.

In de laatste 10 jaar waren we getuige van het sluiten van 4000 kleine en middelgrote ondernemingen in Venezuela. Tegelijkertijd is de inflatie extreem hoog. Recente cijfers tonen dat de geaccumuleerde inflatie voor de eerste vier maanden van 2010 11,3 procent is, terwijl deze in dezelfde periode van vorig jaar maar 6,7 procent bedroeg. Deze situatie maakt het leven voor gezinnen uit de arbeidersklasse alsmaar moeilijker, want loonsverhogingen zijn uitzonderlijk. Er is dus een grote daling in koopkracht bij de Venezolaanse arbeiders.

De revolutie moet deze situatie niet onopgemerkt laten en moet de nodige conclusie trekken: binnen de begrenzingen van de markteconomie is er geen manier op de dringende problemen van de massa’s op te lossen. In de aanloop naar de parlementaire verkiezingen vechten de Venezolaanse marxisten voor een echt socialistisch programma in zowel de PSUV als de PSUV-jongeren en de UNT. De nationalisatie van INAF is de eerste overwinning en toont dat het mogelijk is zo een gevecht te winnen wanneer de marxistische methodes voorop staan.

Gedeeltelijke nationalisatie gaat echter niet werken. Wat nodig is, is een socialistische geplande economie. Teneinde een einde te stellen aan de chaos moeten alle belangrijke delen van de economie, inclusief de banken, onteigend worden zonder compensatie. En om verlost te geraken van de kanker van de bureaucratie en corruptie is het essentieel dat de economie en de staat in handen zijn van de arbeidersklasse.

Chávez heeft al verschillende malen Lenins Staat en Revolutie aangehaald als een verplicht te lezen boek voor alle leden van de PSUV. Wat waren de basisvoorwaarden die Lenin opsomde waaraan voldaan moet worden om een arbeidersdemocratie in te stellen en er in de richting van het socialisme gegaan kan worden?

Vrije en democratische verkiezingen met het recht op terugroeping.
Geen ambtenaar mag een hoger loon krijgen dan een geschoolde arbeider.
Geen leger of politie naast het gewapende volk.
Alle administratieve taken moeten geleidelijk door iedereen gedaan worden: als iedereen om beurten een bureaucraat is, is niemand een bureaucraat.

Deze maatregelen zouden onmiddellijk genomen moeten worden in Venezuela. Dit is de enige manier om een einde te stellen aan corruptie en bureaucratie. In zijn speech op het PSUV-congres in april verwees Chávez naar de wereldwijde crisis van het kapitalisme en benadrukte hij wederom dat alleen socialisme de mensheid kan redden. Hij citeerde ook opnieuw Lenin (Staat en Revolutie en Imperialisme) en Marx, en wees er op dat de PSUV staat voor de klassenstrijd. Het is hoog tijd dat de woorden van de president in daden worden omgezet!

Hoe de middenklassen te winnen

Een van de belangrijkste bezwaren die de reformisten hebben tegen het socialistische programma is dat het de middenklassen zal vervreemden. Dit is helemaal fout. De onteigeningen zijn niet gericht op de kleine eigenaars, de eigenaars van kleine ondernemingen, winkels en bars, of de boer met een kleine lap grond en een paar kippen. Ze zijn enkel gericht op de grote banken en monopolies die de kleine ondernemer uitbuiten, bedriegen en beroven.

De kleine winkeleigenaar, de kleine boeren en de andere zogeheten middellagen staan tussen de arbeidersklasse en de bourgeoisie. Ze zijn een zeer heterogene klasse. In de bovenste lagen staat men zeer dicht bij de bourgeoisie. De welvarende advocaten, universiteitsprofessoren, economen, journalisten en andere vakmensen hebben belang bij de bestaande samenleving en zijn bereid voor haar voorbestaan te vechten. Hun zonen en dochters in de universiteiten vormen de stoottroepen.

De lagere lagen van de middenklasse gedragen zich echter bijzonder wispelturig en gaan voortdurend van revolutie naar contrarevolutie en terug. Deze lagen zijn geneigd om de klasse te volgen die een weg vooruit toont. Ze kunnen uitsluitend gewonnen worden door een consistent en duidelijk beleid. Maar twijfelingen en terughoudendheid zijn net die zaken waarmee men de steun van de middenklasse kwijtgeraakt, en zo in reactionaire richting duwt.

De reformisten spreken over “realistisch” zijn, maar in werkelijkheid is hun idee van “gematigdheid” volslagen utopisch. Dit is wat de ervaring ons leert. Een paar jaar geleden startte Juan Barreto, voormalig burgemeester van Caracas Metropolitana, een programma van onteigeningen van gebouwen en ongebruikte grond (waaronder enkele golfbanen) op. Aanvankelijk werd dit hartelijk onthaald door de bewoners, waarvan er velen uit de middenklasse komen. Ze zagen dat de regering eindelijk begon met het aanpakken van speculanten en zwendelaars in woningen die geld halen uit het gebrek aan goedkope woningen. Dit programma werd echter onder druk van de reformisten snel teruggefloten en zijn verwezenlijkingen teniet gedaan.

Dit vervreemdde de middenklasse die voorstander was van de onteigening van de rijke parasieten. De les die hieruit getrokken kan worden, is zeer duidelijk: de middenklasse kan alleen gewonnen worden als de regering, die steunt op de arbeidersklasse, een duidelijk socialistisch profiel aanneemt en moed en beslotenheid toont. Zolang de revolutie maar halfweg is, blijft de kleine winkeleigenaar lijden onder de dictatuur van de monopolies en blijft de kleine boer lijden onder die van de latifundia. Het is niet mogelijk om de middenklasse te winnen met halfslachtige en gematigde maatregelen. Slechts wanneer de revolutie beslissende stappen neemt in de strijd tegen de economische macht van de oligarchie, wordt het mogelijk om grote delen van de middenklasse aan de zijde van de revolutie te krijgen.

De PPT en de roep om een ‘tolerant’ chavisme

Wanneer de revolutie een kritieke fase benadert, is het onvermijdelijk dat ze de linker- en de rechtervleugels polariseert. Deze vertegenwoordigen respectievelijk de druk van de arbeiders en de boeren, die streven naar het verslaan van de bourgeoisie om de socialistische revolutie te vervolledigen, en de druk van de bourgeoisie en haar Vijfde Colonne, die streven naar het verslaan van de revolutie onder de ten onrechte gebruikte banier van de ‘democratie’ en de ‘tolerantie’.

Het is binnen deze context dat de PPT (Patria Para Todos), een partij die vroeger deel uitmaakte van het pro-regeringsblok, plotseling van mening is veranderd en zich probeert voor te doen als een meer ‘tolerante’ versie van het chavisme dan hetgene van Chávez zelf. Deze partij wordt geleid door de voormalige PSUV-gouverneur van Lara, Henry Falcon, die een conflict had met Chávez omdat hij onder andere inging tegen pogingen om een industriegebied in Lara te onteigenen dat in handen is van de miljonair Mendoza (de eigenaar van Polar, een voedsel- en drankketen).

De PPT probeert nu (op een manier die veel weg heeft van die van Violeta Chamorro in het Nicaragua van eind jaren ’80) naar voren te komen als een ‘derde optie’, een die kan zorgen voor verzoening zonder bloedvergieten, voor een compromis tussen de klassen dat een ‘normale’ toestand kan herinstellen en tegelijk af te rekenen met de problemen van de massa’s: inflatie, voedseltekorten enzovoort. Deze retoriek is heel gevaarlijk omdat ze de echte houding van deze mensen verbergt: contrarevolutie met een sociaal en democratisch masker.

Als de regering nog langer niet in staat is om veel van deze problemen op te lossen, kunnen deze demagogische oproepen tot verzoening gigantische lagen van de middenklassen winnen en zelfs enkele lagen van de arme stedelingen die moe en gefrustreerd zijn door het trage tempo waarmee de revolutie verloopt. Zij zijn wanhopig op zoek naar een manier om uit de huidige impasse te geraken. Maar, nog belangrijker: een verlenging van de huidige situatie kan resulteren in apathie en demoralisatie bij sommige delen van de massa’s. Dit gaat zich dan weer laten voelen door een lage opkomst bij de aankomende verkiezingen.

De huidige fase wordt gekenmerkt door veel verwarring. Het helpt ook niet dat er allerlei kleine partijen en groepen zijn binnen de Bolivariaanse beweging die zich omschrijven als marxisten of trotskisten, maar volslagen onbekwaamheid tonen om de manier waarin de massa’s zich bewegen te begrijpen. Een typerend voorbeeld van dit fenomeen is Orlando Chirino, een syndicalist die vroeger bekend stond om zijn militante gevechten aan de zijde van de textielarbeiders van Aragua. Hij stond op de eerste rij bij het oprichten van de UNT, de Nationale Arbeidersvakbond. In 2007 besloot Chirino om de PSUV te boycotten bij de grondwettelijke hervormingen. Zoals we toen waarschuwden, is hij nu niet in staat om het verschil tussen revolutie en contrarevolutie te zien.

Dit is wel zeer sterk bevestigd in de afgelopen maanden. Chirino heeft namelijk zijn kandidatuur gesteld voor de Nationale Vergadering op de lijst van… de PPT! Chirino’s ‘trotskistische’ groepering is dus bij een volksfront van burgerlijke partijen gegaan om de anti-imperialistische regering van Hugo Chávez aan te vallen! De geschiedenis maakt soms wel zeer rare bochten! Omdat hij blijkbaar niet genoeg had aan zijn kandidatuur op een burgerlijke lijst staat Chirino in de verkiezingsstrijd nu publiek bekend omwille van zijn tegenstand aan de nationalisatie van de voedselketen Polar – dit zou volgens hem een ‘burgerlijke nationalisatie’ zijn!

Door de PPT een ‘links’ en ‘pro-arbeider’ imago te geven is hij objectief gezien uitsluitend het imperialisme en de contrarevolutie aan het versterken. Dit zou door iedere militante arbeider en syndicalist moeten worden begrepen en bevochten. Wie de contrarevolutie wil verslaan, moet binnen de rangen van de PSUV vechten om deze voor de revolutie levensnoodzakelijke verkiezingen te winnen.

Door welke fase gaan we?

In de laatste elf jaar is de Bolivariaanse revolutie meermaals gered door de actieve tussenkomst van de massa’s: in 2002, in 2003 en later in het Terugroepingsreferendum. Maar reeds ten tijde van het Grondwettelijk referendum werd er een waarschuwend signaal uitgezonden. De oppositie heeft dat referendum toen niet gewonnen; de chavista’s hebben het verloren. Drie miljoen chavistische kiezers bleven thuis.

Het is niet mogelijk om een accurate schatting te maken van de echte electorale balans. Het ziet er niet naar uit dat de rechtse oppositie veel stemmen zal winnen ten koste van de chavista’s. Het gevaar is echter wel groot dat vele chavistische kiezers er simpelweg voor zullen kiezen om zich te onthouden. Volgens sommige schattingen maakt de harde kern van chavistische kiezers ongeveer een derde uit van het electoraat. Een ander derde van de stemmen gaat naar de oppositie, en het laatste derde – het meest doorslaggevende – bestaat uit gedesillusioneerde chavistische kiezers die waarschijnlijk niet gaan stemmen.

Dit zou een meerderheid in de Nationale Vergadering kunnen geven aan de oppositie. Dat zou een ramp betekenen voor de revolutie. Zelfs als de oppositie er niet in slaagt om de meerderheid te behalen maar alsnog een belangrijk deel van de stemmen haalt, zou het een serieuze opdoffer zijn. Een sterke aanwezigheid van de oppositie in de Vergadering zou hen een manier geven om progressieve wetgevingen te ondermijnen en te saboteren. Ze zouden het gebruiken om massademonstraties te organiseren in de straten en om de burgerlijke massa’s en studenten uit de middenklasse te mobiliseren als stoottroepen van de contrarevolutie. Dit gevaar is reëel en aanwezig.

De Bolivariaanse revolutie gaat door een moeilijke fase – moeilijk, maar levensnoodzakelijk en onvermijdbaar. Elke revolutie in de geschiedenis gaat door verschillende fases. Er is altijd een initiële fase – de fase van democratische fases, zoals in februari 1917 in Rusland of in april 1931 in Spanje – een fase van euforie waarin de massa’s er van overtuigd zijn dat al hun problemen opgelost geraakt zijn. De zaken zien er wel zeer eenvoudig en gemakkelijk uit in deze fase!

Maar daarna komt er een andere fase, degene waarin de massa’s doorkrijgen dat de zaken niet eenvoudig en evenmin gemakkelijk zijn. Ze zien dat er allerlei zaken niet juist zijn en ervaren een gevoel van teleurstelling en ontgoocheling. Een gedeelte vervalt in inactiviteit en passiviteit. De contrarevolutie wordt brutaler met elke stap achteruit die de revolutie neemt.

Het is waar dat veel voormalige activisten gedesillusioneerd zijn en in inactiviteit zijn vervallen. Maar er is nog een laag, de meest bewuste lagen van de arbeiders en jongeren, die een kritische houding hebben ontwikkeld en openstaan voor revolutionaire beslissingen. Gedurende de afgelopen jaren hebben we deze houding aan een sneltempo zien ontwikkelen bij de chavista’s. Zij haten de bourgeoisie en de reformistische bureaucratie. Ze staan zeer open voor de ideeën van revolutionair marxisme. We zagen dit zeer duidelijk bij de warme ontvangst die de nieuwe marxistische krant Lucha de Clases (Klassenstrijd) kreeg: de eerste editie was bijna onmiddellijk uitverkocht!

De aanhangers van Lucha de Clases zullen in de frontlinie staan in het gevecht voor de electorale overwinning van de PSUV in de verkiezingen van september. Onze eerste en meest dringende taak is het verslaan van de contrarevolutie! Maar het wordt onmogelijk om de contrarevolutie te verslaan zonder een onverbiddelijke strijd tegen de bureaucratie en de burgerlijke Vijfde Colonne binnen de chavistische beweging. We baseren ons op wie de Venezolaanse samenleving in beweging houdt, de arbeiders, boeren en revolutionaire jeugd, en we zullen deze strijd blijven vechten tot het einde. Eén ding is zeker: de Bolivariaanse revolutie zal triomferen als een socialistische revolutie, of zij zal helemaal niet triomferen.

Weer een nieuwe provocatie van Colombia tegen Venezuela – steun de Venezolaanse revolutie!

2010-07-30T08:16:00.000-07:00

Dinsdag 22 juli besloot de Venezolaanse president Chávez de grens met Colombia met uiterste militaire waakzaamheid te bewaken, nadat de Colombiaanse president Alvaro Uribe aantijgingen maakte dat Venezuela FARC-guerrilla’s onderdak aan het bieden waren en een “internationale commissie van onderzoek” eiste.

Geschreven door Jorge Martin

President Chávez kondigde ook aan dat Venezuela diplomatieke betrekkingen met Colombia ging verbreken en gaf Colombiaanse diplomaten 72 uur om het land te verlaten.

De gehele presentatie van de Colombiaanse ambassadeur op de bijeenkomst van de OAS (Organisatie van Amerikaanse Staten), donderdag in Washington, was een klucht. Hij toonde afbeeldingen en satellietkaarten die zogenaamd de aanwezigheid van FARC- en ELN-guerrillaleiders in Venezuela moesten bewijzen, en ook het bestaan van FARC- en ELN-kampen in Venezuela.

Hij beweerde dat deze afbeeldingen waren verkregen van de computer van Raul Reyes, de FARC-leider die in maart 2008 gedood werd tijdens een illegale inval van Colombiaanse troepen in Ecuadoriaans grondgebied. Zelfs toentertijd maakte een rapport van Interpol duidelijk dat er geen juiste forensische methoden waren gebruikt bij het innemen van de computer en dat zijn inhoud gewijzigd was tussen het innemen op 1 maart en het openbaar maken van de inhoud op 3 maart. Met andere woorden, dit ‘bewijs’ is net zo goed als het ‘bewijs’ dat er massavernietigingswapens waren in Irak.

“Er is geen bewijs, geen greintje bewijs, van waar deze foto’s genomen waren”, antwoordde de Venezolaanse ambassadeur naar de OAS Roy Chaderton. Hij voegde toe dat het Venezolaanse leger de locaties en coördinaten die door de Uribe-administratie waren gegeven, donderdag had geverifieerd en grondig geïnspecteerd, en geen enkele van de zogenaamde ‘terroristenkampen’ of ‘guerrilla-aanwezigheden’ had gevonden die door Colombia geclaimd waren.

Verder kan men zich afvragen, waarom heeft de Colombiaanse overheid meer dan twee jaar gewacht met het vrijgeven van deze ‘informatie’? Sommigen zeggen dat een van de redenen kan zijn dat Uribe de macht gaat overdragen aan Santos, over wie sommigen zeggen dat het een meer ‘redelijke’ president zou zijn die ‘goede betrekkingen’ wil krijgen met Venezuela. Dit is echter een illusie. We moeten geen illusies hebben dat hij ook maar iets beter zal zijn dan Uribe als het op binnenlands en buitenlands beleid aankomt.

Het valt te veronderstellen dat deze laatste provocatie van de Uribe-regering, slechts enkele dagen voordat deze de macht gaat overdragen aan zijn opvolger en voormalige minister van Defensie, Santos, verbonden is aan een bredere campagne tegen Venezuela in de aanloop naar de zeer belangrijke verkiezingen van de Nationale Vergadering op 26 september.

Op 3 juni zette de Amerikaanse Secretary of State, Hillary Clinton, de publieke aanval in op Venezuela, door te zeggen dat “zijn leiders getracht hebben onafhankelijke stemmen het zwijgen op te leggen die proberen de regering ter verantwoording te roepen”, terwijl ze aankondigde NGO’s in landen waar democratie “bedreigd wordt” extra te financieren.

Begin juli haalde kardinaal Jorge Urosa, de aartsbisschop van Caracas, uit naar Chávez en zei hij dat hij het land naar een ‘marxistisch-communistische dictatuur’ aan het leiden was, gebaseerd op een ‘buitenlands model’ gekopieerd van de Sovjetunie, en dat hij een ‘gewelddadige, uitsluitende totalitaire neiging’ had. De kardinaal vergat heel gemakkelijk dat de hiërarchie van de Katholieke Kerk (en de kardinaal zelf) meededen met en openlijk de April 2002 coup tegen de democratisch gekozen president steunden. Wat een democratische kenmerken!

Er zijn ook spanningen geweest rond de aanwezigheid van Amerikaanse militaire vliegtuigen op het Nederlandse eiland Curaçao, vlak voor de Venezolaanse kust, dat Venezuela verschillende malen heeft beschuldigd van het schenden van zijn luchtruim. Hier kunnen we de recente inzet van Amerikaanse troepen in Costa Rica aan toevoegen, een land dat geen leger heeft. Op 1 juli autoriseerde de Costa Ricaanse overheid de aanwezigheid van 46 Amerikaanse oorlogsschepen en 7000 mariniers op haar territorium.

Verkiezingen voor de Nationale Vergadering

Het is duidelijk dat elke keer dat de Venezolaanse bevolking wordt opgeroepen voor verkiezingen of referenda, er een voorzichtig georkestreerde campagne onmiddellijk in gang wordt gezet. Deze campagne houdt in, mediamanipulatie, diplomatieke druk en aanvallen, pogingen de Venezolaanse revolutie als een dictatuur neer te zetten, of haar te binden aan ‘terrorisme’ en drugssmokkel enzovoort. Dit zijn de ‘democratische’ methoden van de Venezolaanse oligarchie en het imperialisme, en Colombia is een belangrijk schaakstuk in dit spel.

Washington is erg selectief in zijn veroordelingen van mensenrechtenschendingen. Tijdens de regering van Uribe heeft Colombia een verschrikkelijk record van mensenrechtenschendingen opgehoopt, inclusief het vermoorden van sociale en vakbondsactivisten, kidnappings, martelingen enzovoort. Recentelijk was er in Macarena een massagraf uit de vuile oorlog ontdekt, met meer dan 2000 lichamen, het grootste dat ooit in Latijns-Amerika gevonden is. Mensenrechtenorganisaties vrezen dat velen van deze ‘false positives’ kunnen zijn; dat zijn gewone mensen die door het leger werden gedood en als ‘opstandelingen’ werden gebrandmerkt om de ‘successen’ in de oorlog tegen de guerrilla’s op te kunnen krikken, en zodat soldaten en officieren beloond konden worden.

Ondanks de recente overwinning in de peilingen van Uribes opvolger Santos ziet de Colombiaanse heersende klasse echter een groeiende strijdbaarheid tegemoet komen van de vakbonden, boeren en inheemse bewegingen. Gedurende de viering van 200 jaar onafhankelijkheid organiseerden sociale en inheemse bewegingen een mars en massavergadering (cabildo abierto) in Bogotá, met meer dan 25.000 deelnemers.

De rechtse regering van Uribe tekende een akkoord met de VS, waarbij zij hun leger toeliet gebruik te maken van 7 strategische bases in Colombia, net als volledige toegang tot de burgerlijke infrastructuur van het land. Het Amerikaanse militaire personeel in Colombia is ook immuun voor vervolging. De oproep om ‘internationale waarnemers’ naar de Colombiaans-Venezolaanse grens te sturen is daarom een regelrechte provocatie, waartegen president Chávez met de nodige vastberadenheid heeft gereageerd.

Zoals men kan verwachten haastte Washington zich om Uribes aantijgingen te ondersteunen, waar de VS al op voorbereid was. Woordvoerder van het State Department P.J. Crowley noemde het dispuut ongelukkig en zei dat het een “humeurig antwoord van Venezuela was om verbindingen met Colombia te verbreken.” “Venezuela heeft duidelijke verantwoordelijkheden”, zei hij, “Colombia heeft duidelijke aanklachten naar voren geschoven. Die moeten onderzocht worden.”

Niet verassend ontving deze provocatie de volledige steun van de Venezolaanse contrarevolutionaire oppositie. In een gezamenlijke persconferentie steunde het ‘Verenigde Platform voor Democratie’ (MUD) Colombia’s aantijgingen, en het viel Chávez’ ‘onverantwoorde buitenlandse beleid’ aan.

In de tussentijd is er veel gepraat over om dit conflict naar de aankomende UNASUR top te brengen. De Braziliaanse overheid heeft al geprobeerd om de vlammen te doven. “We willen niet Venezuela of Colombia bevoordelen. We proberen een overeenkomst te krijgen en het zou geweldig zijn als we tekenen van verminderde spanning hadden voordat Santos gaat regeren”, zei Marco Aurelio García, president Lula’s adviseur buitenlandse zaken. Hij stond er ook op dat hij dacht dat het conflict snel opgelost zou zijn “als Santos gaat regeren”. Maar hoe kan een dispuut tussen revolutie en contrarevolutie opgelost worden met diplomatieke vriendelijkheden?

Verdedig de Venezolaanse revolutie!

Geconfronteerd met deze aanval antwoordde Chávez op een correcte wijze door het leger op alert te zetten en het volk op te roepen zich te mobiliseren en alert te blijven. Hij heeft tevens gedreigd de grens te sluiten en de olieleveringen aan de VS te stoppen als het conflict escaleert in militaire actie.

Zoals we al eerder vermeld hebben is de nieuw gevormde Bolivariaanse Nationale Militie een stap vooruit richting het bewapenen van het volk om de revolutie te verdedigen, en een interventiemacht zou geconfronteerd worden door een gewapend volk. Dit initiatief moet versterkt en verbreed worden, zodat er in elke fabriek, elke wijk en elke boerengemeenschap eenheden van de Militie zijn, om de revolutie te verdedigen tegen kapitalisme en imperialisme.

Als de VS stom genoeg zouden zijn om een militaire aanval op Venezuela in te zetten via hun agent Colombia, dan zou dit revolutionaire gevolgen kunnen hebben in het gehele continent. We voorspellen dat de dag na zo’n aanval er geen enkele Amerikaanse ambassade meer overeind zal staan in geheel Latijns-Amerika.

Om de Venezolaanse revolutie te verdedigen is het nodig om internationale solidariteit te mobiliseren, niet alleen in het Amerikaanse continent, maar ook wereldwijd. Tegelijkertijd moet in Venezuela de revolutie voltooid worden met de onteigening van de oligarchie, de eigenaren van banken, industrie en het land, zodat de Venezolaanse werkende mensen het volledige potentieel van de economie kunnen mobiliseren door een democratisch socialistisch plan van productie.

Als de Revolutie geconfronteerd wordt door oorlog, kan zij niet naïef zijn en de vitale lijnen van voorraden en de economische macht in de handen van de vijand houden. De Venezolaanse kapitalistische klasse heeft vaak genoeg laten zien dat zij, geconfronteerd met revolutie, niet zal twijfelen om alle middelen te gebruiken die zij tot haar beschikking heeft, inclusief moord, militaire coups en economische sabotage, om haar macht, rijkdom en privileges te beschermen.

De contrarevolutionaire Venezolaanse burgerij heeft herhaaldelijk laten zien dat in elk serieus conflict zij aan de kant staat van de buitenlandse vijand en het imperialisme. De onteigening en nationalisatie onder arbeiderscontrole van hun eigendommen is een zaak van overleven en zelfbehoud voor de Venezolaanse revolutie.

Ten slotte is het belangrijk om een internationalistische oproep te doen aan de bevolking van Colombia. Vele malen heeft de oligarchie in Latijns-Amerika de bevolking van één land tegen die van een ander land opgezet als middel om hun macht te beschermen en de aandacht van de massa’s van hun werkelijke problemen af te leiden naar de ‘buitenlandse vijand’. De enige manier om Latijns-Amerikaanse eenheid te bereiken is door verspreiding van socialistische revolutie door het gehele continent en daarbuiten.

Verdedig de Venezolaanse revolutie!

Bewapen het volk door arbeiders- en boerenmilities!

Onteigen het eigendom van de oligarchie en imperialisme!

Voor de eenheid van het volk van Venezuela en Colombia!

Voor een Socialistische Federatie van Latijns-Amerika en de Cariben!

Vonknl goes mobile!

2010-07-22T09:07:00.000-07:00

Met enige gepaste trots kunnen wij aan u mededelen dat de vonknl-site inmiddels volledig te bezoeken is via smart-phones en andere mobiele apparaten. Wat moet u daarvoor doen?
Helemaal niets!
U kunt op uw smart-phone of iPod gewoon www.vonknl.org intikken. De website herkent vol-automatisch of de website bezoekt met een smartphone of een 'gewone' computer.

Rechtsboven aan treft u een tweetal knoppen aan: menu en sidebar. Via deze twee knoppen is de website volledig te besturen met uw vingers. Alle moderen technieken zoals pinchen e.d. werken zoals u dat mag verwachten
We hebben één echte uitzondering gemaakt en dat is de iPad; die rekenen we tot de 'gewone' computers. Wilt u de mobiele website bezoeken zonder smartphone Zelf dat kan!
De URL is: http://www.vonknl.org/mobi/

RSS-feed
We hebben ook een nieuwe techniek achter onze RSS-feed gestopt. Daardoor werkt de oude niet meer. U kunt uzelf heel gemakkelijk abonneren op onze RSS feed. Het adres is: feed://www.vonknl.org/files/RSS.php

Nieuw Zeeland. Arbeiders verliezen hun rechten op een eerlijke rechtsgang: een hernieuwde klassestrijd

2010-07-18T02:34:00.000-07:00

Het heeft een tijd geduurd maar Premier John Key en zijn partij hebben nu openlijk toegegeven dat zij de belangen van het kapitalistische systeem wensen te dienen. Key, die bekend staat om zijn ‘zonnige’ persoonlijkheid en zijn uitspraken dat hij ‘de belangen van alle Nieuw-Zeelanders dient’ , is met afstand de meest populaire politicus in Nieuw Zeeland. Zijn partij, de National Party, staat al maanden torenhoog in de peilingen. Het is daarom opmerkelijk dat juist deze partij achter een voorstel staat dat scrupuleuze werkgevers alle ruimte geeft om de arbeiders in Nieuw-Zeeland uit te buiten.

De voorman van de National Party geeft vandaag (18 juli) tekst en uitleg op een congres van zijn partij over het standpunt dat de wet gewijzigd moet worden. De voorgestelde wetswijzing behelst dat werkgevers zonder enige vorm van tekst en uitleg een werknemer kunnen ontslaan in de eerste 90 dagen van een contract. De werknemers hebben geen enkel recht om hiertegen in beroep te gaan.

Door: redactie Vonk

Key en het Werkgeversverbond verdedigen de wijziging met het argument dat op deze manier mensen met een grotere afstand tot de arbeidsmarkt gemakkelijker aan een baan geholpen kunnen worden. De huidige situatie in Nieuw-Zeeland is dat bij een ontslag van een werknemer, de werkgever onmiddellijk een boete krijgt.

Op dit moment is het in Nieuw-Zeeland voor een ex-gedetineerden vrijwel onmogelijk om een baan te krijgen. Key zegt het voorstel te doen juist om deze groep weer aan het werk te krijgen, en dat het daarom goed nieuws is voor alle arbeiders in Nieuw-Zeeland. Dat is een flagrante leugen.

Het voorstel van Key heeft namelijk verstrekkende gevolgen; het raakt alle startende werknemers in Nieuw-Zeeland. Zij kunnen allemaal zonder opgaaf van reden ontslagen worden!

In Nieuw-Zeeland beginnen elk jaar honderdduizenden mensen aan een nieuw baan, en zij zullen dus alle rechten verliezen op een eerlijke rechtsgang met dit voorstel. Om nog maar te zwijgen over het financiële zwarte gat waarin zij zullen vallen. Dit voorstel heeft niets, maar dan ook niets te maken met verstandige bedrijfsvoering. Vaak wordt het ‘toverwoord’ flexibiliseren van de arbeidsmarkt gebruikt. Maar dat staat haaks op de ons al bekende cijfers: 400.000 arbeiders die ieder jaar in een nieuwe baan beginnen, geeft al aan dat de arbeiders in Nieuw-Zeeland al flexibel zijn.

Wanneer een werkgever een werknemer in dienst neemt dan gaan beide partijen een verplichting aan. De werknemers stemt toe om een - volgens Nieuw-Zeelands recht - good servant te zijn. Maar tegelijkertijd belooft de werkgever een good master te zijn. Dat betekent dat de werkgever adequate opleiding en ondersteuning dient te geven indien het gevaar ontstaat dat iemand niet aan de verwachtingen voldoet. Kortom: de werkgever moet er alles aan doen om zijn gedeelte van de overeenkomst na te komen; net zoals de werknemer dat dient te doen.

De huidige wetgeving staat toe dat een werknemers ontslagen kan worden als het niet lukt. Maar wel op de al eerder genoemde voorwaarden. Is dat het geval dan volgt er geen boete. En laten we eerlijk zijn: hiermee zijn de belangen van de arbeider en de werkgever redelijk beschermt, hoewel het beste natuurlijk zou zijn wanneer er sprake is van een totale arbeiderscontrole over de bedrijven. Het systeem heeft zijn waarde in Nieuw-Zeeland ook bewezen - binnen de huidige kapitalistische context - doordat er op deze manier een stabiele arbeidsmarkt is ontstaan. Arbeiders hebben een redelijke mate van bescherming. Alle verstandige en fatsoenlijke bedrijven handelen volgens de huidige wet.

De klagende bazen die beweren dat ze het recht moeten hebben een werknemer te ontslaan zonder dat het gevolgen heeft, zijn mensen die überhaupt geen andere menselijke wezens in dienst moeten nemen. Dit voorstel is namelijk geen voorstel waarbij er sprake is van een gelijkwaardige relatie tussen werkgever en werknemer maar is eerder een terugkeer naar het feudale systeem waarbij een ‘Lord’ heerst over zijn horigen; de werkgever alle rechten; de werknemers alle plichten.

Key schermt met het argument dat dit voorstel risico’s wegneemt voor de werkgevers. Maar hij rept met geen woord over de risico's die werknemers op dit moment hebben. Zij lopen elke dag de kans om ontslagen te worden. Zij moeten maar vertrouwen op het feit dat het management weet wat zij doen en dat de bazen gen foute zakelijke beslissingen nemen, die -als het fout gaat - negen van de tien keer afgewenteld wordt op de werknemers. De werkgever laat een veer; de werknemer verliest zijn baan - en dus zijn inkomsten.

Het voorstel van Key behelst niets meer of minder bescherming van werkgevers om met bedenkelijke praktijken te kunnen wegkomen; sterker nog de bedenkelijke praktijken worden op, deze manier zelfs gelegaliseerd.

Key gaat nog een stapje verder. Hij sleutelt ook aan het recht op vrije dagen van de arbeiders in Nieuw-Zeeland. Hij heeft ook nog een voorstel in de bureaula liggen waarbij werkgevers de vrije dagen van de werknemers kunnen opkopen. Op die manier zullen heel wat Nieuw-Zeelandse arbeiders hun recht op vakantie verliezen voor een paar Nieuw-Zeelandse dollars meer!

Ook hier zullen de werkgevers die het niet zo nauw nemen met de belangen van hun werknemers handig gebruik van kunnen maken.

Het enige belang van werknemers is dat het een kleine groep mensen zou kunnen helpen om iets meer te verdienen aangezien er op dit moment al veel mensen in Nieuw-Zeeland een baan hebben waarbij de salariëring te laag is om de rekeningen te betalen. Ook het begrip working poor is in Nieuw-Zeeland inmiddels een bekend verschijnsel.

We hoeven niet veel illusie te hebben dat juist deze groep mensen verder uitgebuit zullen worden. Hun bazen zullen naar hun toegaan en zeggen: ik heb geen geld voor een salarisverhoging, maar ik heb wél geld om je vakantiedagen af te kopen....

Het voorstel van Key is nog veel brutaler: voor iedere week die de werknemer ‘vrijwillig’ inlevert, krijgt hij/zij een loonsverhoging van 2 procent. De sigaar uit eigen doos kan niet veel duidelijker zijn. De werkgever krijgt gratis en voor niets een werknemer met minder vrije dagen; de inflatie is in Nieuw-Zeeland al jaren hoger dan twee procent.....

Wie Key nu zegt precies te vertegenwoordigen als hij het alle Nieuw-Zeelanders ferm uit zijn mond laat rollen, is onduidelijk.

Om ervoor te zorgen deze schurken kunt wegkomen met dit soort misstanden, is een belangrijk onderdeel van deze voorstellen een verregaande inperking van werknemers om zich te verenigen in vakbonden. Vakbonds-vertegenwoordigers kan het bijvoorbeeld verboden worden om hun leden onder werktijd te bezoeken.

Kate Wilkinson, de minister van Arbeid, verklaarde trots dat de controle terugmoet naar de werkgever. En daarmee heeft John Key zijn masker laten afvallen. Hij is een kapitalist, en hij dient de belangen van het kapitalisme. Dat is de werkelijke agenda van de Nieuw-Zeelandse regering. Deze agenda heet: ”klassenstrijd”.

De bijnaam van John Key is ” the Smiling Assassin”. Nu weten we waarom.

China: opvallende overwinning Honda-werknemers

2010-07-15T14:22:00.000-07:00

De werknemers van de Foshan Honda-fabriek in China dwongen na een staking die begon op 17 mei 35 procent loonsverhoging af. De overeenkomst, die werd bereikt op 4 juni, komt neer op een gemiddelde verhoging van het maandelijks loon met 500 yuan. Een doorsnee arbeider aan de lijn wiens loon voordien 1544 yuan bedroeg, ziet zijn/haar loon stijgen tot 2044 yuan na de loonsverhoging van 32,4 procent. De interimarbeiders, die een groot deel van de beroepsbevolking zijn en een belangrijke rol gespeeld hebben in de staking, maar een veel lager loon ontvangen, krijgen een verhoging van 634 yuan naar 900, een verhoging van meer dan 70 procent.

Door: Jorge Martin

Dit betekent een belangrijke overwinning voor de werknemers en de eenheid die ze toonden tegenover de repressie van Honda en de officiële ACFTU vakbondsleiding. De pogingen van het bedrijf en de ACFTU-leiding om de staking te breken (pesten van werknemers, het ontslaan van twee stakingsleiders, fysieke aanvallen op werknemers, enz.) zijn mislukt. De staking genoot op nationaal niveau veel sympathie en er was een duidelijk gevaar dat ze zou overslaan naar andere delen van het land.

Een korte staking van de 1000 werknemers bij de Beijing Xingyuche Technology Company, die auto-onderdelen voor Hyundai maakt, werd al snel opgelost toen het bedrijf een loonsverhoging van 25 procent aanbood. De arbeiders waren er zich duidelijk van bewust dat deze fabriek lam leggen een domino-effect op de productie in andere Hyundai-fabrieken zou hebben (zoals in het geval van Honda Foshan). Ook was het een belangrijke stap in het organiseren van een vakbondswerking die ook in verband met andere hangende zaken kan onderhandelen met de bazen.
Wanneer de overheid zag dat repressie de beweging niet kon stoppen, greep ze in op het hoogste niveau om de staking vreedzaam te regelen door middel van aanzienlijke toegevingen aan de werknemers. Honda is actief in China via een joint venture met het Chinese staatsbedrijf Guangzhou Automobile Group. De vice-voorzitter van het bedrijf, Zeng Qinghong, ook een lid van het Nationaal Volkscongres, werd naar de Foshan-fabriek gestuurd om te proberen het geschil bij te leggen.

Nadat ze garanties van hem kregen dat de vertegenwoordigers van de werknemers niet het slachtoffer zouden worden, kozen de werknemers op een democratisch manier een commissie van 16 met een onderhandelingsmandaat om gesprekken met het bedrijf te starten. Ook professor Chang Kai, een topspecialist op gebied van arbeidsrecht, was aanwezig bij de onderhandelingen.
Het bereikte akkoord is een duidelijke overwinning voor de werknemers, maar vooral ook een duidelijke sprong voorwaarts in hun bewustzijn. Zij hebben deze overwinning verkregen door collectieve strijd en via democratisch gekozen vertegenwoordigers. Dit zal zeker een stempel drukken op de toekomst en een inspiratie zijn voor andere groepen arbeiders in heel China, die de discussie over de lessen van de stakingen voeren op tal van internetfora. Een verklaring van het ‘Arbeidersforum’ zegt duidelijk: "We zullen ons best doen om de strijdgeest van de Honda-werknemers te proberen verspreiden over ons vaderland, en de arbeiders van alle fabrieken in China jullie ontembare geest doen voelen." (uit een open brief van steun aan de Honda-werknemers). Dit is ook de reden waarom de Chinese staat veel moeite heeft gedaan om te proberen de brieven van de democratisch gekozen werknemersvertegenwoordigers voor het grote publiek verborgen te houden.

Volgens de argumentatie van de heer Chang zou het bevorderen van de oprichting van een echte syndicale vertegenwoordiging van de werknemers in feite leiden tot een afname van het aantal conflicten en een meer ‘harmonieuze’ relatie tussen arbeid en kapitaal. Onenigheid zou worden opgelost doormiddel van onderhandelingen. Deze ideeën hebben een impact op de werknemers, zoals te zien is in de verklaring die zij hebben afgelegd om hun overwinning te verkondigen: "Alleen met een echt en doeltreffend communicatieplatform tussen de twee partijen kunnen geschillen verder worden voorkomen en harmonieuze relaties tussen personeel en management ontwikkelen." De belangrijkste les die werd getrokken is echter:

"Voor de bescherming van de rechten van arbeiders en het recht op democratische verkiezing van de vertegenwoordigers van de arbeiders hebben de arbeiders van Honda Auto Parts Manufacturing Co Ltd bijna een halve maand gestaakt. Tijdens de staking kregen we steun van zowel binnenlandse als internationale gemeenschappen. De steun heeft een enorme boost gegeven aan het moreel van de arbeiders in hun strijd!"

Zodra de arbeiders hun macht doen gelden en de verbetering van hun omstandigheden eisen, wordt al het gepraat over "redelijke overeenkomsten", "effectieve communicatie" en "harmonieuze arbeidsmanagementrelaties" aan stukken geblazen en zullen arbeiders de weg van de strijd nemen, nu ze hebben geleerd dat de strijd loont.

Volgens een rapport van het Zuidelijke Werknemers Netwerk liepen onmiddellijk na de overwinning bij Honda Foshan 1.000 werknemers van een grote elektronicafabriek in Longhua, Shenzhen buiten en eisten deze een loonsverhoging van 30 procent (van 900 tot 1200 yuan per maand) en vrijaf op zondag. Hun protest werd beantwoord met geweld van bewakers en de lokale politie.
Een ander conflict dat nationaal belangstelling heeft doen ontstaan is dat van duizenden werknemers op een geprivatiseerde katoenspinnerij in Pingdingshan, Henan. Ze zijn in staking sinds het midden van mei. Met 5.000 blokkeren ze de belangrijkste toegangswegen tot de fabriek. De arbeiders protesteerden tegen corruptie tijdens het privatiseringsproces en strijden nu tegen het verlies van rechten en voorwaarden. Op 1 juni werden er zo'n 3.000 politieagenten op afgestuurd om de staking te breken. Twintig arbeidsters werden gearresteerd.

De monarchie als bindmiddel voor het Nederlandse kapitalisme

2010-07-13T12:51:00.000-07:00

Koningin Beatrix heeft via ‘onderkoning’ Tjeenk Willink ervoor gezorgd dat er een breed kabinet gaat komen met PvdA en VVD, de twee grootste partijen. Er komt waarschijnlijk een Paars Plus kabinet. Rechtse commentatoren spreken nu hypocriet over ‘linkse Beatrix’.

Door Jordan

Hypocrisie

Opeens hoort men nu van de rechterzijde dat Beatrix een linkse koningin is, en dat het beter zou zijn als de koningin alleen nog maar ceremoniële functies zou hebben. De roep om een republiek horen we echter niet. Dat durven deze mensen niet, omdat Beatrix een populariteit heeft van meer dan 80%. Maar de toon is gezet: de rechterzijde is niet helemaal blij met de vorming van een breed kabinet. Zij dachten dat er nu ruimte was voor een rechts kabinet van VVD, PVV en CDA. Het CDA had echter geen zin om met Geert Wilders te regeren en blokkeerde dit.
Door de crisis was het voor het Nederlandse kapitalisme echter wel belangrijk om een beetje op tijd een nieuwe regering te krijgen. Het kapitaal wil sowieso dat er bezuinigingen komen. Daarom is het handig dat er nog iemand is die ‘boven alle partijen staat’, namelijk de koningin.

Breed kabinet

De koningin kon mooi zorgen voor een breed kabinet. Een breed kabinet kan zorgen voor bezuinigingen, maar niet in een te hard tempo. Een zeer rechts kabinet als Balkenende II heeft z’n gevaren. In 2004 stond het Museumplein vol met meer dan 300.000 demonstranten. Herhaling hiervan vindt het Nederlandse kapitaal een beetje een eng idee, zeker nu er in steeds meer Europese landen grote protesten tegen de bezuinigingen zijn.

Daarom dat het voor hen beter is dat de nieuwe regering op een linker- en een rechterbeen gaat staan.
Dit zal echter geen garantie zijn voor stabiliteit. Door de uitsluiting van Wilders kan de PVV groeien, tenminste als de SP zich niet laat horen de komende tijd. Als er een Paars Plus kabinet komt, betekent dat weer dat de SP allemaal nieuwe kansen krijgt. Maar dan moet de partij daar uiteraard wel gebruik van gaan maken door zich als echte socialistische partij te onderscheiden, en niet door als een links aanhangsel van Paars Plus te gaan functioneren.

De rol van het koningshuis

Het koningshuis is helemaal geen Nederlandse traditie. De Nederlandse opstand tegen het Spaanse Rijk leidde niet tot een Nederlandse monarchie, maar tot een republiek. De eerste koning van Oranje, Willem I, werd in 1815 geplaatst door Engeland, Pruisen, Oostenrijk en Rusland. Napoleon was verslagen, en om de herinneringen aan de Franse Revolutie te wissen (die door Napoleon al helemaal misvormd waren), besloten de conservatieve grootmachten om in alle provincies van Napoleons oude rijk monarchieën te installeren. Zo ook in Nederland. Het koningshuis had vanaf het begin dus al een conservatieve functie.

Toen in 1848 er revoluties uitbraken over heel Europa, besloot koning Willem II om zijn macht te verkleinen. Hier begon de constitutionele monarchie van Nederland. Dit was niet uit ‘verlichtheid’ van Willem II, maar uit pure angst afgezet te worden. De Nederlandse constitutionele monarchie is dus een bijproduct van de Revoluties van 1848.

Het koningshuis bleef een conservatieve functie houden. Het was een symbool van orde en nationale eenheid. ‘Nationale eenheid’ uiteraard als eenheid van arbeider en baas. Een belangrijk voorbeeld hiervan was het jaar 1918. De Eerste Wereldoorlog was afgelopen, een revolutie in Rusland zorgde tot de oprichting van de eerste arbeidersstaat ter wereld, en een revolutie in Duitsland zette de Kaiser af. De combinatie van deze gebeurtenissen en de slechte toestand waar de arbeiders en soldaten zich in bevonden, leidden tot een revolutionaire situatie in Nederland. In het leger begonnen opstanden te komen. Het waren enkele revolutionaire dagen. Maar zoals vaker in de geschiedenis, was het moment snel over doordat de Sociaal-Democraten er niet op voorbereid waren. De contrarevolutie was echter wel voorbereid met katholieke en protestantse groeperingen, en ook koningin Wilhelmina en prinses Juliana als symbolen om de orde weer te herstellen. Nadat de revolutionaire golf weer wegtrok werd er een massademonstratie georganiseerd waarbij Wilhelmina en Juliana op het Malieveld verschenen, en waar alle verdedigers van de oude orde werden geprezen.

Prins Bernhard

Een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het Nederlandse kapitalisme was prins Bernhard. Toen het Nederlandse koningshuis tijdens de Tweede Wereldoorlog naar Groot-Brittannië vluchtte, zag Bernhard al in dat Groot-Brittannië een krimpende wereldmacht was, en dat het beter was voor het Nederlandse kapitalisme en imperialisme om toenadering te zoeken tot het opkomende Amerikaanse imperialisme. Hij had goede banden met president Roosevelt, en had met hem een plan bedacht om een brief aan Hitler te sturen met het verzoek dat hij stadhouder van Nederland zou worden tijdens de bezetting. Op die manier wilden ze een geheime basis van de Amerikanen in Europa krijgen. Tegelijkertijd kon Winston Churchill hem niet uitstaan, waarschijnlijk omdat Bernhard de enige andere persoon was die daadwerkelijk plezier had in de Tweede Wereldoorlog.

Bernhard was echt een prins van de oude orde, en kon moeilijk accepteren dat er weer een parlementaire democratie werd geïnstalleerd in Nederland na de Tweede Wereldoorlog. Hij hield niet van de kleinzielige Nederlandse burgerlijke democratie, maar wilde een kapitalistisch Nederland dat sterk geregeerd werd. Hij was daarnaast betrokken in een complot om een staatsgreep te plegen tegen Soekarno in Indonesië waarbij het de bedoeling was dat Bernhard onderkoning van Indonesië werd.

Maar als werkelijke vertegenwoordiger van het Nederlandse kapitalisme zag hij in dat Nederland zich bij het Amerikaanse imperialisme moest voegen. De oude politiek tegenover Indonesië hield in dat de Molukkers en Papoea’s misbruikt werden door het Nederlandse imperialisme als middel om het Indonesië van Soekarno te verzwakken. De door de CIA gesteunde machtsgreep van Soeharto betekende echter dat er nu een betrouwbare bondgenoot voor Amerika was in Zuidoost-Azië. Terwijl de Nederlandse regering probeerde vast te houden aan de oude politiek, zat Bernhard de Amerikanen al duidelijk te maken dat de Nederlandse regering onder druk van hem wel over zou gaan tot een politiek van het steunen van Soeharto. En dat gebeurde ook. Dit is weer een voorbeeld van wat de rol van het koningshuis is geweest in Nederland.

De PvdA en het koningshuis

Terwijl de wortels van de PvdA toch in een republikeinse traditie liggen, zijn het altijd PvdA vertegenwoordigers geweest die het koningshuis gered hebben. Het begon met Drees in de Greet Hofmans affaire. Toen Juliana koningin was, was het in feite altijd Bernhard die de sterke man speelde. Terwijl Bernhard met zijn internationale contacten bezig was en zich inzette voor een sterke NAVO, kwam Juliana onder invloed van de alternatieve genezeres Greet Hofman die de koningin van pacifistische ideeën probeerde te overtuigen. In de typische Koude Oorlog mentaliteit werd er gedacht dat Moskou hierachter zat. Toen de Duitse krant Der Spiegel achter deze affaire kwam, gebruikte Drees zijn macht om de publicatie tegen te houden en zo het koningshuis te redden.

Maar het kwam vaker voor. Het kabinet van premier Den Uyl besloot dat prins Bernhard niet vervolgd hoefde te worden na de Lockheed-affaire, waar bleek dat Bernhard meer dan een miljoen dollar aan steekpenningen had ontvangen, omdat Juliana had gedreigd met aftreden.
Het meest recente voorbeeld is de bruiloft van prins Willem-Alexander met Máxima Zorreguieta. Máxima’s vader bleek een minister te zijn geweest in de Argentijnse junta in de jaren 70. Er ontstond veel verontwaardiging en bijna een crisis, maar de man die rustig het koningshuis redde was premier Wim Kok van de PvdA.

De banden tussen de PvdA en het koningshuis zijn sterk. Toen Ed van Thijn burgemeester van Amsterdam was, deed hij er alles aan om koningin Beatrix tijdens Koninginnedag op bezoek te krijgen, terwijl Amsterdam zo’n beetje de meest republikeinse stad was.
De sterke banden begonnen met Juliana, en gingen door met Beatrix en haar man prins Claus. Aangezien de PvdA bestuurders na de Tweede Wereldoorlog definitief tot de gevestigde orde behoorden, gingen ze het koningshuis accepteren als dit wat ‘moderner’ werd. Zo was het goed als Juliana gewoon mevrouw genoemd werd, en sprak Beatrix zich uit voor solidariteit en tegen racisme en individualisme. Dit was voldoende voor de PvdA bestuurders. Maar in feite was er weinig nieuws aan deze rol. Het koningshuis moest altijd al een symbool zijn van nationale eenheid.

Toen Theo van Gogh vermoord werd en er een grimmige sfeer ontstond, werd bijvoorbeeld Beatrix gebruikt als middel van nationale eenheid. Dit tot ongenoegen van rechtse opiniemakers, die een oorlog tegen de islam eisten. Toen spraken zij ook opeens van een linkse Beatrix. Maar het idee van nationale eenheid is niet ‘links’. Nationale eenheid betekent ook de eenheid van arbeidersklasse en het kapitaal. De komende jaren zal de strijd tussen deze twee klassen als gevolg van de crisis van kapitalisme feller worden. Dan zal ongetwijfeld Beatrix (of Willem-Alexander) als symbool van nationale eenheid gebruikt worden, nu met grote goedkeuring van rechts.

Voor de Republiek!

De monarchie is een relikwie uit het feodalisme. Deze is nergens meer voor nodig. Zoals we hebben gezien heeft deze enkel een conservatieve functie gehad.

De monarchie is nog heel populair, in feite populairder dan koningshuizen in andere Europese landen zijn. Maar dat zegt niets. Alles verandert en niets blijft hetzelfde. Nederland was een republiek en zal dat weer worden!

Voor de Republiek!
Voor het socialisme!

Nederlandse verkiezingen: neoliberale wolven in linkse schaapskleren

2010-06-24T23:55:00.000-07:00

De kruitdampen zijn opgetrokken. Een politieke aardverschuiving - zo lijkt het - is een feit. Zeker aan de linkerkant was de opkomst van de PVV een bron van zorg. Verrassend was het imploderen van het CDA. De terugval van de SP van 25 naar 15 zetels was verwacht maar niet minder pijnlijk te noemen. Conclusie: de Nederlandse kiezer heeft vooral voor het midden en voor rechts gekozen.

Door: Rick Denkers

Die keuze wordt door veel politieke analisten gezien als een logisch antwoord op de economische crisis. Dat is een achterafwijsheid die gretig door het journaille is overgenomen als verklaring. Maar wie het afgelopen half jaar beschouwt komt als snel tot de conclusie dat het niet zo eenvoudig is. Zo stond de VVD tijdenlang beroerd in de peilingen, evenals de PvdA. Aan de rechterkant stond de PVV lang hoog in de peilingen: 30 tot 33 zetels, virtueel. In het midden was de rijzende ster van de D’66 die lang schitterde aan het politieke firmament.

Tot vlak voor de verkiezingen.

In de laatste twee maand maakte zowel de VVD als de PvdA een indrukwekkende inhaalslag. De VVD wist veel van zijn verlies aan de PVV goed te maken, maar tegelijk wist de VVD ook veel stemmers van de rechterflank van het CDA weg te lokken. Ondanks de zware concurrentie van de VVD hield de PVV echter stand: zij trok met name de voormalige achterban van de PvdA - die in 2006 nog massaal op de SP gestemd hadden - aan.

De PvdA is een verhaal apart. Normaal geldt in Nederland de ijzeren politieke regel: ‘wie breekt, betaalt’. Ondanks het feit dat de PvdA het vorige kabinet liet vallen, vertaalde zich dat niet in een afstraffing van de kiezer. Een unicum in Nederland. De PvdA had wél veel last van de principiële houding van de D’66 tegenover de PVV. De D’66 trok in het jaar voorafgaande aan de verkiezingen veel potentiële keizers van de PvdA aan, die hun eigen partij ’té slap’ vonden. De D’66 wist met haar charismatische voorman Alexander Pechtold de weg omhoog te vinden na de afstraffing van 2006, maar helaas ‘piekten’ zij té vroeg en zagen de virtuele winst in het laatste half jaar letterlijk verdampen.

Politiek pokeren
In de dagen na de verkiezingen werd er stevige druk op de VVD uitgeoefend om maar vooral met de PVV een regering te gaan vormen. Onder aanvoering van de zich steeds openlijker met de politiek bemoeiende krant de Telegraaf verschenen er artikelen met chocoladeletter-koppen waarin de zegeningen van een combinatie PVV-CDA-VVD breed werd uitgemeten.

Maar het was vanaf de meet af aan duidelijk dat het CDA niet zat te wachten op een deelname aan een dergelijk kabinet. Dat zou té rechts zijn en zij zouden er als ‘vijfde wiel aan een wagen’ bijzitten. Bovendien waren met name de CDA-leiders uit het land fel gekant tegen een kabinetsdeelname. Dat paste niet bij een verkiezingsuitslag als deze, zo wist een invloedrijke CDA-er te melden. ‘Het CDA dient te recupereren en haar positie te herbezinnen. Niet langer kan het CDA rekenen op een vaste achterban. We zullen moeten knokken om onze kiezers weer aan ons te binden. Dat proces kost tijd’, zo concludeerde Henk Bleker, waarnemend voorzitter van het CDA, en voormalig Gedeputeerde in Groningen.

Ook de VVD zat niet te springen om een deelname aan een kabinet met de zeer rechtse PVV. Voor de VVD geldt eigenlijk hetzelfde als voor de PvdA vier jaar geleden. Toen kon de PvdA ook niet in een regering stappen met de SP; hoewel die laatste daar volgens de verkiezingsuitslag recht op had. De reden is simpel. Elke ‘rechtse’ overwinning kan gemakkelijk door de PVV geclaimd worden, de VVD als ‘middenpartij’ zou machteloos moeten toezien hoe de PVV dan de ‘show’ zou gaan stelen. Het is opvallend overigens om te constateren dat exact hetzelfde scenario gebruikt werd om de PVV buiten de deur te houden als dat er gebruikt werd 4 jaar geleden om de SP buiten de deur te houden. Beide partijen ‘kregen’ zogenaamd een uitnodiging om mee te praten en terwijl van te voren al vast stond dat beiden niet in de regering mochten komen. Vervolgens werden er ‘breekpunten’ geformuleerd, en opzichtig gemanoeuvreerd op een dusdanige wijze dat de PVV en de SP met zachte hand via de zijdeur afgevoerd werden. Het was een spelletje politiek pokeren voor gevorderden.

Dan maar een middenkabinet?
Toen de rechtse pers doorkreeg dat een rechts kabinet niet tot de mogelijkheden behoorde, begonnen zij luidkeels een lans te breken voor een zogenaamd ‘middenkabinet’ - dat is een regering bestaande uit VVD, CDA en de PvdA. Maar daar kleven voor de PvdA weer praktische bezwaren aan. Zij zouden dan in een regering stappen waar de VVD en het CDA het op veel punten eens zijn en de PvdA zou vrij eenzaam staan in har opvattingen. Niet een benijdenswaardige positie dus; een die zeker zou gaan leiden tot een afstraffing over 4 jaar. De PvdA voelt immers nog altijd de hete adem van de SP - die niet meer socialistisch te noemen is maar sociaal-democratisch - in haar nek.

Ook tegen een ‘midden kabinet’ kleven bezwaren voor het CDA. Zij zijn immers de grootste verliezer van de verkiezingen. Sterker nog, ze zijn gedecimeerd. Dan past het gewoon niet om in een regering te gaan zitten. Het CDA heeft bovendien goede ervaringen opgedaan in de 90-er jaren van de vorige eeuw om terug te komen vanuit een oppositierol. Bovendien hebben zij met Camiel Eurlings een charismatische leider in hun midden die het zeer goed doet bij het katholieke smaldeel binnen het CDA. Een wisseling van de wacht met een ‘katholiek’ past ook binnen de traditie van het CDA. Deze partij is een fusiepartij tussen katholieken en protestanten en men heeft de gewoonte om ‘om en om’ een leider te leveren. Nu zijn de katholieken weer aan de beurt, na Balkenende. Maar Eurlings zal moeten kunnen groeien in zijn rol, en dat doe je nu eenmaal beter als oppositiepartij.

De conclusie was dan ook snel getrokken: een middenkabinet in Nederland is niet in de lijn der verwachting.

Links is ook mogelijk
Hoewel de SP flink heeft verloren (-10 zetels) is zij nog altijd een machtsfactor binnen de Nederlands politiek. De SP wil graag kennismaken met het Haagse pluche; zo veel was in 2006 al duidelijk. Op weg naar de verkiezingen van 2006 liet de SP dan ook haar laatste socialistische standpunten vallen ter faveure van de sociaal-democratische opvattingen. Dit alles in de hoop dat daarmee de SP ‘salon-fähig’ zou worden.

Maar net zoals in 2006 lijkt niemand de SP als een begerenswaardige bruid te zien. Hoewel de SP de laatste drie weken ijverden om een mogelijkheid tot een links kabinet bespreekbaar te maken lijken met name de D’66, GroenLinks en de PvdA daar niets voor te voelen. De reden hiervoor is vrij eenvoudig. De SP heeft niet een beste track-record als het gaat om het leveren van bestuurders. Zij is eigelijk pas sinds 4 jaar bezig om een ‘bestuurders-klasse’ binnen haar gelederen te vormen. Maar op lokaal niveau zien we té veel potentiële breke-benen. SP-ers die niet de ervaring of kunde, noch de opleiding hebben, stappen rücksichtslos in een lokale coalitie, waarin zij ‘getolereerd’ worden door de andere partners. Op lokaal niveau is een dergelijk experiment wel te doen; bij een val van een College van B&W behoeft er in Nederland namelijk geen nieuwe verkiezingen uitgeschreven te worden; dit in tegenstelling tot een val van een kabinet. Op landelijk niveau is een dergelijk avontuur dus uitgesloten; dat heeft ons het debacle van Balkende -1 wel bewezen. En daarmee moet de SP toestaan dat zij graag wil, maar niet kan.

Onduidelijk paars
De enige reële optie in Nederland is een zogenaamd paars-plus variant. In de 90-er jaren hadden we in Nederland een regering bestaande uit VVD, PvdA en D’66. deze werd paars genoemd. Om in het huidige parlement aan een meerderheid te komen moet daar GroenLinks bijgevoegd worden. Paars-plus dus.

Van de vier betrokken partijen lijken daar 3 veel voor de voelen. Alleen de VVD is huiverig om in een dergelijke combinatie te stappen. Zij zouden dan als enige ‘rechtse’ partij in een regering zitten. Dat gaat tot verwatering van de VVD standpunten leiden, zo is het oordeel van veel lokale VVD-leiders. De positie van de VVD is dus een beetje vergelijkbaar als die van het CDA in een rechtse coalitie. Maar waar CDA-prominenten mordicus tegen een rechtse regering zijn, lijkt het bij de VVD-prominenten vooral bij een huivering te blijven. Het realisme, hoe vervelend ook voor de VVD, moet onder ogen gezien worden en het is de enige optie om tot een stabiele regering te komen.

Paars is een roodachtig blauwe (of blauwachtig rode) kleur waarvan de grenzen niet duidelijk vastliggen. De kleur die de meeste mensen paars zullen noemen ligt ergens tussen violet en magenta en is daarmee een extraspectrale kleur. Een ‘paarse coalitie’ is net zo onduidelijk is de kleur; het zal vlees noch vis zijn. Of toch niet?

Rechts heeft toch gewonnen
Wie de standpunten van de betrokken partijen beziet - en dat met een socialistische bril op doet - schrikt zich een hoedje. Er is weinig tot niets links te ontdekken aan Paars plus. Goed, Groenlinks heeft zich dan wel verklaart tot een tegenstander van de monarchie en wijst zij een deelname aan de NAVO af, maar dat is in Nederland onder de noemer van ‘symboolpolitiek’ te scharen. Het zullen zeker geen breekpunten bij een regeringsvorming zijn. Zowel het partijprogramma’s van de D’66 en de PvdA hebben bleke neuzen als het gaat om linkse standpunten.

Een voorbeeld. De PvdA noemt in haar verkiezingsprogramma 1 mei wel als feestdag voor de arbeiders, maar komt niet verder dan uitleg wat het is - in Nederland noodzakelijk mogen we inmiddels we vaststellen - maar zegt niet te ijveren om 1 mei tot een feestdag voor de arbeidersklasse te maken. GroenLinks en de D’66 noemen het zelfs niet eens. Voor deze partijen blijft de glorie van arbeidersgenot toch echt koekhappen op koninginnedag.

Een ander voorbeeld is bijvoorbeeld de hypotheekrente aftrek. ooit ingevoerd om de arbeider in staat te stellen en huis te kopen. De regeling is, zoals zo veel regelingen in Nederland, volkomen scheef gegroeid. En dus schaffen we hem maar af, is het adagium van D’66, GroenLinks en de PvdA. Dat in plaats van de regeling bij te stellen zodat de lagere inkomens in Nederland gewoon een huis kunnen blijven kopen. Alle drie de partijen ‘verwachten’ dat door een geleidelijke afschaffing van de hpotheekrente-aftrek de huizenprijzen zullen gaan dalen en dat op die manier de markt weer aantrekkelijker wordt voor starters. Een volkomen utopische gedachte; aangezien verhuren dan een een financieel aantrekkelijkere optie wordt voor huizenbezitters. Of men zal domweg niet meer gaan verkopen. We zien de eerste keiharde resultaten al: de verkoop van woningen in Nederland is de afgelopen 3 maanden volkomen in elkaar gestort. Veel kopers zien af van kopen en gaan huren uit angst voor wat er komen gaat. De situatie is zelfs zo ernstig op dit moment dat zelf demissionair minster van Defensie van Middelkoop zich met de discussie bemoeide!

Gek maar waar: de VVD is juist voorstander van behoud van de hypotheekaftrek. De drie andere partijen hebben inmiddels al laten weten dat zij dit niet tot breekpunt zullen maken. De VVD staat te juichen.

Of wat dacht u van de zondagssluiting? Juist het feit dat er op een dag in de week ‘ademruimte’ is voor andere activiteiten houdt veel kleine middenstanders op de been en letterlijk in de centra van onze steden. Een afschaffing van deze zondagssluiting is juist nadelig voor deze kleine middenstanders en gunstig voor de grootwinkelbedrijven. De PvdA en D’66 en GroenLinks zijn voor verruiming. De VVD staat te juichen.

‘Er is nog veel winst te behalen door flexibilisering van arbeidsuren en arbeidsplaatsen’, staat letterlijk in het partijprogramma van de PvdA. ‘De arbeidsovereenkomst zonder tussenkomst van derden te laten ontbinden. Voor ontbinding is geen voorafgaande toestemming meer nodig van de rechter of het CWI’, zo lezen we in het programma van de D’66. De VVD staat te juichen.

Ook op het gebied van de werkeloosheidsuitkeringen waar veel mensen door de door het grootkapitaal uitgelokte economische crisis van gebruik moeten maken komen we bij de drie ‘linkse’ partijen tot de volgende conclusies:

D’66: WW inkorten tot één jaar, maar wel met hogere uitkering.
GroenLinks: WW bekorten tot maximaal één jaar, maar wel met hogere uitkering
PvdA: werkgevers en vakbonden worden verantwoordelijk voor de uitvoering van de eerste periode WW. Hoogte en duur van de uitkering blijven onveranderd.

Opnieuw kan de VVD juichen.

U begrijpt: we kunnen vrijwel elk traditioneel links standpunt langsgaan, enkel om te ontdekken dat er op zijn minst consensus mogelijk is met de VVD. Vandaar dat deze 4 partijen zich zo gemakkelijk vinden op de meeste standpunten, ondanks het feit dat paars-plus niet als eerste maar als derde optie gezien werd. In de meeste gevallen huldigen de drie ‘linkse’ partijen al neo-liberale standpunten.

En daarmee kunnen we de bittere conclusie trekken dat we drie ‘neoliberale’ wolven in ‘linkse’ schaapskleren hebben. Of, om maar vrij naar voormalige minster-president Balkende te verwijzen: het zuur is voor de arbeidersklasse; het zoet voor het grootkapitaal.

Artikel Nederlandse verkiezingen op www.marxist.com

2010-06-14T11:46:00.000-07:00

De redactie van Vonk heeft een artikel geschreven over de Nederlandse verkiezingen voor www.marxist.com. Men kan dit Engelstalige artikel hier lezen. Op onze site volgt er nog een diepere analyse van hoe de linkse partijen het gedaan hebben in de verkiezingen.

Breekpunten en coalities

2010-06-08T01:40:00.000-07:00

9 juni komt eraan. De Nederlanders gaan een nieuwe Tweede Kamer kiezen. Die nieuwe Tweede Kamer gaat voor een nieuw kabinet zorgen. Het is nog niet duidelijk wat de samenstelling van het nieuwe kabinet, maar het is duidelijk dat dit kabinet zal gaan zorgen voor harde bezuinigingen. Bijna alle politieke partijen zeiden eerst dat ze geen ‘breekpunten’ hadden en dat het belangrijkste was dat er überhaupt een regering gevormd kon worden. Nu zwichten de partijen onder druk en spreken ze zich uit voor mogelijke coalities. Laten we dit eens nader bekijken.

Rechtse coalitie?

De VVD is nu de grootste in de peilingen. Deze partij staat voor de harde lijn van bezuinigingen. Vanuit een kapitalistisch oogpunt is de partij dan ook de meest ‘rationele’. Veel mensen zien geen alternatief, en dat kan hen ook niet kwalijk genomen worden. Alle Nederlandse politieke partijen steunen ook het kapitalisme, de ene in een iets andere vorm dan een andere. Vanuit puur kapitalistisch oogpunt is het programma van de VVD het meest ‘rationeel’. Alle sociale omhulsels van het Nederlandse kapitalisme, waar jarenlang voor gestreden is, zijn volgens deze logica duur en verspillend, en moeten dus maar wegbezuinigd worden. Alleen alles over laten aan de vrije markt doet de VVD niet; de hypotheekrenteaftrek blijft in haar huidige vorm bestaan, aangezien die ook meteen een subsidie is voor de villa’s van de allerrijksten.

De VVD heeft aangegeven dat een coalitie met CDA en PVV een goede optie is. Dat zou een kabinet worden van harde bezuinigingen, gecombineerd met veel repressieve maatregelen en een hard asielbeleid.

De PVV gaat hier in principe in mee. Het liefst ziet Wilders zijn partij gedoogsteun geven aan een kabinet van CDA en VVD. Hij had namelijk als breekpunt dat de AOW-leeftijd niet verhoogd zou worden. De VVD en het CDA zijn hier voor.

Het CDA heeft hier moeite mee. De radicale manier waarop Wilders tegen de islamitische godsdienst in gaat, de polarisatiepolitiek etc. blijft voor de conservatieven van de CDA toch erg lastig. Daarom zal het vormen van zo’n coalitie lastig zijn.

Een nieuw paars?

Een andere coalitie die door verschillende partijen gewild is, is een Paars III, of een Paars Plus, bestaande uit VVD, PvdA, D66 en Groenlinks. D66 en Groenlinks zijn hier de grote voorstanders van. PvdA ziet dit ook als goede optie, echter de VVD ziet de PvdA als te links.
De PvdA heeft zich nu ook tegen het ‘neoliberalisme’ gekeerd, en pleit voor de invoering van een hoogste belastingschijf van 60%. Dit botst met de snoeiharde bezuinigingsplannen van de VVD.
Dit zegt evengoed niets. De heersende klasse van Nederland wil snel een nieuwe regering. Kabinet Balkenende IV was een kabinet van stilstand, en een herhaling daarvan zou ongunstig zijn. Daarom dat het nu ‘respectabel’ is om geen breekpunten te hebben. Het gebeurt toch immers in het ‘nationale belang’?
Dit nationale belang is niets anders dan het belang van het Nederlandse kapitalisme. De armen moeten betalen voor de rijken, niet voor het ‘nationaal belang’.

Links moet een tegengeluid laten horen

Tegen alle propaganda van ‘hervormingen zijn noodzakelijk’ (waarmee contrahervormingen worden bedoeld) en ‘bezuinigingen zijn nodig voor het nationale belang’ moet een duidelijk tegengeluid te horen zijn. Dit zou door de linkse partijen gedaan moeten worden. Helaas gebeurt dat te weinig, en was het uiteindelijk de Evangelische Omroep die liet zien hoe slecht de plannen van de VVD voor de armere bevolking zouden uitpakken!

Alle linkse partijen hebben het kapitalisme geaccepteerd, terwijl het nu zo duidelijk is hoe het gefaald heeft, en van crisis tot crisis gaat. PvdA en Groenlinks doen vrolijk mee met de ‘hervormingen’, alleen echter in een rustiger tempo.
De SP heeft geprobeerd steeds meer als een ‘respectabele’ partij over te komen, om op die manier een keer mee te kunnen regeren. Het is duidelijk waar dat toe geleid heeft. De partij heeft nog maar de helft van de populariteit die ze in 2006 hadden. Als er twee sociaaldemocratische partijen zijn, is het logisch dat men kiest voor de grootste.
De SP wil de sociale verworvenheden behouden, en dat is zeer goed, maar het probleem is dat ze geen duidelijke oplossing hebben voor de crisis.

Er is nood aan een socialistisch programma om de problemen van het kapitalisme op te lossen. De banken en grote multinationals moeten genationaliseerd worden onder werknemerscontrole, de werkweek moet verkort worden tot 32 uur met loonbehoud, en een programma van publieke werken moet ervoor zorgen dat er wordt afgerekend met de werkloosheid.

Zweedse havenarbeiders besluiten om Israëlische schepen te boycotten

2010-06-07T13:35:00.000-07:00

(Foto: de vermeende wapens op het schip waar de Israëlische overheid zo verwoed naar op jacht was)
Veel mensen vragen zich af hoe ze moeten reageren op het bloedbad aangericht door Israël op het Turkse schip de Mavi Marmara. Svenska hamnarbetarförbundet, de vakbond van havenarbeiders in Zweden heeft als een der eerste besloten een bijdrage te leveren in het debat: zij hebben besloten om alle Israëlische schepen te boycotten en besmet te verklaren, vanaf 15 juni tot en met 24 juni. Onderstaand de persverklaring in het Zweeds, met daaronder de vertaling in het Nederlands.

Varsel om blockad av israeliska fartyg och israeliskt gods
onsdag 02 juni 2010 Björn A. Borg Svenska Hamnarbetarförbundet har idag varslat om blockad av alla israeliska fartyg och gods till och från Israel som hanteras av förbundets medlemmar. Blockaden kommer att träda ikraft kl. 00.00 tisdag den 15 juni och varar till kl. 24.00 torsdag den 24 juni.
Skälet till blockaden är det exempellösa kriminella överfallet på den fredliga fartygskonvojen Ship to Gaza. Ett flertal fredsaktivister mördades av israeliska kommandosoldater och övriga deltagare internerades utan någon som helst grund.
Svenska Hamnarbetarförbundet, som stödjer Ship to Gaza, vill med åtgärden protestera mot staten Israels folkrättsliga övergrepp mot en konvoj med fredsaktivister och materiella förnödenheter till den p.g.a. en likaså folkrättslig blockad lidande befolkningen i Gaza.
Svenska Hamnarbetarförbundet kräver att de för övergreppet ansvariga ställs inför rätta, att folkrätten respekteras av staten Israel och att blockaden av Gaza omedelbart hävs.
Svenska Hamnarbetarförbundet vill uppmana andra fackförbund och övriga organisationer att ta liknande initiativ och uppmanar till en allmän blockad av israeliska varor till dess det palestinska folkets rättigheter tillgodosetts i allmänhet och i synnerhet att blockaden av Gaza hävts.

Nederlands: Persbericht besmetverklaring van Israëlische schepen die Israëlische goederen vervoeren.

De Zweedse dokwerkers heeft vandaag een verklaring uitgegeven waarin zij aangeven het haar plannen zijn om alle Israëlische schepen en goederen als besmet te verklaren,dit betreft alle schepen komende uit Israel of vertrekkende naar Israel. De boycot zal ingaan op dinsdag 15 juni om 00:00 uur en zal duren tot donderdag 24 juni. De reden voor deze blokkade is de ongekend harde en criminele agressie van Israel tegen het vredeskonvooi wat op weg was naar Gaza met hulpgoederen. Verschillende vredesactivisten werden vermoord door Israëlische commando’s en andere werden volkomen ten onrechte gevangen genomen. De Zweedse Dokwerkersvakbond, die het vredeskonvooi ten volle steunde, wil met deze boycot haar afschuw uitspreken over de agressie en het aan de laars lappen van diverse internationale wetten door Israel, door het aanvallen van een vloot van vredesactivisten in internationale wateren en het in beslag nemen van hulpgoederen die bedoelt waren om uit te delen aan de bevolking van Gaza die steeds meer te leiden heeft onder de gevolgen van de illegale economische wurgreep van Israel. De Zweedse Dokwerkersvakbond eist dat degene die verantwoordelijk zijn voor dit bloedbad voor de rechter gebracht worden, en dat Israel internationale wetten en verdagen in het vervolg respecteert, en dat zij de blokkade van de Gaza onmiddellijk opheft. De Zweeds dokwerkersvakbond roept andere vakbonden en organisaties op om ook initiatieven te ontplooien om Israëlische goederen te boycotten totdat de mensenrechten van de Palestijnen worden geëerbiedigd en de blokkade van de Gaza is opgeheven.

Meyer-werf: hoe gaat het verder na 2012?

2010-06-06T13:41:00.000-07:00

Toen halverwege de jaren 70 de scheepswerven in de BRD in de problemen begonnen te komen moest de ene na de andere werf zijn deuren sluiten. Grote namen zoals Vulkan en AG Weser in Bremen en HDW in Hamburg verdwenen. De Meyer-werf in Papenburg schakelde om te overleven over op het bouwen van luxe cruise-schepen.

Door Tony Kofoet, Die Linke Kreisverband Leer, Niedersachsen

Tot aan het begin van de wereldwijde recessie slaagde Meyer erin om in Europa een leidende positie op te bouwen in de markt van luxe cruise-schepen. De werf kon echter niet meedingen naar de contracten om de aller-grootste schepen te mogen bouwen. Haar probleem is dat de werf is gelegen in het binnenland; niet direct aan zee. Voor de regio Emsland-Ostfriesland is Meyer na VW de grootste werkgever. Bij de werf verdienen ongeveer 2500 mensen hun boterham. Daarnaast zijn er zo’n 2000 mensen die indirect hun baan te danken hebben aan de werf bij toeleveranciers, zowel in Duitsland zelf alsook in het buitenland. Aan het begin van het jaar 2003 kwam Meyer met volslagen onverwachte mededeling dat er 500 mensen ontslagen zouden worden om de ‘werf weer concurrerend te maken’, zo bracht directeur Wilker de onheilstijding. Wilker had al een naam opgebouwd al ‘keiharde saneerder’ bij de Howaltswerft in Hamburg.

Voor veel werknemers van de werf kwam er een einde aan de illusie dat ze bij een familiebedrijf werkten. Keihard werden ze met de neus op de feiten gedrukt: ‘hun werf’ was een gewoon bedrijf geworden, die op kapitalistische leest is geschoeid. De meesten van de voormalige werknemers belandden in een zogenaamd arbeidspool, vanwaar uit ze nog een jaar lang konden doorwerken. De rol van IG Metall en haar onderhandelaar, Clemens Bollen (die niet veel later overstapte naar de SPD-MdB) is een rol geweest van een sociaal-partner van de werf in plaats van op te komen voor de werknemers. De vakbond adviseerde om niet het werk neer te leggen en te gaan staken, maar om akkoord te gaan met de vorming van deze arbeidspool. De werknemers moesten zich vooral rustig houden.

Nog bonter maakte de toenmalige voorzitter van de ondernemingsraad het. Helmut Plöger (SPD) betitelde de ontslagen als ‘onvermijdelijk’ en ‘een juiste beslissing’. Ook stond hij achter het besluit dat de arbeiders die hun congé kregen onmiddellijk de werf diende te verlaten, zonder dat ze in de gelegenheid gesteld werden om afscheid te nemen van hun collega’s met wie ze vaak vele jaren hadden samengewerkt.

De gevolgen van de economische crisis
In de jaren 2004-2009 investeerde de werf in de bouw van een nieuwe productiehal, die uitgerust werd met de nieuwste laser-technologie om staal voor te bewerken. Daarmee was de bouw van twee cruise-schepen per jaar tot 2010 verzekert. Wat daarna komt is nog hoogst onzeker. Oorzaak daarvan is de lege orderportefeuille, een gevolg van de keihard toegeslagen crisis in de transport-sector. De rederijen stellen hun orders zo lang mogelijk uit in de hoop dat het economische tij keert. Deze bedrijven voelen als geen ander de pijn. Carnival Cruise en Royal Caribbean Cruise, de twee grootste Amerikaanse rederijen noteerde net zoals hun Europese concurrenten Star Cruises en MSC Crocier een terugval in de boekingen van maar liefst 25 procent in 2008. Daarbij liepen er in 2009 diverse schepen van stapel waardoor het aanbod nog verder vergroot werd, wat weer tot een scherpe prijsdaling van de reizen leidde. In de Verenigde Staten bijvoorbeeld werden er door wanhopige touroperators al cruises aangeboden voor het ongelofelijk lage bedrag van 299 dollar p.p. voor een all-inclusive cruise. Dat bleef niet zonder gevolgen. In december 2008 annuleerde MSC Crocier een opdracht bij de Franse werf STX Europe voor de bouw van een tweetal nieuw cruiseschepen. ”Ook in deze segment, die jarenlang gold als een markt waar een goede boterham in te verdienen was is de crisis toegeslagen en zal daar slachtoffers maken” (Winfried Wolf, Die Weltwirtschafkrise und der globale transportsektor, junge-Welt, 4.2.2009)

Meyer daarentegen gokte er tijdenlang op dat zij wel een tweetal opdrachten zou weten binnen te halen van de rederij Princess Cruises, een dochteronderneming van Carnival Cruises, waartoe ook AIDA Cruises onderdeel van uitmaakt. Deze orders waren van groot belang voor de continuïteit van de werf. Voordat een schip in productie gaat duurt het een behoorlijke tijd voordat alle voorbereidingen rond zijn. De werf had lopende opdrachten tot aan augustus 2010 voor de afdeling bouwplanning, dus deze order zou daar goed op aan sluiten. Arbeidstijdverkorting voor 80 medewerkers was het onmiddellijke gevolg van het alsmaar voortdurende onderhandelen. Het uitblijven van nieuwe opdrachten en een steeds sterker wordende concurrentie vanuit Azië verzwakten de onderhandelingspositie van de werf aanzienlijk. Op een bedrijfsbijeenkomst in de herfst van 2009 had Werf-chef Bernard Meyer het als volgt omschreven: ”de Japanse expansie in de scheepsbouw was een storm, de opkomst van Zuid-Korea een stormvloed, nu komt China en dat zal een Tsunami worden...Wij moeten onze productiviteit met 50 procent verhogen. Daar hebben we de hulp van de vakbonden bij nodig. Onze concurrenten zijn al lang niet meer de Duitse werven, maar de Aziatische ondernemingen zoals Mitshubishi, Samsung en Daewoo. Alleen op deze manier kunnen we in de steeds feller wordende concurrentiestrijd overleven. Wij moeten onze afbouw volledig reorganiseren.”

Maar wat betekent dit voor het personeel? Deze 50 procent kan alleen maar bereikt worden door de introductie van nog meer nieuwe technologieën en een grotere arbeidsflexibiliteit. Maar Meyer heeft de afgelopen jaren al stevig in nieuwe technologieën geïnvesteerd, en dan blijft er alleen nog maar de arbeidsflexibiliteit over. Het zal dus hoofdzakelijk over de ruggen van de arbeiders bereikt worden.

Overcapaciteit
Met de angst voor banenverlies in het vooruitzicht zal het niet moeilijk zijn voor de directie om de vakbond te bewegen akkoord te gaan met een verdere flexibilisering van de arbeid, om zo de concurrentiepositie ten opzichte van de Aziatische werven te verbeteren. Concreet betekent dit dat Meyer uit de collectieve CAO stapt en een eigen CAO zal afsluiten met de vakbond, met daarin slechtere arbeidsvoorwaarden. De werknemers zullen akkoord moeten gaan met loonsverlagingen in de hoop dat dit hun arbeidsplaats doet behouden in de toekomst; een garantie krijgen zij echter niet van de directie. Voordat de ondernemingsraad zich met een dergelijke deal inlaat zouden zij moeten eisen dat het bedrijfsgeheim (in Duitsland heeft een OR geen toegang tot de bedrijfseconomische data - vert.) opgeheven wordt zodat ze weloverwogen beslissingen kunnen nemen. Bernard Meyer behoort tot de top 150 van rijkste Duitsers, en deze rijkdom is vergaard door de werknemers van de werf. Nu de crisis ook gevolgen heeft voor de werf wil Meyer de prijs daarvan neerleggen bij zijn werknemers. Deze denkwijze is een typisch kapitalistische logica en gaat er vanuit dat Meyer ook in de nabije toekomst kostte wat het kost cruise-schepen zal moeten blijven bouwen. Wij hebben inmiddels al ondervonden dat ook na de crisis bij bijvoorbeeld de containerschepen de prijzen blijvend zijn gedaald. Aangezien de containerschepen-markt net zoals de cruise-schepenmarkt planloos-anarchistisch georganiseerd is dat de markt blijvend instort, aangezien het te verwachten is dat in de nabije toekomst met name Amerikaanse toeristen - met afstand de grootste groep die kiest voor een cruise - niet meer in staat zullen zijn om nog cruises te boeken door de verslechterde economische omstandigheden. Er zal dus een blijvende overcapaciteit zijn.

Hoe zal het bij Meyer verdergaan?
Meyer is een hoog-technologisch bedrijf, en het beschikt over uitstekend opgeleide werknemers. Beiden zijn noodzakelijke basisvoorwaarden voor de herstructurering van het bedrijf. Waarom zou Meyer zich niet ook gaan bezighouden met het maken van andere producten? De omschakeling zal door de huidige techniek relatief snel te realiseren zijn. Maar de bazen van de Meyer-werf blijven zich richten op scheepsbouw. Maar wat zal er gebeuren wanneer er geen nieuwe opdrachten binnenkomen?

Toen in de 80-er jaren hun arbeidsplaatsen in gevaar kwamen door bedrijfsmoderniseringen, kwamen de werknemers van Lucas Aerospace in Groot-Brittannië in actie. Zonder dat de directie op de hoogte was, begonnen zij te kijken of er andere mogelijkheden waren voor het bedrijf om zo hun arbeidsplaatsen te behouden. Zij besloten om zich te richten op de civiele luchtvaart. Lucas Aerospace was tot dan toe een bedrijf was zich alleen maar met de militaire luchtvaart bezighield. Zij ontwikkelden nieuwe producten, maakten bouwtekeningen en bouwden prototypes, die zij vervolgens in het bedrijf testten. Hun chefs verwierpen echter de nieuwe ideeën. Zij konden het niet verkroppen dat de werknemers achter hun rug langs - en zonder dat zij het geweten hadden - een dergelijk mammoetproject succesvol hadden weten te voltooien. Daar won trots het van intelligentie. Niet veel lang daarna zijn vele nieuwe ideeën van de werknemers van Lucas Aerospace succesvol gelanceerd. Onder de producten bevonden zich zaken als hybride-motoren, defibrillators en revolutionaire warmtepompen. De medewerkers lieten zien hoe indrukwekkend succesvol werknemers kunnen zijn als zij het voor het zeggen hebben, en niet het management.

De Meyer-werf zal zichzelf dus opnieuw moeten gaan uitvinden; innovatie dus, gecombineerd met onorthodox denken. Want in de huidige toestand blijft de werf langdurig met dezelfde problemen geconfronteerd worden. De ondernemingsraad zal ook haar rol moeten veranderen; zij zullen onder de werknemers en met de werknemers moeten gaan werken om de innovatie vanaf de werkvloer te begeleiden. Niemand wil tenslotte dat de duizenden werknemers van de werf en de toeleveringsbedrijf hun baan verliezen in Emsland-Ostfriesland.

In de automobielindustrie heeft deze omwenteling in denkwijze al plaatsgevonden bij de ondernemingsraden. Zo gaf de voorzitter van de ondernemingsraad van VW, Bernd Osterloh, al publiekelijk aan dat het concern minder afhankelijk van de autoproductie moest worden. En dat is inmiddels ook gebeurt. Volkswagen produceert sinds kort bijvoorbeeld ook Motoren voor schepen, verwarmingsketels, vorkheftrucks etc, zo verklaarde Osterloh in een intervieuw eind 2008.

Ook bij Daimler-Benz heeft zich een soortgelijke omwenteling voltrokken. “Vele ingenieurs en technische medewerkers hebben weer plezier gekregen in hun werk omdat ze nu uitgedaagd worden. Uitgedaagd om bijvoorbeeld een brandstofcel te ontwikkelen wat natuurlijk meer bevrediging schept dan het ontwerpen van een handschoenenvakje”, zo vernamen we van voormalig ondernemingsraadslid Gerd Rathgeb uit Stuttgart. “ Ze willen meepraten en meedenken als het gaat om het bedenken van milieuvriendelijke en ecologisch verantwoorde producten”

Een radicale ombouw is noodzakelijk
Dat innovatie in de automobielindustrie een overlevingsstrategie is, weet inmiddels ook VW-ondernemingsraadslid Stephan Krull. Plannen voor groene producten - zoals blokverwarmingsapparaten of andere vormen van alternatieve energiewinning - zijn inmiddels volop in ontwikkeling bij diverse onderzoeksafdelingen van het bedrijf, en zijn zelfs zo vergevorderd dat een aantal binnen twee jaar in productie gebracht kunnen worden. Realistisch genoemd mogen worden de plannen voor het bouwen van getijdencentrales, waarbij stroom opgewekt wordt uit de getijden. Maar ook bijvoorbeeld aardwarmtepompen waarbij hele dorpen van warmte voorzien kunnen worden. Of milieuvriendelijke vervoerssystemen die ons allen ten goede komen. De enige beperking is de creativiteit.

Innovatie is dus een noodzaak. Het bedenken en in productie brengen van nieuwe producten kost nu eenmaal tijd, maar op de lange baan garandeert dat de toekomst van het bedrijf. Arbeidstijdverkorting is een middel wat op de korte termijn geld bespaart om op de lange termijn het bedrijf alleen maar verder inde problemen brengt. De werknemers kunne de vrijgekomen tijd beter gebruiken om hun creativiteit de vrije loop te laten gaan.

Deze verandering in bedrijfsvoering vraagt ook om een verandering in de eigendomsverhoudingen. De bedrijven moeten gedemocratiseerd worden. Werknemers moeten het voor het zeggen krijgen; hun ideeën vormen de garantie voor een stabiele toekomst voor het bedrijf. Voor de Meyer-werf begint de tijd te dringen. Hoe eerder de ondernemingsraad voorstellen in deze richting maakt; des te eerder kunnen de werknemers aan de slag met na te denken over alternatieven, het management kan dan ook beginnen met het ombouwen van de organisatie. Alleen daarmee blijven de arbeidsplaatsen behouden bij de Meyer-werf.

De crisis in de Eurozone: oorzaken en gevolgen

2010-05-23T05:41:00.000-07:00

Met de grootschalige interventie in de financiële markten door de Europese Centrale Bank (ECB), het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de lidstaten van de Eurozone, beleeft de wereldwijde economische crisis van het kapitalisme een nieuw dieptepunt. Terwijl tot voor kort tijdens crisismomenten enkel financiële instellingen getroffen werden, of kleine landen ver van ons bed, slaat de crisis vandaag keihard toe in het hart van Europa. De schuldencrisis van de banken leidde overal tot begrotingstekorten bij de overheid. Zware besparingen komen op de agenda met de vraag wie de rekening zal betalen.

Door: Nick Deschacht
De schuld van de banken
De aanslepende economische crisis deed de tekorten op de begrotingen in alle Europese landen fors oplopen. Als gevolg van de recessie ontvangen overheden minder inkomsten uit belastingen en worden ze geconfronteerd met meer uitgaven (bijvoorbeeld aan werkloosheidsuitkeringen). Bovendien vergrootten heel wat landen hun uitgaven in een poging om de recessie te lijf te gaan. Traditioneel hebben overheden twee middelen ter beschikking om de economie aan te zwengelen. Ten eerste kan ze leningen goedkoper maken (de rente verlagen) om de investeringen aan te moedigen. De ECB verlaagde daarom tussen oktober 2008 en mei 2009 in sneltempo de rente van 4,25 tot 1 procent. De Bank of England houdt haar rentepeil sinds maart 2009 op het laagste niveau sinds de oprichting van de Bank in 1694! Zonder resultaat echter. Ondanks al dat goedkope geld zijn kapitalisten niet bereid om hun investeringen op te drijven aangezien ze geen winstverwachtingen zien in een markt die gekenmerkt wordt door overproductie (overproductie is de onmogelijkheid om de koopwaren te verkopen tegen prijzen die de vooropgestelde winstvoet garanderen). Om de economie aan te zwengelen kunnen overheden dus niet anders dan een toevlucht zoeken tot het tweede middel: grootschalige overheidsuitgaven om de vraag te ondersteunen en de economie te kick-starten. Maar ook die politiek werkt maar zolang ze de kredietwaardigheid van de betreffende landen niet in gevaar brengt. Die limiet leerden de lidstaten van de Eurozone de voorbije weken kennen.
De oplopende overheidstekorten zijn echter in de eerste plaats het gevolg van de private schulden die de voorbije jaren zijn overgenomen van de banken. Met de woorden van KUL-professor Paul De Grauwe: “De belangrijkste reden voor de explosie van de overheidsschuld is dat regeringen hun schuld hebben vergroot voor de redding van de private sector en de financiële instellingen in het bijzonder”.[I] Het overnemen van de verliezen van de banken door de overheden was een schandalige ondersteuning van de winstvoet: de verliezen van de banken werden gesocialiseerd terwijl de winsten steeds weer in de private handen van een kleine minderheid terechtkomen. Wanneer armen in de problemen komen om hun schulden af te betalen, dan komt de deurwaarder aankloppen. Maar als de banken in de schulden zitten, dan komt de onzichtbare hand van Adam Smith in de schatkist graaien. Dit is het kapitalisme voor de armen en het socialisme voor de rijken.
De splijtzwam in de Eurozone
De problemen in de Eurozone worden verder bemoeilijkt door de economische verschillen tussen de lidstaten. Meer dan een jaar geleden schreven we al: “Sinds de invoering van de euro zijn devaluaties echter geen optie meer voor de lidstaten van de Eurozone. De enige manier waarop deze landen hun competitiviteit kunnen herstellen is via kostendalingen – in de eerste plaats dus via loondalingen. Indien de conjuncturele divergentie aanhoudt, valt het niet uit te sluiten dat sommige landen zich zullen losmaken uit de eurozone”.[II] Sommige lidstaten (bijvoorbeeld Griekenland en Spanje) worden immers harder getroffen door de economische crisis dan andere (bijvoorbeeld Duitsland) door de verschillen in competitiviteit tussen die landen. Dit is een onvermijdelijk gevolg van de Europese constructie, die louter gericht is op het tegen elkaar opzetten van de arbeiders in de verschillende landen. Om ‘competitief’ te blijven ten opzichte van de buurlanden slikte de Duitse arbeidersbeweging in de periode 2004-2008 jaar na jaar een reële loondaling, waardoor het zijn werkloosheid als het ware exporteerde naar de andere lidstaten zoals Griekenland. De schuld voor dat gebrek aan competitiviteit ligt niet bij de Griekse arbeiders. Competitiviteit is een relatief begrip: een land is maar competitief in verhouding tot de andere landen. Indien alle landen competitiever worden, dan blijft iedereen even competitief. De oorzaak van de economische divergentie is het totale gebrek aan afspraken over loon- en arbeidsvoorwaarden op Europees niveau (Europese CAO’s, een eengemaakte sociale zekerheid en vennootschapsbelasting enzovoort). Iedereen die meestapt in de concurrentiële rat-race heeft daarbij boter op het hoofd. En dat is lang niet alleen de Duitse vakbeweging, maar evengoed diegenen die bijvoorbeeld in België de notionele intrestaftrek aanvaarden en daarbij de eigen werkloosheid proberen af te wentelen op de buurlanden. De lidstaten van de Eurozone hopen momenteel hun concurrentiepositie te herstellen door hun eigen lonen te doen dalen (deflatie). Over de jaren ‘30 wordt vaak gezegd dat landen toen een historische fout begingen door mee stappen in de escalatie van competitieve devaluaties. Welnu, de deflatiepolitiek die overal in Europa op de sporen wordt gezet is net hetzelfde (economen noemen dat een ‘interne devaluatie’). De huidige interne devaluaties zijn competitieve devaluaties en dus een vorm van economisch nationalisme. Het komt neer op dweilen voor eigen deur met de kraan open.
De enige oplossing is socialistisch internationalisme. Precies dat maakt de Griekse tragedie zo dramatisch. De huidige voorzitter van de Socialistische Internationale, de zogenaamde Tweede Internationale, is niemand minder dan de Griekse premier George Papandreou! Deze leider van de Socialistische Internationale verlaagt de salarissen van de Griekse ambtenaren, verhoogt de pensioenleeftijd en haalt miljarden euro’s bij de armsten via BTW-verhogingen. Net Papandreou, die een internationalistisch initiatief zou kunnen lanceren, stapt mee in de nationalistische en kapitalistische logica die hem door het IMF en consorten worden voorgesteld. Misschien heeft Papandreou het refrein van de Internationale fout begrepen? “En ‘t Internationaal Muntfonds, zal morgen heersen op aard”. In elk geval is zijn politiek noch socialistisch, noch internationalistisch.
Als je schuld aan de bank in de miljarden loopt…
Het feit dat sommige landen in de Eurozone harder getroffen worden dan andere zorgt voor grotere begrotingstekorten in die landen. In 2009 sloten de 16 lidstaten van de Eurozone af op een gemiddeld tekort van 6,3 procent van het BBP. Portugal noteerde echter een tekort van 9,4 procent, Spanje 11,2 procent, Griekenland 13,6 procent en Ierland 14,1 procent. Om hun tekorten te betalen lenen die landen geld op de financiële markten door obligaties uit te geven. Omdat Griekenland al een grote overheidsschuld heeft, werd er steeds meer rekening gehouden met de mogelijkheid van een Griekse default, waarbij het land zijn leningen niet meer terug zou kunnen betalen. Hoe minder instellingen geld willen lenen aan Griekenland, hoe hoger de rente die Griekenland moet betalen voor die leningen. De banken, die tot voor kort nog gered waren door de massale injectie van overheidsgeld, rekenden nu dus plots ook nog eens reusachtige intresten aan voor leningen aan landen die juist door hen in de problemen zijn gekomen. De uitgaven en het tekort van Griekenland werd nog groter, waardoor een default onvermijdelijk leek.
De Griekse obligaties zijn echter vooral in handen van de banken. Zo heeft Griekenland 5 miljard euro geleend bij Dexia. Maar vooral de Franse banken waren belangrijke schuldeisers (voor 75 miljard), wat de ijver verklaart van Sarkozy om een Europees reddingsplan voor de Grieken op te zetten. John Maynard Keynes zei ooit: “Als je schuld aan de bank in de duizenden loopt, dan heb je een probleem. Maar als je schuld aan de bank in de miljoenen loopt, dan heeft de bank een probleem”. We zouden eraan kunnen toevoegen: als je schuld aan de bank in de miljarden loopt, dan heeft de arbeidersklasse een probleem. Een Griekse default was immers geen optie aangezien dat zou ingaan tegen de machtige belangen van het financiekapitaal. Martin Wolf, commentator van de Financial Times, vat de situatie samen: “Door absoluut een default te willen vermijden, beschermen ze de financiële sector tegen zijn eigen stommiteiten. Van de mensen van die landen met hoge schulden wordt nu verwacht om de rekening in de plaats van de banken te betalen”.[III] De grote interventie van de ECB, het IMF en de landen van de Eurozone was dus in de eerste plaats een redding van de banken.
De rol van speculatie
Zoals in elke crisis wordt de oorzaak voor de Griekse tragedie gezocht in het gedrag van enkele individuen of enkele instellingen. Altijd wordt er gekeken in de richting van een particularistische oorzaak of een menselijke fout, terwijl de crisis een intern gevolg is van de werking van de kapitalistische economie. Ook de subprime-crisis werd eerder toegeschreven aan het gedrag van enkele ‘onverantwoorde bankiers’, terwijl het in feite gaat om een klassiek voorbeeld van kapitalistische overproductie.
Volgens de Griekse regering speculeren “Duitse banken” tegen hun obligaties. De Europese Commissie is ook razend op Standard & Poor’s, een kredietbeoordelaar die de status van Griekse obligaties eind april degradeerde tot ‘junk’. Er bestaan inderdaad financiële producten die de markten niet bepaald stabiliseren. Zo zijn er de “credit default swaps”. Als je die aankoopt en Griekenland gaat failliet, dan win je de lotto. Ze zijn dus een soort verzekering, maar dan een verzekering op het huis van je buur (wat natuurlijk de incentivemeebrengt om dat huis in de fik te zetten). Maar het is niet zo dat de speculatie tegen Griekenland vermeden had kunnen worden door sommige financiële producten beter te “reguleren”. Speculeren betekent immers vooruitzien en meerbepaald: iets kopen of verkopen met de verwachting om winst te maken door prijsveranderingen. De suggestie dat er een kapitalisme kan bestaan zonder speculatie is absurd. Zelfs wanneer een spaarder een obligatie koopt of wanneer een kleine belegger een aandeel koopt, dan gebeurt dat vanuit de verwachting dat die producten in de toekomst geld zullen opbrengen. In die zin zijn alle transacties op de financiële markten speculatie. Naarmate het risico op een Griekse default groter werd, was het perfect rationeel voor iedere individuele financiële instelling om zijn obligaties te verkopen. Maar wat in het kapitalisme rationeel is voor iedere individuele kapitalist, leidt over het algemeen niet tot een rationeel resultaat. Dergelijke coördinatieprobleem zijn onvermijdelijk in het kapitalisme: de markt kijkt niet vooruit, er is geen democratische en rationele planning.
Speculatie zal altijd een eigenschap zijn van een private financiële sector. De enige manier om komaf te maken met de chaos en de irrationele uitkomsten van de financiële markten is de nationalisatie van de financiële sector onder werknemerscontrole, zodat de kredietverlening gestabiliseerd en rationeel gepland kan worden op langere termijn en zodat de sector kan worden ingezet in een breder Europees industrieel relanceplan van sociale en ecologische openbare werken. Schieten op ‘individuele speculatoren’ heeft weinig zin zolang het huidige economische model niet fundamenteel verandert.
Grootschalige interventie
In een ultieme poging om de Europese banken te beschermen tegen een Griekse default, kondigden de lidstaten van de Eurozone en het IMF een reusachtig reddingsplan aan. 750 miljard euro moeten de markten kalmeren. 60 miljard daarvan worden meteen ter beschikking gesteld van lidstaten die noodleningen willen aangaan. De resterende 690 miljard euro zijn bedoeld als garanties voor overheidsobligaties. Naast het psychologische effect van de 750 miljard was de belangrijkste interventie de opkoop door de ECB van 16 miljard euro aan obligaties (voornamelijk Griekse). De Europese Centrale Bank drukt daarbij als het ware geld om de Griekse staatschuld te financieren, een politiek waar de ECB zich in het verleden altijd sterk heeft tegen verzet. Overal wordt deze tussenkomst van de ECB geïnterpreteerd als ‘de nucleaire optie’: het ultieme redmiddel (‘een kernwapen’). In tegenstelling tot de Amerikaanse Federal Reserve stond de ECB bekend om zijn conservatief-monetaristisch beleid. De enige reden waarom de ECB nu wel is tussengekomen, is om een implosie van de bancaire sector te vermijden. Wanneer de banken geld nodig hebben, dan staat de ECB altijd klaar. Maar als een lidstaat een lening nodig heeft, dan moet ze het zelf maar oplossen. En ondertussen kan de private banksector goedkoop geld lenen aan de ECB en het vervolgens tegen hogere prijzen doorlenen aan de overheden in moeilijkheden.
Het gigantische pakket aan steunmaatregelen kalmeerde de financiële markten, althans voor even. De Griekse rente viel van het onbetaalbare niveau van 12,5 procent terug tot 6,7 procent. En door het plan waren de banken gered zodat overal de beurzen (vooral de financiële aandelen) omhoog schoten. In Brussel won de BEL-20 op één dag tijd 9,4 procent.
En toen knipperde het licht aan het einde van de tunnel
De crisis in de Eurozone is slechts de nieuwste etappe van de huidige kapitalistische crisis. In een economische crisis worden periodes van kalmte en optimisme altijd onderbroken door nieuwe plotse crisismomenten. Dat was ook het geval tijdens de Grote Depressie van de jaren dertig. De huidige economische crisis is ondertussen drie jaar aan de gang. In de zomer van 2007 kwamen de eerste banken in moeilijkheden als gevolg van de rommelkredieten die ze verstrekt hadden (o.a. Northern Rock). In het najaar van 2008 gingLehman Brothers failliet, ook enkele Belgische banken moesten gered worden en in 2009 kromp de economie van de Eurozone met 4,1 procent. Ondanks alle optimistische geluiden van de voorbije maanden over de “heropleving” en het “licht aan het einde van de tunnel”, slaat de crisis vandaag opnieuw toe.
De vraag is nu of het reusachtige reddingsplan zal volstaan om de speculatie tegen te houden. De 690 miljard aan bankgaranties zijn wel aangekondigd, maar dat geld is niet zomaar beschikbaar. Volgens sommige economen zal dat besef vroeg of laat groeien op de financiële markten en leiden tot een nieuwe crisis.[IV]Behalve de ECB weigeren de financiële markten momenteel nog obligaties te kopen. De Griekse rente blijft relatief hoog en ondertussen komen ook nieuwe landen uit de Eurozone, zoals Frankrijk, in het vizier.
De besparingen die overal in Europa momenteel op de agenda staan zullen de crisis bovendien verergeren. Infrastructuurwerken worden overal opgeschort, salarissen en uitkeringen worden beperkt. Dat doet de vraag verder krimpen en zal leiden tot bijkomende werkloosheid. Dit toont opnieuw de irrationaliteit van de financiële sector in het kapitalisme: de obligatiemarkten dwingen de verschillende landen tot forse besparingen waardoor de economische problemen toenemen. Wat rationeel is voor de individuele kapitalist, leidt tot een catastrofe wanneer alle kapitalisten volgen. In het eerder aangehaalde artikel zegt Paul De Grauwe het zo: “De financiële markten zagen de tak af waarop ze zelf zitten”.
Naarmate de economie van de Eurozone verslechtert, zakt ook de euro verder weg. Een half jaar geleden was de euro nog meer dan 1,5 dollar waard, momenteel is dat minder dan 1,25 dollar. Een lagere euro maakt de Europese producten goedkoper zodat de export ondersteund wordt. Indien de euro blijft wegzakken, dan zullen de economische problemen echter vroeg of laat overwaaien naar de Verenigde Staten. De Eurozone is een belangrijke markt voor de VS, goed voor 14 procent van de totale export. Dat is de reden waarom Obama vorige week tussenkwam in de Griekse crisis en nadien aandrong bij de Spaanse premier Zapatero op een besparingsplan. Indien het vertrouwen in de economie van de Eurozone wegvalt, dan wordt de VS mogelijk zelf opnieuw in een recessie geduwd. Ook de VS hadden in 2009 een overheidstekort van 9,9 procent en de overheidsschuld nadert de 100 procent. Volgens de Amerikaanse econoom Nouriel Roubini is de crisis in Griekenland daarom “only the beginning” voor de VS.[V]
De inzet tijdens de komende periode: wie betaalt de rekening?
Ondertussen komen besparingen en collectieve verarming overal in Europa op de agenda. In Griekenland dalen de salarissen van de ambtenaren met 12 procent, geplande infrastructuurwerken worden afgevoerd, het BTW-tarief stijgt van 19 procent naar 23 procent, de pensioenleeftijd van vrouwen gaat van 60 naar 65 jaar tegen 2013 enzovoort. Premier Papandreou probeert het besparingsplan voor te stellen als een evenwichtig plan waaraan “iedereen” bijdraagt, door te wijzen op een nieuwe belasting op winstgevende bedrijven. Wat een retoriek! Die belasting op de winsten is begroot op slechts 600 miljoen van de geplande 15 miljard besparingen in Griekenland tussen nu en 2011. De realiteit is dat de Griekse overheid zich in de schulden heeft gestoken als gevolg van de bankencrisis, dat het tekort opliep als gevolg van diezelfde banken die weigerden om geld te lenen aan Griekenland en nu wordt van de Griekse arbeidersklasse verwacht dat ze de rekening betaalt. De besparingsmaatregelen komen neer op een gigantische transfer van de lonen naar de winsten. En dat terwijl het loonaandeel in het nationaal inkomen in alle ontwikkelde landen de voorbije decennia al sterk daalde.
Spanje, Portugal en ook de nieuwe Britse regering kondigden de voorbije week besparingsplannen af van de zelfde orde. In Spanje zet premier Zapatero de vakbonden onder druk om de CAO’s neerwaarts te herzien. Na de verkiezingen zullen de besparingen ook in België de regeringsagenda domineren. Guy Quaden van de Nationale Bank van België schetste vorige week in Knack de ruimte voor de regeringsonderhandelingen: “Wij moeten 15 jaar besparen”, volgens hem. In Terzake vroeg journalist Lieven Verstraete aan econoom Paul De Grauwe of we “in België ook staan voor dat soort inleveringen, het geld uit de zakken van de mensen halen”? De Grauwe antwoordde daarop: “Ik vrees van wel, ja. Ik vrees dat we op heel korte termijn gedwongen zullen worden door de financiële markten om de uitkeringen te verlagen en de belastingen te verhogen”.
Een belangrijke les kan geleerd worden uit Oost-Europa, dat ook hard getroffen wordt door de crisis. Roemenië kondigde vorige week aan dat het de salarissen van de ambtenaren met 25 procent verlaagt. De pensioenen en de werkloosheidsuitkeringen gaan er met 15 procent omlaag. De economische effecten van dergelijke besparingsgolven worden duidelijk in het voorbeeld van Letland. Dat land organiseerde begin 2009 al dergelijke besparingen met de bedoeling om zijn begrotingstekort terug te dringen tot 5 procent. De besparingen leidden echter tot een economische inkrimping waardoor het tekort uiteindelijk uitkwam op 10 procent in plaats van 5 procent. Tussen december 2008 en december 2009 kromp de economie van Letland uiteindelijk met 17 procent! De werkloosheid explodeerde op één jaar tijd van 7 procent tot 23 procent. Dat zijn de gevolgen van de politiek van “interne devaluatie”, die momenteel overal in Europa op de sporen wordt gezet.

Gedurende het voorbije anderhalf jaar konden heel wat sociale gevolgen van de kapitalistische crisis uitgesteld worden dankzij de buffer van oplopende begrotingstekorten. Het wegvallen van die buffer in verschillende landen van de Eurozone leidt overal tot onrust, woede en sociale actie. In Servië is de eerste overwinning al binnen: als gevolg van de protesten maakt de regering er de loonbevriezing ongedaan die eerder door het IMF was opgelegd. In Griekenland en Spanje zijn nieuwe algemene stakingen tegen de besparingen aangekondigd. De weg vooruit voor de Europese arbeidersbeweging wordt getoond door de stakende arbeiders van Athene, die vorige week een spandoek hingen aan het Parthenon: “Peoples of Europe – Rise Up!”. Dat beeld ging rond in heel Europa. Nu is de tijd om ernaar te handelen.

Voor solidariteit tussen Europese werknemers en gecoördineerde acties. Op naar een Europese algemene staking. Wij betalen de rekening van de banken niet: verzet tegen de besparingsmaatregelen!
Voor de afschaffing (kwijtschelding) van de overheidsschulden van landen in moeilijkheden, met compensaties voor de kleine belegger.
Voor de nationalisatie van de financiële sector en de sleutelsectoren van de economie onder de democratische controle van werknemers en consumenten, zodat die ingeschakeld kunnen worden in een Europees relanceplan van sociale en ecologische openbare werken.
Voor een Europese vennootschapsbelasting van 35 procent.
Voor een drastische verkorting van de arbeidsduur zonder loonverlies (in overeenstemming met de historische groei van de arbeidsproductiviteit) om de werkloosheid tegen te gaan.
Voor een Europees systeem van werkloosheidsuitkeringen om de solidariteit te verzekeren tussen regio’s met een hoge en lage werkloosheid.
Voor een socialistische economie. Een ander economisch model is nodig.

Eindnoten

[I] De Grauwe, P. When financial markets force too much austerity. CEPS Commentary. 6 May 2010.http://www.ceps.eu/book/when-financial-markets-force-too-much-austerity
[II] Deschacht, N. Van Crisis tot Crisis: een socialistische economie is nodig. Vonk. 14 februari 2009.http://www.vonk.org/200902172348/van-crisis-naar-crisis-een-socialistische-economie-is-nodig.htm
[III] Wolf, M. Governments up the stakes in their fight with markets. Financial Times. 12 May 2010.http://www.ft.com/cms/s/0/ebb8ec92-5d2a-11df-8373-00144feab49a.html
[IV] Wyplosz, C. European Stabilisation Mechanism: Promises, realities and principles. Vox. 12 May 2010.http://www.voxeu.org/index.php?q=node/5031
[V] Roubini, N. Only the Beginning. CSM. 29 April 2010. [I]ly-beginning">http://brechtforum.org/only-beginning

El Salvador: de moord op aartsbischop Romero

2010-05-23T03:42:00.000-07:00

In de nacht van 24 maart, 1980, werd aartsbisschop Oscar Arnulfo Romero doodgeschoten door moordenaars, die dit bevel rechtstreeks hadden gekregen van de conservatieve oligarchie die heerste over het land. Hij werd vermoord omdat hij een stem gaf aan de behoeften van de armen. Tot de dag van vandaag is er nog geen gerechtigheid geschiedt en de mensen in El Salvador wachten daar nog steeds op.

Geschreven door Alan Woods, vertaling Henk Jansen

“Terwijl het nu inmiddels duidelijk is dat de kerk slachtoffer is van vervolging, is het nog belangrijker om te weten wat nou de reden is voor deze vervolging. De vervolging vond plaats omdat de kerk zich opstelde als de verdediger van de armen, vechtend voor het lot van de armen.”

“Een kerk die niet vervolgd wordt maar juist privileges van een regime krijgt, wees daarbij op je hoede want dan is dit niet de echte kerk van Jezus Christus. Een preek die geen zonden naar voren brengt, preekt niet het waarheidsevangelie van de bijbel. Een preek die zondaars een goed gevoel geven, zodat zij veilig hun zonden kunnen begaan in de Staat, die plegen verraad aan de oproep van de bijbel.”

“Wanneer de kerk zich het leed van de onderdrukten aantrekt dan kan zij niet anders dan haar afkeuring uitspreken over de sociale structuren die de aanhoudende ellende veroorzaken waardoor de onderdrukten blijven lijden.” (aartsbisschop Oscar Arnulfo Romero, 11 maart 1979)

In de nacht van maandag 24 maart 1980 werd aartsbisschop Oscar Arnulfo Romero doodgeschoten terwijl hij een herdenkingsmis opdroeg voor de moeder van een vriend. Hij stierf binnen enkele minuten. Op 23 maart, 1980, de dag voor zijn dood, sprak hij in zijn wekelijkse preek direct tot de soldaten in het land, en pleitte: “In de naam van God, in de naam van de mensen die in hun gebed het aardse leed bij de Heer neerleggen en dat elke dag steeds indringender doen. Ik verzoek jullie dringend, ik smeek jullie, ik draag het jullie op: stop de onderdrukking.”
De mensen reageerden woedend op de moord. Tijdens de begrafenisdienst van de aartsbisschop explodeerde er een bom buiten de kathedraal van San Salvador, en openden regeringstroepen het vuur op de 50.000 mensen die zich daar verzameld hadden om de laatste eer te bewijzen. Naar schatting zijn er 40 mensen gedood en zijn er ongeveer 200 gewond geraakt.

Een dag na de moord was er de bespottelijke beschuldiging dat de Cubanen hier verantwoordelijk voor zouden zijn. Niemand is El Salvador die dat geloofde, iedereen wie ervoor verantwoordelijk was geweest.

Het was het werk van de conservatieve rechtervleugel, die enige tijd later in 1981 de ARENA partij zouden oprichten, in de hoop een tegenwicht te kunnen bieden tegen de alsmaar groeiende invloed van de linkse partijen. Een van de oprichters was Roberto D’Aubuisson, een dan al beruchte naam in El Salvador, waarvan algemeen bekend was dat hij een van de leiders was van de doodseskaders. Het was ook D’Aubuisson die eerder herhaaldelijk had opgeroepen om Romero te doden.

Het in 1993 uitgekomen rapport van de VN waarheidscommissie over El Salvador verklaarde ondubbelzinnig.

“Er is volledig bewijs dat voormalig burgemeester Roberto D’ Aubuisson de opdracht gaf om de aartsbisschop te vermoorden en dat hij exacte orders meegaf aan zijn veiligheidsdienst, die opereerde als doodseskader, voor het organiseren en het uitvoeren van de moord.”

De aartsbisschop was een bekende en uitgesproken criticus van het militaire apparaat die met ijzeren vuist heerste over dit Midden-Amerikaanse land. Romero werd bekend voor zijn moedige openbare aanklachten tegen de wreedheden die begaan zijn door het leger in de turbulente jaren voorafgaande aan El Salvador’s bittere burgeroorlog. De herinnering aan hem wordt gerespecteerd door de massa en de boeren in El Salvador en in heel Midden-Amerika. Bij de herdenking van de gebeurtenis van 30 jaar geleden van deze brutale politieke moord, gingen mensen de straat op om deze moedige man te herdenken.

De moord op Romero vond plaats in de context van een revolutionaire situatie, waarin de macht binnen handbereik was voor arbeiders en boeren. De jaren 70 van de vorige eeuw was een periode van massa-mobilisaties. De werknemers en boeren van El Salvador knokten voor een beter leven. Helaas gaf de communistische partij (PCS, Partido Comunista de El Salvador) niet de noodzakelijke leiding. In plaats van zichzelf aan het hoofd te stellen van de massa, en zich te baseren op het programma van de proletarische revolutie, probeerden de leiders progressieve bourgeoisie en zelfs het leger voor zich te winnen.

Duizenden mensen kozen daarom om deel uit te maken van organisaties zoals de BPR, FAPU, LP-28, UDN en MLN, waaruit uiteindelijk diverse guerrilla-organisaties ontstonden die kozen voor de gewapende strijd.

De reactie van de meest revolutionaire sectie van de gemeenschap was volkomen begrijpelijk. Contrarevolutionair geweld teisterde El Salvador al vele maanden. Werknemers, boeren, vakbondsleden en priesters werden continu gearresteerd, gemarteld, vermoord of verdwenen simpelweg. Romero had nog geschreven naar president Carter en hem gevraagd om geen militaire middelen te verschaffen aan de militaire junta tot dat dit geweld gestopt zou zijn. Een antwoord heeft hij nooit gekregen.

De bevrijdingstheologie
El Salvador was en is nog steeds afhankelijk van de USA, die het grootste gedeelte van de export afneemt en bovendien zorgen een groot aantal migranten voor een stabiele geldstroom vanuit de VS. Net zoals als de meeste andere Midden-Amerikaanse landen heeft het een achtergebleven, voornamelijk op landbouw gebaseerde economie, met semi-feodale verhoudingen op het platteland. De economie en de politieke macht van het land werden/worden gedomineerd door een handjevol rijken en grote landeigenaren (latifundist) die al generaties lang de dienst uitmaakten.

De macht in El Salvador is in handen van een kleine, rijke oligarchie, die zich gehandhaafd heeft door staatsterreur. Er was al een atmosfeer van groeiende spanningen en geweld gedurende de jaren 70, waardoor er uiteindelijk een burgeroorlog uitbrak. De onvrede in de maatschappij vond onvermijdelijk zijn weerklank onder de lagere rangen van de Katholieke kerk, en deze priesters gingen nauw samenwerken met de armen en onderdrukten. Uit deze onvrede kwam een beweging voort die bekend werd als de bevrijdingstheologie.

Er was niets in Romero’s vroege carrière in de kerk dat de suggestie wekte dat hij zou sterven als een martelaar voor de armen. Hij begon als een conservatieve supporter van de Katholieke rechtervleugel organisatie, Opus Dei. Zoals Lenin al eens had aangestipt, de geschiedenis kent allerlei veranderingen. Mensen kunnen veranderen. Het zou zeer slecht zijn als dit niet zo was!

Camillo Torres, een voormalige Colombiaans priester, die de wapenen opnam en uiteindelijk gedood verklaarde eens:
“Ik heb het priesterschap en de gewoonten van mij afgeworpen om een echte priester te worden. Het is de plicht van elke katholiek om een revolutionair te zijn. De katholiek die niet revolutionair is, die leeft in een dodelijke zonde.”

Mensen zoals hij zijn waardige opvolgers van de vroege christelijke revolutionairen, die stonden voor de zaak van de armen op aarde, de zondaars en de onderdrukten, en ze waren niet bang om hun leven te geven in het gevecht tegen de onderdrukking. Zij zijn de moderne martelaars waarvan we de herinneringen in ere moeten houden voor al degenen die het aandurven om zich in te zetten voor de zaak van vrijheid en gerechtigheid.

Tussen 1968 en 1978, werden er meer dan 850 priesters, nonnen en bisschoppen gearresteerd, gemarteld, en vermoord in Latijns-Amerika. De Salvadoriaanse jezuïet Rutilio Grande, zei voordat hij werd vermoord: ”In deze dagen is het gevaarlijk (…) en in feite illegaal om een authentieke christen te zijn in Latijns-Amerika.” Met de nadruk op het woord ”authentiek”.

In 1968 kwamen de Latijns-Amerikaanse katholieke bisschoppen bijeen in Medellin, Colombia. Ze spraken daar over de ”institutionele zonde” die de onderdrukte meerderheid van mensen in Latijns-Amerika teisterden. En riepen ze daarbij de gehele kerk op om de armen te steunen. In eerste instantie wilde Romero daar niets mee te maken hebben. Hij was in feite vanaf zijn vroege carrière een conservatief. Hij was erop tegen om op de gemeenschap gebaseerde pastorale projecten te steunen omdat hij aanvoelde dat deze te radicaal waren en geen bescherming boden tegen het geweld.

In februari 1977 werd Romero tot aartsbisschop benoemd van het bisdom van San Salvador, een keuze die op verzet stuitte bij veel priesters, maar enthousiast werd verwelkomd door de rechtervleugel en de oligarchie, die in Romero de juiste man zagen om de kerk te laten zuiveren van de ”communisten”. Hij was specifiek gekozen vanwege zijn conservatieve kijk op zaken. Romero had het vertrouwen van de legerchefs en de oligarchie. Hij heeft publiekelijk de progressieve standpunten van de aanhangers van de bevrijdingstheologie bekritiseerd, hoewel de bevrijdingstheologie steeds meer zijn weerklank vond.

Er ging een golf van acties door het land in 1977. Er waren stakingen en demonstraties, en de boeren bezette een landgoed van een van de leden van de oligarchie. Op 28 februari, net een paar dagen na de inauguratie van Romero, brak er een groot protest uit tegen de verkiezingsfraude die eindigde in bloedvergieten toen de demonstranten werden aangevallen door soldaten op het stadsplein in de hoofdstad. Romero zweeg en protesteerde ook niet.

Toen op 12 maart, 1977, gebeurde er iets dat zijn kijk op het gebeuren veranderde. Een radicale jezuïtische priester, Rutilio Grande was vermoord samen met een jongen en een 72 jaar oude man. Vader Rutilio was een priester van bescheiden boeren-afkomst, hij steunde volop de Medellin lijn. Hij was een man die Romero persoonlijk kende, en die hij enorm respecteerde, hij vroeg zich af waarom er geen officieel onderzoek werd gestart naar deze moorden. Hij schreef een brief naar de president, wat tevens een ontroerende naïviteit laat zien:

“Wetende dat de vriendschap die je mij getoond hebt, je nobele persoonlijkheid en je sentimenten, twijfel ik er niet aan dat je deze eisen van eminente katholieke mensen naar tevredenheid zult oplossen, terwijl jij daarmee je prestige red van de schaduw van de medeplichtigheid.”

Natuurlijk, kreeg hij geen antwoord. Vanaf dat moment ging Romero vragen stellen die de rijke elite in verlegenheid brachten, dezelfde elite die hem gesteund hadden tot aartsbisschop. Het waren juist deze mensen die verantwoordelijk te houden waren voor het geweld.

Op 1 juli nam Generaal Carlos Romero de regering over. Hij was minister van het leger in de Molina regering en was waarschijnlijk zelf verantwoordelijk voor de moord op vader Rutilio Grande. De golf van stakingen en bezettingen gingen door en werden sterker. De pogingen van de regering om de opstand neer te slaan vergrootte de strijdvaardigheid alleen maar. De werknemers en boeren gingen regelmatig de kerken in om te ontsnappen aan de politie. Tijdens pasen 1978 bezette de BRP de kathedraal van San Salvador. Romero vroeg de autoriteiten niet in te grijpen, hij zei het niet eens te zijn met de bezetting, maar de regering liet de werknemers en boeren dan ook geen alternatief.

Vanaf de spreekstoel, sprak Romero onophoudelijk zich uit tegen de schending van mensenrechten en de onderdrukking die uitgevoerd werd door soldaten en doodseskaders. Hij bekritiseerde uiterst rechts fel, en promootte pastoraal werk op het platteland en in de arme buurten. “De politieke macht is in handen van het leger”, verklaarde Romero in een dienst, ongeveer een maand voor zijn dood. “Ze gebruiken hun macht zonder geweten. Ze weten alleen hoe ze de mensen moeten onderdrukken en de belangen van de Salvadoriaanse oligarchie te dienen.”

Romero sprak voor degenen die geen stem hadden. Hij was de enige ongecensureerde stem in San Salvador: een klein radiostationnetje die de namen uitzond van de mensen die vermist werden. Een man kon weggenomen worden en daar werd dan vervolgens niets meer van vernomen, de familie vroeg dan de aartsbisschop hulp bij vinden van de persoon. De aandacht van de aartsbisschop was gericht op deze zaken en eiste antwoorden. Hij begon de autoriteiten regelmatig lastig te vallen, vragen waarom de mensen werden gearresteerd, waar ze waren, en wat er met ze gebeurd was.

In mei 1979, presenteerde Romero aan de Paus zeven dossiers gevuld met rapporten en documenten waarin de moorden, verdwijningen, en schending van de mensenrechten beschreven werden. De maatschappelijke onvrede nam in dat jaar steeds verder toe en bereikte een revolutionair stadium en dit radicaliseerde de aartsbisschop verder. In januari 1980, vormden de verschillende massaorganisaties van de werknemers, boeren, studenten enz. het revolutionaire coördinerend comité en riepen op tot een demonstratie op 22 januari, wat ook de gedenkdag is van de revolutionaire opstand van 1932.

Dit was de grootste demonstratie ooit in de geschiedenis van dit kleine land, waaraan tot 300.000 mensen deelnamen die op wrede wijze werd onderdrukt. Daarop volgde een serie van landelijke stakingen. Romero veroordeelde de onderdrukking stevig, en sprak zelfs over het legitieme recht van de geweldsopstand bij de mensen. In een interview gegeven op 2 februari zei hij:

“Christenen zijn niet bang voor de strijd, zij weten hoe ze moeten vechten, maar ze geven wel de voorkeur aan de taal van de vrede. Hoe dan ook, als een dictatorschap op ernstige wijze de mensenrechten schend en het algehele welzijn in het land, wanneer het ondraaglijk wordt en alle kanalen tot een dialoog afgesloten zijn… als dat gebeurd, dan spreekt de Kerk van een legitieme geweldsopstand. Om een datum vast te stellen voor de opstand en de conclusie te trekken dat dialoog niet meer mogelijk is, dat is niet de taak van de kerk. Maar ik waarschuw de oligarchie: open jullie handen, geef je ringen weg, want er zal een tijd komen waarbij jullie handen worden afgehakt”.

Zijn analyse van de economische en politieke situatie in El Salvador werd scherper, helder en dus meer revolutionair. Het is de moeite waard om het gehele interview te citeren die hij gaf aan Prensa Latina op 15 februari:

“De oorzaak van alle ellende is de oligarchie, deze kleine kern van families die onverschillig zijn over de honger van de mensen, sterker nog, ze steunen op het goedkope aanbod van arbeid om hun gewassen te kunnen oogsten en ze te exporteren. Industriële bedrijven zowel nationale als buitenlandse, baseren hun positie op de wereldmarkt op deze hongerloontjes en dat verklaard hun hardnekkige verzet tegen aanpassingen om ook maar één concessie te doen aan de vakbonden die de werkomstandigheden van de mensen wil verbeteren. Deze oligarchie kan het de werknemers en boeren niet toestaan dat ze zich organiseren bij een vakbond want dat zien ze als een bedreiging van hun belangen. Voor dit handjevol families, is het onderdrukken van de mensen nodig om hun winsten te handhaven en uit te breiden, zelfs als dit ten koste gaat van de toenemende armoede van de arbeidersklasse.

Hoe dan ook, de concentratie van rijkdom en bezit kenmerkt zich door het autoritaire karakter van de sociale, economische en politieke macht, omdat zij anders hun privileges niet kunnen behouden. Het gaat ten koste van de menselijke waardigheid. In dit land, is dat de oorsprong van het onderdrukken met geweld, en is het terstond duidelijk, wat de oorzaak is van onze sociale, economische en politieke onderontwikkeling is.Het leger heeft de opdracht de belangen van de oligarchie te garanderen en het verdedigen van de politieke en economische structuur onder het voorwendsel dat dit in het nationaal belang is. Al degenen die het oneens zijn met de Staat die worden verklaard tot staatsvijand, met als excuus de nationale veiligheid, worden de meest verachtelijke misdaden gerechtvaardigd. Alles word gedaan om de belangen van de oligarchie te verdedigen, en de machtige oligarchie, die de mensen en hun rechten compleet veracht.”

Dit was teveel! De politici van de rechtervleugel en de oligarchie die zij vertegenwoordigen werden kwaad over wat zij zagen als een constante ongeoorloofde inmenging door de kerk, en wat ze nog bozer maakte was dat het kwam van een man die zij vertrouwden. Ze zagen hem nu als een overloper en een gevaarlijk revolutionair. Het zwijgen moest hem opgelegd worden. En dat deden ze.

Moordenaars ongestraft
De moordenaars van Romero zijn nooit gepakt en gestraft. En dat is nog maar een zaak. Er zijn tienduizenden andere zaken, die allemaal goed gedocumenteerd zijn. Meer dan 10 jaar werd er gemoord door het leger, veiligheidsgroepen en doodseskaders, soms werden er honderden in een keer afgeslacht. Tijdens de jaren van het gewapende conflict tegen de guerrilla troepen van Farabundo Marti Nationaal Liberatie Front (FMLN), waren de Salvadoriaanse veiligheidstroepen en paramilitaire doodseskaders verantwoordelijk voor afslachtingen, moorden, martelingen en “verdwijningen” op grote schaal.

De oorlog kostte 75.000 doden en 7.000 “verdwijningen” Terwijl de schatting is dat er 1 miljoen Salvadorianen hun toevlucht hebben gezocht in andere landen. Het leger en de doodseskaders vermoorden onder andere 18 Katholieke priesters en 5 nonnen, waarvan er 4 afkomstig waren uit de VS.

De waarheidscommissie van de VN publiceerde een rapport waarin gedetailleerde voorbeelden staan gebaseerd op vergaande verklaringen en onderzoek, verantwoordelijk voor een aantal van de meest verschrikkelijke en wijd verbreidde schendingen van de mensenrechten in El Salvador tussen 1980 en juli 1991. Wat het document interessant maakt is dat het licht werpt op de vele feiten over de wreedheden die begaan zijn door de Salvadoriaanse oligarchie. Het verklaard, bijvoorbeeld:

Jezuïtische priesters: De Commissie kwam er achter dat er in november 1989, verschillende leden van de Salvadoriaanse legerleiding de opdracht gaven om zes Jezuïeten te vermoorden. Officieren van de militaire academie organiseerden de moorden. Het Atlacatl bataljon vermoorden de 6 priesters, hun huishoudster en haar jonge dochter; daarna poogden ze vals bewijs achter te laten, wat zou moeten suggereren dat FMLN rebellen achter de moorden zaten.

El Mozote: De Commissie kwam er achter dat het leger meer dan 200 mensen vermoord had in El Mozote, inclusief vrouwen en kinderen in 1980. De voormalig commandant van het Atlacatl bataljon kolonel Domingo Monterrosa Barrios en kolonel Natividad de Jesus Caceres Cabrer, een majoor ten tijde van de slachting werden gedagvaard. De Commissie dagvaardde ook de President van het Hooggerechtshof President Mauricio Gutierrez Castro voor de ongepaste inmenging bij het proces betreffende het onderzoek naar de slachting.

Aartsbisschop Oscar Arnulfo Romero: De Commissie kwam er achter dat majoor Roberto D'Aubuisson de opdracht gaf tot de moord op de aartsbisschop en dat leger Kapitein Eduardo Avila en voormalig Kapitein Alvaro Saravia, als ook Fernando Sagrera een actieve rol speelden bij de moord. De Commissie vond verder dat het Hooggerechtshof een actieve rol speelde in het belemmeren van de uitlevering van Kapitein Saravia vanuit de Verenigde Staten.

Om een zogenaamde “evenwichtige” zaak te presenteren gaat het document verder met het beschuldigen van de FMLN guerrilla's voor geweld:

Moorden gepleegd door de FMLN: De Commissie kwam er achter dat de leiding van de FMLN haar goedkeuring gaf aan de moord op civiele burgemeesters en dat de People's Revolutionary Army (ERP) van de FMLN verantwoordelijk was voor de moord op van minstens 11 burgemeesters. De Commissie noemde de namen van ERP commandant Joaquin Villalobos, Ana Guadelupe Martinez, Mercedes del Carmen Letona, Jorge Melendez en Marisol Galindo, die zij verantwoordelijk hielden voor de executies.

In brede zin vind de Commissie dat het FMLN verantwoordelijk is voor het begaan van ernstige daden van geweld. De Commissie roept de FMLN op om voor altijd af te zien van geweld bij het najagen van haar politieke doelen. Hoe dan ook, het document zegt dat “de grote meerderheid van misbruik is gepleegd door het leger en de groepen die verbonden zijn aan het leger.”

Als dat geen duidelijke taal is? De grote meerderheid van het misbruik is begaan door het leger en groepen verbonden aan hen, o.a. doodseskaders. En als dat nou het geval is (wij twijfelen daar niet aan) hoe kan het dan dat het relatief kleine “misbruik” van de rebellen op hetzelfde niveau wordt geplaatst met de grote meerderheid van moorden en misdaden die begaan zijn door de Staat?

De rol van het VS Imperialisme
Het document vervolgd:
“De Commissie maakt zich zorgen over de Salvadorianen die in Miami wonen want zij verleenden hulp aan de doodseskaders en hun activiteiten tussen 1980 en 1983, wat schijnbaar aartsbisschop weinig aandacht had van de VS-regering. Dergelijk gebruik van Amerikaans grondgebied voor terroristische activiteiten in het buitenland moeten onderzocht worden en mag zich nooit weer kunnen herhalen.”

Iedereen weet dat de VS zich agressief inmengde in Midden-Amerika gedurende deze periode. In het Nicaragua van 1979 wierp de Sandinistische revolutionaire beweging het onderdrukkende regime van Anastasio Somoza omver, zijn familie heerste al over het land vanaf 1930. Washington begon toen direct de revolutionaire regering in Managua te ondermijnen, het lanceerde een grote militaire operatie aangevuld met economische en diplomatieke agressie.

Gedurende de jaren 80 vocht het VS-imperialisme een bloedige oorlog uit tegen de bevolking van Nicaragua en El Salvador. Deze strijd maakte deel uit van Reagan’s globale oorlog tegen het “communisme”. Het stopte miljarden dollars in deze smerige oorlog, waar terrorisme, politieke moorden, martelingen, ontvoeringen en verdwijningen de gewoonste zaak van de wereld waren. Romero stelde de betrokkenheid van de Amerikaanse regering aan de kaak, die miljarden dollars aan militaire hulp gaf aan de Salvadoriaanse regering tijdens de burgeroorlog, en zorg droeg voor de training van het leger. Burgemeester D'Aubuisson, de beruchte grondlegger van de doodseskaders in El Salvador, was bijvoorbeeld afgestudeerd aan de School of the Americas, een onderwijsinstituut in de Verenigde Staten waar militairen de fijne kneepjes van het vak van het neerslaan van een opstand werden bijgebracht.

Een paar weken voor zijn dood, zond de aartsbisschop een brief naar de VS president Jimmy Carter, en daarin schreef hij "jij zegt dat je christelijk bent. Als jij echt christelijk bent, hou dan alsjeblieft op met het zenden van militaire hulp naar ons land, want deze ‘hulp’ vermoord alleen onze mensen." De brief werd nooit beantwoord.

Er is niets verrassends hieraan. Het VS-imperialisme ziet El Salvador, en heel Midden- en Zuid-Amerika als zijn achtertuin, ze beschouwen het als hun eigendom. En net zoals elke verantwoordelijke bezitter, heeft het een bewakingshond om een oogje op de bezittingen te houden zowel overdag als voor de nacht. De bewakingshond moet angstaanjagend zijn en niet bang om te bijten. Daarom is het geen hogere wiskunde dat de regering van El Salvador kon beschikken over een groot onderdrukkingsapperaat bestaande uit het leger, politie, veiligheidsdiensten, gevangenisbewaarders, beulen en de huurmoordenaars.

Deze individuen zijn op talloze manieren verbonden aan de CIA en het VS-imperialisme. Ze worden getraind om te moorden en te martelen in plaatsen als Miami. Om dan te gaan verzoeken dat dit niet gebeuren mag is als het vragen aan de eigenaar van het terrein om zijn bewakingshond weg te halen, waarop hij zal antwoorden met een ironische glimlach:”Ik zal hem weg doen als jij mij kunt verzekeren dat er geen dieven in de buurt zijn!”

De auteurs van het rapport schudden afkeurend hun hoofd, zoals een schoolmeester een recalcitrante leerling berispt. Ze steken hun wijsvinger op naar Washington en vragen dan beleefd om deze dingen nooit weer te doen. Maar de VS-imperialisten zijn niet onder de indruk van deze preken. Zij hebben ‘belangrijke’ belangen te verdedigen, en dat doen ze met serieuze methoden. De mensen van Irak en Afghanistan weten alles af van deze methoden, die nu daar gebruikt worden.

Terreur is een instrument van oorlogvoeren. Het is een noodzakelijk kenmerk van elke oorlog, omdat het enige doel van oorlogvoeren is om de vijand te onderwerpen aan jouw wil. Waar de vijand veel groter in aantal is, is het gebruik van terreur nog meer een noodzaak. Zo was het geval in de zaak van El Salvador, waar een kleine en parasitaire oligarchie werd omsingeld bij een zee van ontevreden arbeiders en boeren. Het is zo in Irak en Afghanistan, waar de bezettingsmachten zwaar in ondertal zijn bij een vijandige populatie.

De imperialisten gebruiken terroristische methoden tegen de mensen in bezet gebied. De mensen van die landen gebruiken guerrilla-methoden om zichzelf te verdedigen en de buitenlandse vijand te verdrijven; het is hardvochtig, ongecompliceerd en vaak niet succesvol. Het terrorisme dat gebruikt word door de imperialisten is geavanceerd en word ondersteund met grote sommen geld, en uitgerust met de laatste ontwikkelingen van de wetenschap. De laatsten vermoorden altijd veel meer mensen dan de eersten.

De tien geboden vertellen ons dat we niet moeten moorden. Maar de hele geschiedenis van de wereld laat ons zien dat regeringen daar niet de geringste aandacht aan schenken. En we twijfelen er erg aan of ze enige aandacht geven aan deze morele preek in dit rapport.

Verzoening?
De Commissie kwam er achter dat rol rol van de doodseskaders nog lang niet uitgespeeld was. Zij werden nog altijd gesteund door machtige zakenmensen, landeigenaren en wat leidende politici. De Commissie ontving verklaringen over meer dan 800 slachtoffers van de doodseskaders. Dit probleem is zo serieus dat de Commissie oproept tot een speciaal onderzoek naar de doodseskaders en om de resultaten daarvan te openbaren. Alleen zo kan er met het verleden afrekent worden.

Nu komen we tot het meest belangrijke punt. Nu het vast is komen te staan dat er een aantal moorden en misdaden zijn begaan door de krijgsmacht (zowel officieel als onofficieel) van een regering die in oorlog is met zijn eigen bevolking, rijst de vraag: komt de vraag op: wat moet hier allemaal aan gebeuren?

Dit is geen secundaire vraag, omdat als er nu geen adequate maatregelen worden genomen voor identificatie, arrestaties en het straffen van de schuldigen, dan is er geen zekerheid dat deze misdaden in de toekomst niet weer kunnen gebeuren. De Staat moet helemaal gezuiverd worden van al degenen, die direct of indirect, deelgenomen hebben aan de misdaden tegen de mensen.

Wat stelt de Commissie voor?

Dit brengt ons tot een zeer negatieve kant van het document. Zoals we konden verwachten van de VN, dat geen enkel besef wenst te hebben van het begrip ‘klassenstrijd’, staat het rapport over de burgeroorlog in El Salvador bol van de hypocriete en moralistische termen. Het veroordeeld geweld in het algemeen, zonder de moeite te nemen om te analyseren wat de concrete inhoud van het geweld is. Het betreurd het feit “dat er geweld was” maar het verteld nooit waarom er geweld was, en wie de agressor is en wie het slachtoffer. In andere woorden, het stelt het slachtoffer en de agressor op hetzelfde niveau.

Als een vrouw aangevallen word op de straat door een man die haar probeert te verkrachten en te vermoorden, en de betreffende persoon vecht terug om haar leven te redden, kunnen we beiden veroordelen, als of het geweld begaan door de verkrachter en waardoor het slachtoffer ook gedwongen werd om geweld te gebruiken als legitieme zelf verdediging hetzelfde is? Geen redelijk persoon zou dat willen beweren. Maar dat is nou juist wat het VN document probeert te doen. Het zegt, bijvoorbeeld:

“Het is de wens van de Commissie dat er een rechtvaardiger El Salvador komt uit het as van de oorlog, waarin alle partijen verkeerd waren” Dit is het soort hypocrisie dat ervoor dient om de armen en onderdrukten te ontwapenen in het zicht van de onderdrukkers. Alle partijen waren verkeerd! Alsof het geweld van de onderdrukte slaaf, die vecht om zichzelf te verdedigen tegen de zweep van zijn meester op hetzelfde niveau geplaatst kan worden als het geweld van de slavenhouder!
“Vergevingsgezindheid is onmisbaar”, zo verteld het VN document ons. Daarna, zichzelf direct tegensprekend, zegt zij: “Het misbruik en de pijn die aan tienduizenden mensen zijn toegebracht in El Salvador zal en mag niet vergeten worden.”

Kunnen we gerechtigheid verwachten?
Dit is allemaal duidelijk voor iedereen en niemand zal er door verrast zijn. Maar, zoals we al zeiden, de vraag die opkomt is: wat moet er gedaan worden?

“De Commissie voelt de rechtvaardige eis van straffen voor het overtreden van de mensenrechten. Maar het is zelf niet samengesteld om de sancties aan te geven en herkend dat het huidige Salvadoriaanse rechtssysteem niet capabel is voor een eerlijke inschatting van de misdaden en het uitvoeren van de straffen. Daarom voelt de Commissie aan dat zij niet met aanbevelingen kan komen voor gerechtelijke processen in El Salvador tegen de genoemde personen in het rapport tot dat er een gerechtelijke hervorming is uitgevoerd.”

Wij zijn natuurlijk voor elke hervorming van een legaal en gerechtelijk systeem die het meer democratisch en tegemoetkomend maakt voor de noden en eisen van de bevolking. Hoe dan ook, in de zaak van El Salvador, betekent dit het uit de laan sturen van bijna het gehele apparaat, en het terecht stellen van veel rechters voor de medeplichtigheid aan oorlogsmisdaden! Zo een gerechtelijke hervorming zal veel verwikkelingen hebben en kan alleen uitgevoerd worden als het deel uitmaakt van een revolutionaire herconstructie van de gemeenschap-een totale verandering van bovenaf naar beneden.

De Commissie tekende in het rapport met betrekking tot de zaak Romero op, dat de Salvadoriaanse regering talloze internationale verdragen geschonden heeft op gerechtelijk gebied.

"De Staat moet een compleet, onpartijdig, en effectief juridisch onderzoek uitvoeren, om te identificeren, proberen, en het straffen van alle daders, ook de planners ervan, ondanks het vonnis van een generaal pardon."

Elke arbeider, elke boer weet dat het gerechtelijk systeem deel uitmaakt van de bourgeoisie-staat, dat het is samengesteld uit vertegenwoordigers van de rijken en de machtigen, dat, ondanks de hypocriete show van de “onpartijdigheid”, het geenszins onpartijdig is, en het altijd de belangen van de rijke minderheid zal behartigen tegen de arme meerderheid. Dat is zelfs het geval in de meest geavanceerde en democratische landen. In El Salvador is de situatie een stuk duidelijker.

De Commissie zei verder dat "een Staat zich niet kan verschuilen achter een aantal in de haast in elkaar gestoken wetten om zo haar verplichting te ontlopen om onderzoek te doen naar de verantwoordelijken van het schenden van de mensenrechten. Door zich juist niet te verschuilen voorkomt men straffeloosheid” Maar dat is nou precies wat de Staat gedaan heeft in El Salvador. In hetzelfde jaar dat het rapport werd uitgegeven, werd er een generaal pardon ingesteld door het parlement, die gecontroleerd werd door de ARENA partij. Deze partij zat achter de misdaden die begaan zijn door het leger en de doodseskaders.

Voor de gelegenheid, zal de heersende klasse een gebaar maken naar justitie om zo de illusie in stand te houden dat de Staat onpartijdig is, en dat recht altijd zal zegevieren. Het mag dan bepaalde individuen opofferen die gediend hebben in het verleden, maar waar zij toch al hun interesse in verloren hadden. Zo was het geval in de zaak van de voormalige luchtmacht kapitein Alvaro Saravia, die schuldig werd bevonden voor het plannen van de moord op Romero samen met andere voormalige militaire officieren.

Saravia was al geëmigreerd naar de VS toen er een onderzoek begon naar zijn rol in de moord. In 1987 werd hij aangehouden door de VS autoriteiten toen Salvadoriaanse aanklagers om zijn uitlevering verzochten. Maar de Salvadoriaanse regering en het juridische systeem zorgden er snel voor dat het verzoek ingetrokken werd, onder het voorwendsel dat er ‘niet genoeg bewijs was’ voor de aanklacht, en daarop werd Saravia in 1988 vrijgesteld.

De overgebleven familie van aartsbisschop Romero zijn twee broers, die nu in de zeventig zijn, ondernamen uiteindelijk juridische stappen in de VS, door middel van een civiele procedure tegen Saravia in Californië. Zij deden een beroep op het zogenaamde Alien Tort Claims Act en de Torture Victim Protection Act. Deze twee verdragen stellen buitenlanders in staat om hun beulen te vervolgen in de VS, ook al zijn deze misdaden in het buitenland begaan. Saravia werd veroordeeld tot het betalen van $10 miljoen aan schade door een federale jury in Californië. Saravia liet verstek gaan in de rechtszaal, en werd dus veroordeeld in zijn afwezigheid. Hoewel het onduidelijk is waar hij was, word aangenomen dat hij nog steeds in de VS verblijft.

Op 15 maart 2009 boekten de mensen van El Salvador een historische zege. Met de verkiezing van Mauricio Funes, de kandidaat van de Frente Farabundo Marti para la Liberacion Nacional (FMLN) kwam er voor eerste keer een linkse regering. Funes zei dat zijn sympathie naar de armen en de uitgeslotenen ging. Dat is heel goed, maar het is dan wel nodig om woorden in daden te vertalen.

De mensen van El Salvador zijn vastbesloten om achter de waarheid te komen, om een einde te maken aan de straffeloosheid, teneinde gerechtigheid te krijgen. De Salvadoriaanse regering heeft een volledig gerechtelijk onderzoek gestart om de verantwoordelijken van de moord op Romero voor de rechter te krijgen. Dit is een stap in de juiste richting, maar dat is nog verre van genoeg. Het is nodig om de schandalige amnestie-wet van 1993 in te trekken, want deze vormt een effectieve blokkade voor onderzoek naar de misdaden die gepleegd zijn tijdens de burgeroorlog.

De moord op aartsbisschop Romero was een misdaad tegen alle mensen. Het was een perfect voorbeeld van de brutaliteit en wetteloosheid van de heersende klasse, en dit kan door geen enkele wet gerechtvaardigd worden. Jarenlang heeft de regering geleid door de ARENA partij zich verscholen achter de amnestie-wetten om heropening van de zaak te vermijden. Het intrekken van de amnestie-wet is dus een absolute voorwaarde om aan de verlangens van de mensen voor berechting te kunnen voldoen.

Nu is het modern om te praten over de “dialoog, tolerantie en verzoening” en het “herenigen van de Salvadoriaanse familie”. De tegenstanders van berechting hebben geen gebrek aan argumenten. “Het heropenen van oude wonden van het verleden zou niet in het belang zijn van een land dat kijkt naar de toekomst. Heropening zal niemand goed doen. Het zal onenigheid veroorzaken”, en zo verder.

Maar dat zijn lege praatjes en hypocrisie. Er is geen”familieband” tussen de rijken en de armen. Er kan geen sprake zijn van verzoening tussen onderdrukkers en onderdrukten, tussen exploitanten en uitgebuitenen, tussen de moordenaars en de vermoorden. Ze praten over een ”democratisch proces”, maar wat betekent democratie als effectief dezelfde onderdrukkende en corrupte oligarchie aan de macht blijft? Welke gerechtigheid is er als 30 jaar na dato de moordenaars en beulen nog altijd vrij rondlopen door de straten van San Salvador? Het woord gerechtigheid in dit geval gebruiken is ongeveer hetzelfde als de slachtoffers van deze daden in het gezicht spuwen.

Het VN rapport zegt:
“Er moet een nationaal monument opgericht worden, met daarop de namen van alle slachtoffers van de oorlog. Een nationale jaarlijkse vakantiedag voor de herinnering van de doden en het vieren van de verzoening. Over dit rapport moet gediscussieerd worden op een nationaal publiek forum in El Salvador.”

Dat is allemaal goed en wel, maar het is toch meer om het probleem heen draaien, en niet het aanpakken bij de wortels.

Het is heel eenvoudig om serieus over het onderwerp te praten, en dan luidruchtig te praten over een ”oplossing” en het dan te reduceren tot een farce door symbolen te presenteren, in plaats van serieuze actie. En dat is wat we hier zien. Dit jaar zullen er diverse officiële religieuze en culturele activiteiten zijn om de vermoorde aartsbisschop te herdenken. In 2005 zagen we tijdens de 25 jarige herdenking van de moord, dat er een eeuwig brandende vlam ontstoken werd vlak voor de kathedraal. Dit jaar besloot het parlement om 24 maart uit te roepen tot “Monseñor Romero Day”. Uiteraard stemde de ARENA partij en de PCN tegen - als enige.

Los van de “eeuwige vlammen” en “culturele en religieuze activiteiten”, is er de vraag die gesteld moet worden: welke concrete stappen worden er genomen om de moordenaars te berechten? Welke concrete stappen worden er genomen om het leger en de politie te zuiveren van de fascisten, beulen en moordenaars? Zolang deze kwesties niet beantwoord zijn, is er geen zekerheid dat wat er gebeurd is zich niet zal herhalen. Gerechtigheid heeft dan nog altijd niet gezegevierd, en dat is zeker geen onbelangrijk gegeven voor de mensen van El Salvador!

De verkiezing van de FMLN regering was een grote stap voorwaarts. Maar het is niet genoeg om een verkiezing te winnen. De regering werd gekozen door de mensen om een fundamentele verandering te bewerkstelligen in de maatschappij. Het is onmogelijk om zoiets uit te voeren als de belangrijkste werktuigen op politiek en economisch gebied in de handen blijft van de reactionaire oligarchie.

In het verleden verdedigden de stalinisten de desastreuze theorie van twee stappen. Dat wil zeggen, de arbeiders en boeren van El Salvador moeten niet proberen om de macht te grijpen, maar ze moeten de ”progressieve” bourgeoisie steunen en zichzelf beperken tot de strijd voor democratische rechten. Dit argument was en is vals van het begin tot aan het eind. Er is geen progressieve bourgeoisie in El Salvador, waar de landheren en kapitalisten een reactionair blok vormen, die progressief beleid in de weg staan.

Hoe dan ook, we zijn het erover eens dat het noodzakelijk is om te strijden voor democratische rechten in El Salvador, te beginnen met de meest elementaire eisen: voor de arrestatie en bestraffing van al degenen die verantwoordelijk zijn voor de misdaden tegen de mensen; voor de zuivering van het leger, politie, rechters en fascisten; het voor de rechter brengen van alle moordenaars en beulen.

Deze juiste en noodzakelijke eisen zullen ondersteund worden door de overgrote meerderheid van arbeiders en boeren en tegengewerkt worden door de oligarchie, die het zal zien als een aanval op haar macht. Dat betekend een serieus gevecht. De reactionairen hebben nog altijd de controle over de Staat. Maar de arbeidersklasse en de boeren hebben de beslissende meerderheid in de maatschappij. Wanneer zij georganiseerd en gemobiliseerd zijn om de maatschappij te veranderen, is er geen kracht op aarde die hen dan kan stoppen.

Alleen een revolutionair en socialistisch programma kan de weg vrijmaken uit deze impasse. De International Marxist Tendency, vertegenwoordigd door het BPJ bied dat programma. We zijn geen utopisten of anarchisten. We begrijpen dat de strijd voor socialisme niet één gevecht is, maar is samengesteld uit meerdere gevechten over verschillende onderwerpen.

Alleen door continue te strijden – inclusief de meest vooruitstrevende democratische eisen – kunnen de mensen kracht en vertrouwen winnen om zich voor te bereiden om de beslissende strijd: de verovering van de politieke macht.

De arbeiders en boeren van El Salvador hebben al een belangrijke strijd gewonnen op het electorale front. Nu moeten ze ervoor zorgen dat deze eerste zege leid naar de beslissende slag tegen de reactionaire oligarchie. De strijd voor democratie, als het een consistente strijd is, kan alleen maar leiden tot de strijd om de macht van de oligarchie te breken. Dat wil zeggen, het kan alleen maar leiden tot de onteigening van de landheren, bankiers en kapitalisten en het grijpen van de macht door de arbeidersklasse, als eerste stap naar de overwinning van het socialisme in El Salvador en in heel Midden- en Zuid-Amerika, wat de beslissende stap zal zijn naar de overwinning van het wereldsocialisme.

Turkije. Vakbond : Privatisering verantwoordelijk voor dood Turkse mijnwerkers

2010-05-20T04:45:00.000-07:00

Volgens de vakbond en diverse Turkse parlementsleden is het de schuld van private onderaannemers dat er een ongeluk heeft plaatsgevonden in de Karadon-mijn in de noordelijke provincie Zonguldak. Daar zitten op dit moment 30 mijnwerkers vast op een diepte van 540 meter. Mijnongevallen zijn in Turkije fors toegenomen sinds de wijziging van de Mijnbouwwet in 2004. Door deze wijziging hebben private onderaannemers meer mogelijkheden gekregen om actief te zijn in de mijnbouw. Het aantal ongelukken zijn sindsdien drastisch toegenomen zeggen vertegenwoordigers van de grote Turkse vakbonden, maar ook parlementariërs.

"De fundamentele reden achter de stijging is het gebrek aan toezicht op de particuliere ondernemingen, 'flexibele arbeidsvoorwaarden' en een weigering om met de bonden te praten over veiligheid zijn daar vooral debet aan”, zeggen Mehmet Torun, voorzitter van de Kamer van Mijnbouw Ingenieurs en Rasim Muslu, voorzitter van de Mijnwerkersvakbond.

"Het ongeluk in de Karadon mijn is te wijten aan het feit dat onderaannemers slecht gekwalificeerd personeel hebben ingezet die geen opleidingen hebben gehad met betrekking tot veiligheid. Deze mijnwerkers zijn daarnaast ook ingezet omdat ze geen lid zijn van een vakbond, wat het voor de bond weer moeilijk maakt om over hun belangen te waken", geven zowel Torun en Muslu aan.

Over de toestand van de mijnwerkers valt op dit moment nog niets te zeggen; de reddingsoperatie is nog in volle gang, maar gevreesd wordt voor de levens van de mijnwerkers.

Onthutsende cijfers
Uit de cijfers van de afgelopen zes jaar blijkt dat bijna alle mijnrampen zich voorgedaan hebben na de wetswijziging van 2004. Het aantal ongelukken steeg acuut in 2008, toen er 38 ongevallen en 43 slachtoffers gemeld werden in 22 provincies. Het jaar daarop, 2009, waren er 62 ongevallen in 24 provincies, met als gevolg 92 doden, terwijl in de eerste vijf maanden van 2010, zijn er al 25 ongevallen in 15 provincies zijn. Daarbij vielen tot nu toe 37 dodelijke slachtoffers.

Kaymakçı Erdoğan, parlementariër uit de provincie Zonguldak geeft aan dat er in 2006 een “ Democratie platform” is opgericht die vruchtloos streed tegen de privatisering van de Karadon-mijn.

"Er is geen efficiënte controle over deze particuliere mijnen. Opleiding van het personeel is onvoldoende en organisatie [onder de werknemers] wordt belemmerd. De zogenaamde toezichthouders worden ingehuurd door de onderaannemers, ", zo vertelt Erdoğan . "Hoe kan in een dergelijke structuur nog gesproken worden van onafhankelijk toezicht, terwijl iedereen van iedereen afhankelijk is?”

In een reactie op de kritiek verweerde minister Taner Yildiz zich als volgt:” Dit is politieke stemmingmakerij. Er worden in Turkije geen kolen gedolven beneden de 540 meter. We moeten wachten met het vellen van een oordeel tot het moment dat onze broeders gered zijn. Al het andere is speculeren of proberen politiek gewin uit deze zaak te slepen. Hoewel de mijnen worden geleid door particuliere ondernemers, moeten zij nog steeds voldoen aan de wet en de exploitatie gebeurt volgens strenge voorschriften. Er zijn hier nieuw aangeworven werknemers, alsmede die al zes maanden ervaring hebben. Ze hebben allemaal hun taken te vervullen volgens de opleiding die zij hebben ontvangen en ze werken volgens de veiligheidsnormen”, sprak hij, “deze baan is geen grap.”

Volgens cijfers verstrekt door de Kamer van Mijnbouw Ingenieurs was er voor die tijd slechts 1 mijnongeval die in de buurt komt van deze ramp, te weten in de Centraal-Anatolische provincie Yozgat. Toen waren er 40 doden te betreuren. In 2003, verloren er 17 mensen hun leven bij een tweetal ongevallen, een in de oostelijke provincie Erzurum, de andere in de Centraal-Anatolische provincie Karaman. In 2004, verloren 22 werknemers hun leven bij ongevallen in de noordelijke provincie Çorum en de nabijgelegen provincie Kastamonu.

Het aantal sterfgevallen bleef relatie laag tot vlak na de goedkeuring van de wet, met 18 doden in 2005, 17 in 2006 en 21 in 2007, maar steeg vervolgens drastisch in 2008.

Cijfers uit de VS, China en Turkije

Er waren 47.969 arbeidsongevallen in Turkije tussen 2002 en 2008 waarbij 559 doden vielen en 2313 mensen blijvend gehandicapt raakten, volgens de gegevens van het Turkse Ministerie van Arbeid. Minister Ömer Dincer verstrekte deze informatie naar aanleiding van schriftelijke vragen van kamerlid Ali Rıza Temur van de Republikeinse Volkspartij (WKK).

Mijnongelukken komen relatief het vaakst voor in ontwikkelingslanden en opkomende economieën. Volgens de cijfers van het ministerie van Arbeid is het werk in Chinese mijnen het gevaarlijkst. Mondiaal is China goed voor 80 procent van alle ongelukken. In 2009 stierven er 2631 mijnwerkers door ongelukken in China. Een triest hoogtepunt was in 2002 toen 6995 mijnwerkers de dood vonden. China levert 35 procent van alle kolen in de wereld.

In de Verenigde Staten was er op 5 april 2010 een groot ongeluk. Toen vonden 29 mijnwerkers de dood; de ergste ramp in 26 jaar. Toch is de Verenigde Staten een veilig land te noemen voor mijnwerkers, in tegenstelling tot Turkije.

Boze Roemenen roepen leiders op om op te stappen

2010-05-19T12:57:00.001-07:00

Tienduizenden Roemenen hebben gedemonstreerd in Boekarest tegen de harde bezuinigingsmaatregelen van de regering. De demonstranten riepen de regering op om af te treden.

Opvallend was dat onder de demonstranten er veel gepensioneerden waren. Tienduizenden Roemenen hebben in de straten van hun hoofdstad hun stem laten horen tegen het ronduit snoeiharde programma van de regering, die eufemistisch een ’versoberingsprogramma’ wordt genoemd. De demonstranten uitten hun ongenoegen over de voorstellen. Opvallend was dat de organisatoren van de demonstratie ook de overheid hadden uitgenodigd om publiekelijk tekst en uitleg te geven - niet geheel verrassend heeft de Roemeense regering dit aanbod afgeslagen. De demonstranten, door de politie geschat op tussen 20.000 en 30.000, eisten het onmiddellijke aftreden van President Traian Basescu en Eerste minister Emil Boc omdat zij die rechtstreeks verantwoordelijk houden voor de ‘vermindering van hun levenskwaliteit’.

De demonstratie voor het parlementsgebouw in de hoofdstad was de grootste sinds de massaprotesten van 1989, die de stalinistische dictator Nicolae Ceausecu dwong te vluchten.

De Roemeense overheid heeft samen met het Internationale Monetaire Fonds (het IMF) plannen ontwikkeld om te snijden in de lonen in de publieke sector met een bijna titanisch percentage van maar liefst 25 procent. Ook de pensioenen, in Roemenië wordt dat rechtstreeks uit de staatskas betaald, worden gekort met 15 procent. De Roemeense regering werd gedwongen door het IMF om het begrotingstekort terug te brengen naar 6,8 procent in ruil voor een lening van 20 miljard euro. De bezuinigingen raken vooral de ambtenaren en de gepensioneerden. Veel van de demonstranten waren gepensioneerden die in Roemenië vaak nu al net boven de armoedegrens leven.

Marius Petcu, de leider van unie cNSRL-Fratia, verscheurde symbolisch een exemplaar van de overeenkomst tussen de regering en het IMF. Marian Gruia, voorzitter van de Politievakbond riep de Roemenen op om zich te verenigen: “Wat wij in 1989 deden, toen we de dictatuur van Nicolae Ceausescu omver wierpen, dat kunnen we nu ook!”

De radicale bezuinigingen vinden in geheel Europa plaats maar treft vooral de arbeiders in Griekenland, Bulgarije en Roemenië.

In Petten geen plaats voor Pallas

2010-05-19T01:48:00.000-07:00

Wij steunen het actiecomité "Petten geen plaats voor Pallas".

http://www.inpettengeenpallas.nl/

Dit is wat het actiecomité zegt:

Wij zijn van mening dat “Petten geen plaats voor Pallas is”. Pallas is de nieuw te bouwen kerncentrale in de Pettense duinen, dit ter vervanging van de verouderde huidige centrale.

Die huidige centrale is in hoge mate onbetrouwbaar geworden en dat is een goede reden om voortaan af te zien van de bouw van een nieuwe centrale, vooral omdat onder Petten een geologische aardscheur zit die bouwen van een nieuwe centrale op deze locatie een hachelijke zaak maakt. Voorstanders van de bouw gebruiken de argumenten van werkgelegenheid en vooral de productie van isotopen om de bouw te rechtvaardigen. Bij de ECN in Petten werken in zijn totaliteit zo’n 800 mensen, slechts een klein deel daarvan werkt daadwerkelijk in de centrale. De rest houd zich bezig met onderzoek naar alternatieve energie. Dat deel zou goed in Petten kunnen blijven. Ook het punt van de isotopenproductie is achterhaald en kan vervangen worden door productie met een deeltjesversneller. Tegen de bouw zijn nog meer argumenten aan te voeren, zoals afkalving van de kust en onstabiliteit van de bodem door de gasopslag.

Daarom zegt de actiegroep ‘Petten geen plaats voor Pallas’. Pallas niet in Petten!

Dat ondersteunen wij. Kernenergie blijft gevaarlijk. De enige goede variant, kernfusie, is nog niet ontwikkeld. Dat is voornamelijk te wijten aan een gevaarlijke lobby van oliebedrijven. Zij proberen de ontwikkeling van schone energiebronnen zoveel mogelijk tegen te houden. Er gaat relatief nog steeds weinig geld naar de ontwikkeling van kernfusie, terwijl deze bron van energie het wereldwijde energieprobleem zou kunnen oplossen. De olie-industrie heeft ook de ontwikkeling van de elektrische auto gigantisch vertraagd, door patenten op te kopen van techniek die nodig is voor de elektrische auto, en vervolgens met deze patenten niets te doen.
Voor het klimaat- en energieprobleem kan kernsplitsing een oplossing lijken, maar ondanks de verbeterde veiligheid blijft kernsplitsing gevaarlijk, en is het ook een eindige energiebron.

Greenpeace heeft berekend dat kernenergie helemaal niet nodig is, in het geval dat er een goed plan gemaakt wordt waarbij Nederland energiezuiniger gemaakt wordt, en meer stroom gaat halen uit alternatieve energiebronnen, als waterkracht, biomassa, zon en wind.
Het probleem is echter dat de energie-industrie niet gepland is. De energie in Nederland is geprivatiseerd, en gedeeltelijk in buitenlandse handen. Het winstprincipe staat voorop. Voor een goed klimaat- en energieplan is het nodig dat alle energiebedrijven weer in publieke handen komen, onder controle van de werknemers. Nederland is echter een klein landje, en daarom moeten we werken naar een internationaal socialistisch plan van energievoorziening.

De strijd voor een beter milieu en de strijd voor socialisme gaan samen!

Personeel loopt massaal weg uit de zorg

2010-05-18T02:43:00.000-07:00

Een ruime meerderheid van het personeel in de Nederlandse gezondheidszorg is druk aan het solliciteren of overweegt om een andere baan te zoeken. Het verontrustende aan dit gegeven is dat onze gezondheidswerkers massaal weglopen uit de zorg.

Deze trend komt niet zo maar uit de lucht vallen. Al jaren klaagt het personeel steen en been over het steeds verder doorschietende vercommercialiseren van de zorg. Het gevolg daarvan is dat de werkdruk op de werkvloer steeds meer toeneemt. Voorbeelden zijn daarvan te over. Pyjamadagen zijn tegenwoordig een heel normaal verschijnsel in de Nederlandse verpleeghuizen; dit is bedoeld om het personeel een dag in de week niet te belasten met het fysiek inspannende werk van het aankleden van zieken/hulpbehoevenden. Nog veel schrijnender is het gegeven dat in sommige verpleeghuizen patiënten/bewoners slechts één keer in de week mogen douchen. Alles wordt gedaan om de zorg ‘zo efficiënt’ mogelijk te maken, en het liefst met zo min mogelijk personeel.

Daartegenover is in de afgelopen twintig jaar een bonte stoet van managers, marketeers en consultants de zorg binnen gekomen. En die zorgen vooral goed voor zichzelf. Voorbeelden van deze zelfverrijking zijn er genoeg. Zo is er een verpleeghuis in het Noorden van het land waar een verpleegafdeling werd omgebouwd om de alsmaar uitdijende ‘administratie’ onderdak te bieden. De bewoners moesten het doen met gordijnen en linoleum van meer dan dertig jaar oud. Bij de verbouwing werd er peperduur tapijt (met ingeweven logo!) neergelegd en kwamen er bureau’s en bureaustoelen die ruim 5000,- per set kostte.

Vanwege de vergrijzing en de daarmee samenhangende stijgende kosten vreest driekwart van de mensen die zelf in de zorg werken dat de komende jaren de kwaliteit van zorg flink gaat afnemen. Zij vinden het nauwelijks nog verantwoord om zo met patiënten om te gaan. Deze onthutsende conclusies komen uit een landelijke zorg-enquête onder 4000 personeelsleden in de zorg, die op 18 mei wordt gepresenteerd. In Nederland werken er ruim 1,1 miljoen mensen in de gezondheidszorg.
Het onderzoek is uitgevoerd door zorgverzekeraar Menzis. Uit dit onderzoek blijkt verder dat de werknemers in de zorg weinig vertrouwen hebben in de politiek maar ook in de zorgverzekeraars: beiden krijgen een dikke onvoldoende. Er blijkt dus veel wantrouwen naar het ‘beleid’ en de ‘centen’ te zijn.

Woordvoerder Monique Roedoe van Menzis verwoord de oplossing als volgt: "De cijfers zijn verontrustend, maar tegelijkertijd ook niet verrassend. We herkennen dit beeld over het groeiend aantal werknemers dat de zorg wil verlaten. De oplossing ligt in het centraler stellen van het personeel. Door ze meer regie en verantwoordelijkheid te geven, komt ook weer een stukje werkvreugde terug." Dat lijkt nu goeddeels verdwenen. "Meer werkvreugde zorgt ook voor betere zorg. Want uiteindelijk blijft dit vak mensenwerk"

En daarmee ontkent zij kundig wat het probleem is. Het heeft niets te maken met ‘regie’ en ‘verantwoordelijkheid’. Beide termen behoren tot het vocabulaire van een manager; niet tot die van een gemiddelde verpleegkundige of verzorgende. Die ziet steeds meer collega’s vertrekken door de verstikkende laag van ‘leidinggevenden’, maar ook door de steeds toenemende werkdruk doordat hetzelfde werk nu met minder collega’s gedaan moeten worden. Winst lijkt vooral de drijfveer van het managementsgilde te zijn. Ook is voor veel geschoolde werknemers het een doorn in het oog dat zij veel minder verdienen ten opzichte van soortgelijke functies in andere sectoren.

Dat laatste is alleen maar achteruit gegaan. De afgelopen jaren is de ene onregelmatigheidstoeslag na de ander gesneuveld. Overuren uitbetaalt krijgen is er in de meeste zorginstellingen al niet meer bij. Vervanging bij ziekte moet maar door het personeel zelf opgelost worden, en de zondagtoeslag is al jaren een ding van het verleden.

Tegelijkertijd zijn we de afgelopen jaren ‘getrakteerd’ door de loonsverhogingen die de managers zichzelf toekennen in de zorg. Als reden wordt er opgegeven dat de zorginstellingen van nu ‘complexe organisaties’ zijn die alleen door top-managers geleid kunnen worden. Het resultaat van deze grove minachting van het personeel is nu zichtbaar. Zoals een oud Nederlands spreekwoord zegt: mensen stemmen met hun voeten; ‘meer verantwoordelijkheid’ en ‘regie’ ten spijt.

Inleiding tot het artikel “Dutch Labour Party goes left” uit 1970

2010-05-17T05:13:00.000-07:00

We publiceren hier een oud artikel van de Britse marxist Ted Grant uit 1970, waarin hij kort ingaat op de ontwikkelingen in de ‘Dutch Labour Party’, de Partij van de Arbeid. In 1970 begon de partij naar links op te schuiven. Ted Grant analyseerde dat, en voorspelde correct dat hetzelfde zou gaan gebeuren in Groot-Brittannië.

Geschreven door redactie Vonk

Onder Wim Kok begin jaren 90 schoof de partij helemaal naar rechts op. Socialisme zou dood zijn, de klassenstrijd over, en de arbeidersklasse geëmancipeerd. Toen klonk dat voor sommigen overtuigend. Anno 2010 is de situatie heel anders dan in de jaren 90. Er is een Socialistische Partij, links van de PvdA, in de Tweede Kamer gekomen. Recentelijk zagen we de staking van de schoonmakers, de langste staking in Nederland sinds 1933, die zelfs door verschillende grote dagbladen als klassenstrijd werd bestempeld. De arbeidersklasse is nu zeker niet geëmancipeerd. Met de grote bezuinigingen die voor de deur staan, staan alle sociale verworvenheden die in het verleden gewonnen zijn door strijd, onder druk. Het is de taak van de vakbeweging om de verworvenheden te beschermen. Tegelijk is er ook politieke vertegenwoordiging nodig voor de werkende klasse.
We hebben in Nederland verschillende partijen die zeggen op te komen voor de werkende mensen. Traditioneel is de grootste partij van de arbeidersklasse de Partij van de Arbeid. Helaas wordt zij bestuurd door allemaal mensen die het kapitalisme hebben geaccepteerd en enkel hier en daar een hervorming willen doen. Dat in naam van het ‘realisme’. De waarheid is echter dat er daar niets realistisch aan is. Alle hervormingen staan onder druk. Om het kapitalisme weer beter te laten functioneren moet er gigantisch bezuinigd worden. Terug naar 19e eeuwse toestanden moeten we gebracht worden!
Er is echter een alternatief. Dat alternatief is socialisme. Met de nationalisatie van de grootste banken en monopolies onder democratische werknemerscontrole en –management, kan de gecreëerde waarde ten goede komen aan iedereen, en kunnen alle sociale verworvenheden behouden worden.

De Britse marxist Ted Grant beschrijft hoe er steeds meer druk kwam op de PvdA om naar links op te schuiven. Hoewel de toestand nu uiteraard helemaal anders is dan toen, beginnen de bestuurders van de PvdA voorzichtig naar links op te schuiven. Neoliberalisme werd bijvoorbeeld ‘verworpen’. Dit is maar een klein beginnetje, maar het laat al zien dat we in roerige tijden zitten. Het is de taak van de georganiseerde vakbeweging om druk te zetten op de PvdA en op de andere linkse partijen, om op te komen voor de belangen voor de werkende man en vrouw.

Zeer interessant is de eerste zin van het artikel. We hebben vaker gehoord dat Nederland ‘anders’ is dan de rest van Europa, en dat Nederland ‘immuun’ is voor marxistische ideeën. Niets is minder waar. In de komende jaren zullen de ideeën van Marx, Lenin en Trotski langzaam maar zeker weer terugkeren in de Nederlandse linkerzijde.

Lees het artikel op http://tedgrant.org/archive/grant/1970/03/dutch.htm

Ted Grant heeft daarnaast vele andere interessante artikelen geschreven, die men allemaal kan terugvinden op www.tedgrant.org

De mythe van de ‘luie Griek’

2010-05-09T14:29:00.000-07:00

De heuse campagne van laster en verdraaiingen over Griekenland is gericht naar de hele arbeidersklasse in Europa. Het opzet is bekend: de draconische saneringen van het IMF en de EU rechtvaardigen en vermijden dat er solidariteit op gang wordt getrokken. Ze willen verhinderen dat de oproep die gisteren op het Akropolis klonk waar gemaakt wordt: “Peoples of Europe, Arise!”. Deze aanval is opgezet door zowel de Griekse kapitalisten als die van de rest van Europa.

Mythe 1 - De Grieken zijn lui en werken niet veel

Volgens Eurostat werken de Griekse werknemers gemiddeld langer dan de rest van de Europeanen. Ze werken 42 uur per week. De gemiddelde wekelijkse arbeidsduur in de 27 lidstaten van de Europese Unie is 40,3 uur. Binnen de eurozone is dat nog een tikkeltje minder namelijk 40 uur.

Mythe 2 - De Grieken zijn overbetaald

Opnieuw volgens Eurostat is de werknemer uit de privésector de meest onderbetaalde uit de eurozone. In Griekenland bedraagt het gemiddelde bruto loon, belastingen en sociale zekerheid incluis, 803 euro. Het laagste bruto loon in Ierland is bijvoorbeeld 1300 euro, in Frankrijk 1250 euro en in Nederland 1400 euro.

Mythe 3 - Zonder de tussenkomst van de EU en het IMF lopen de lonen uit de hand

Volgens de overkoepelende vakbond van de privésector, de GSSE, hebben de soberheidsplannen van de vorige regeringen al het werkelijke loonniveau terug gebracht tot dat van het jaar 1984!

Mythe 4 - De Grieken gaan te vroeg op pensioen!

De media geven een beeld weer van jong gepensioneerde Grieken die hun vette uitkering op zonovergoten terrasjes opdrinken. Volgens de statistieken van de EU is de gemiddelde pensioenleeftijd in Griekenland 61,4 jaar, een tikkeltje hoger dan het Europees gemiddelde van 61,1 jaar.

Mythe 5 - Maar de pensioenen zijn te hoog!

De studiedienst van de GSSE berekende dat het gemiddelde pensioen 750 euro bedraagt per maand. In Spanje bedraagt het pensioen 950 euro, in Ierland 1700 euro en in Nederland 3200 euro. Dit bedrag werd berekend voor de verhoging van de pensioenleeftijd van 65 naar 67 jaar en de vermindering van het pensioen met 30 à 50 procent. Het jaarverslag van de vakbonden kwam ook tot de vaststelling dat op een werkende bevolking van 4,5 miljoen mensen er meer dan 1 miljoen werken het zonder enige vorm van sociale zekerheid of wettelijke bescherming moeten stellen. De Commissie voor Sociale Zekerheid van het Griekse ministerie van Tewerkstelling schat dat een derde van de werknemers tot die onbeschermde groep behoort. In de EU is die groep nooit groter van 10 procent van de totale werkende bevolking.

Wiens schuld is dit? De bijdrage aan de sociale zekerheid worden verondersteld berekend te worden door de bazen. Zij betalen een deel en de rest wordt rechtstreeks betaald door de werknemers uit hun loon. De bazen verkiezen echter een heleboel personeelsleden niet aan te geven om zo te ontsnappen aan de patronale bijdragen en zelfs de belastingen. Indien de ondernemers hun deel betaald zouden hebben aan de sociale zekerheid zou de toestand er helemaal niet zo slecht uitzien als vandaag. Het zijn de Griekse bedrijfsleiders en de buitenlandse investeerders die profijt hebben gemaakt van deze situatie. Maar wie krijgt de zwarte piet? De Griekse arbeiders en bedienden natuurlijk.

Hierboven op is er ook het fenomeen van ongeveer 300.000 ‘valse zelfstandigen’. Dit zijn werknemers die verplicht worden om zichzelf in dit statuut te wringen indien ze nog werk willen krijgen. De bazen waarvoor ze werken geven hen geen contract maar rekruteert hen wanneer ze maar willen. De werknemer is dan zogezegd een ‘klant’ van een ondernemer die hem kan inzetten, wanneer en waar hij ook wil. Deze ‘valse zelfstandigen’ genieten niet van een verzekerd maandloon of betaalde vakantie. Werkgevers kunnen hen afdanken zonder vooropzeg. Daarenboven zijn er nog zo een 200.000 ‘halftijdse’ werkkrachten die in werkelijkheid voltijds worden ingezet tegen een half loon.

Mythe 6 - De ambtenaren zijn met te veel

Wel, dat ‘argument’ kennen we in België ook al lang. Volgens de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) vertegenwoordigen de ambtenaren 22,3 procent van de totale actieve bevolking. In Frankrijk is dat 30 procent, in Zweden 34 procent, in Nederland 27 procent, in Groot-Brittannië 20 procent en in Duitsland 14 procent. Griekenland bevindt zich dus duidelijk onder het Europese gemiddelde. Belangrijk om te weten echter is dat 300.000 ambtenaren aangeworven zijn met contracten van bepaalde duur met lagere lonen en minder rechten als gevolg. De lonen van de ambtenaren swingen ook de pan niet uit. De bond van de overheidsdiensten, ADEDY, berekende dat sinds 1990 het totale inkomen van een ambtenaar met een derde is verminderd. In de laatste jaren werden loonsverhogingen ook meer en meer vervangen door allerlei premies die niet worden meegerekend in het loon en de pensioenberekening.

Mythe 7 - Maar ze krijgen zelfs een extra 13e en 14e maandloon!

Deze mythe wordt gebruikt om de indruk te wekken dat de Grieken toch wat meer verdienen dan wij in de rest van Europa. De 13e en 14e maand zijn geen echte lonen. Het gaat eerder over ‘bonussen’ die met Kerstmis (13e maand) en met Pasen (14e maand) worden uitbetaald. Het is een manier om het jaarinkomen te fragmenteren om het toerisme en de handel te steunen. De handel en het toerisme zijn immers pijlers van de Griekse economie. Met de nieuwe maatregelen die het IMF en de EU opleggen verdwijnen deze ‘bonussen’. Interessant om te weten: de gemiddelde lonen die in dit artikel worden vermeld houden al rekening met deze 13e en 14e maand.

Mythe 8 - Ok, zij verdienen minder dan bij ons maar het leven is er dan ook zeer goedkoop

Opnieuw een vergissing. De lonen en de uitkeringen zijn er de laagste van Europa maar de prijzen voor basisproducenten blijven maar stijgen. Een aantal voorbeelden om dit te staven. In Griekenland kost een doos ontbijtgranen gemiddeld 2,86 euro. In Groot-Brittannië kost hetzelfde pak 1,89 euro (51 procent goedkoper) en in Frankrijk 2,25 euro (27 procent minder). Grieken hoesten 3,74 euro op voor een tandenborstel terwijl in Groot-Brittannië die borstel slechts 2,46 euro kost. Goedkope koffie op een Grieks terras? Gemiddeld kost er een kop koffie of thee tussen 3 en 3,5 euro. Meer dan het dubbele van wat we op onze terrasjes slurpen.

Maar zijn er dan geen profiteurs in Griekenland? Toch wel. Sommige Grieken leven in weelde en overvloed. Ze zijn echter niet terug te vinden bij de werkende bevolking of bij de lagere middenklasse. Tijdens de eerste helft van de laatste tien jaar behoorden de Griekse kapitalisten tot de top drie van de meest winstgevende bedrijven in de wereld. De Griekse bankiers genieten ook van de hoogste interestvoeten in Europa. Dit is natuurlijk geen toeval. Hun winsten puren zij uit werkkrachten die tot de goedkoopste van Europa behoren. De grote ‘zwarte economie’ geeft hen ook de kans om veel winsten op te stapelen buiten de controle van de overheid.

Dit is de waarheid over de Griekse sociale omstandigheden. We moeten met dit verhaal naar onze vakbondsdelegees, vergaderingen enzovoort. De werkelijke lonen zijn er beduidend lager dan bij ons, de werkweek is er langer en de gemiddelde pensioenleeftijd is ook hoger. De winsten van Griekse en buitenlandse kapitalisten zijn echter veel hoger.

Wat de Griekse arbeidersklasse wordt aangedaan, zal morgen het lot zijn van de werkende bevolking in Spanje en Portugal. Overmorgen ondergaan we in België en andere landen ook dezelfde vermageringskuur. Griekenland toont ons wat er ons te wachten staat.

Met die mediacampagne tegen de Griekse stakers en actievoerders willen ze ons verdelen. De schuld van de crisis van de euro enzovoort wordt de Griekse vakbonden aangewreven.

Vandaar dat de Europese vakbonden en linkerzijde de solidariteit moeten organiseren met de Griekse arbeidersklasse. Hun strijd moet een Europese strijd worden. Wij willen hun crisis niet betalen. Zij die leven van ons zweet en arbeid, de bankiers, de financiële speculanten, grote ondernemingen, moeten betalen.

“En ze krijgen nog een bonus om op tijd op het werk te komen”, hoorden we tijdens de Zevende Dag. ‘Ze’, dat zijn de Griekse werknemers, vooral dan de ambtenaren in de openbare diensten. Sinds de Griekse crisis de voorpagina’s haalt van onze media, lezen we allerlei indianenverhalen over de Griekse ambtenaren in het bijzonder. Ze zijn te talrijk, ze werken te weinig, ze gaan zeer vroeg op pensioen enzovoort. Het besluit is snel getrokken: de Griekse ambtenaar is lui en moet uit zijn hangmat gehaald worden. Erger nog: misschien is de Griekse ambtenaar toch wel ook verantwoordelijk voor de huidige crisis in zijn land. We willen in dit artikel een aantal mythes tegen het licht houden. De feiten zijn immers nogal ontluisterend.

8 mei bijeenkomst Esterwegen

2010-04-28T13:48:00.000-07:00

Ieder jaar op 8 mei worden de verschrikkingen herdacht van de zogenaamde ‚Emslamdlagers’. Dat waren concentratiekampen in het Emsland gebied vlak bij Groningen en Drenthe over de grens. Hier werden al in 1933 de eerste politieke tegenstanders door de Nazi’s opgesloten. Velen moesten mensonterende arbeid verrichten in het veengebied. Velen lieten daarbij het leven. Op 8 mei herdenken wij de slachtoffers. De communisten, de pacifisten, de socialisten, de joden. Allen die stierven omdat zij het lef hadden om vast te houden aan hun politieke overtuiging. Of het ‚verkeerde’ geloof hadden. Nooit mogen wij de verschrikking van een totalitair regime vergeten.

Wij roepen iedereen op om deze zondag stil te staan bij het offer van deze mannen en vrouwen. Als u in de gelegenheid bent om te komen, doe het dan. Democratie en vrijheid is nooit vanzelfsprekend.

U kunt meer informatie over de Emslandkampen hier vinden.

De convocatie en de routekaart vind u hier

De ambtenaren, Koninginnedag en 1 mei

2010-04-28T04:47:00.000-07:00

Het is stakingstijd. De schoonmakers hebben hun overwinning gehaald. Met de langste staking in Nederland sinds 1933 hebben zij laten zien dat de klassenstrijd niet iets van het verleden is, maar in deze tijd van crisis actueler dan ooit. Het einde van de schoonmakersstaking betekent zeer zeker niet het einde van de strijd van de Nederlandse arbeiders.

Door Jordan

De volgende stakers zijn de gemeenteambtenaren. Vandaag leggen die het werk neer in Den Haag. De parkeerwachters gaan geen bonnen uitschrijven, en hun collega’s in Utrecht, Hoorn, Haarlem en Haarlemmermeer doen hetzelfde.

De straatvegers leggen in Den Haag drie dagen het werk neer. De gemeente Den Haag probeert dit op een hysterische manier tegen te houden met een kort geding. Het excuus is dat de staking ook op Koninginnenach en Koninginnedag is. Dan is het een groot feest en dan wordt het een zootje. Staken zou onverantwoord zijn en kan tot gevaarlijke situaties leiden met veel rommel op de grond.
Hetzelfde argument heeft ertoe geleid dat de werknemers van stadsreinigingsdienst in Amsterdam enkel op Koninginnedag staken en de volgende dag hun werk weer hervatten.

Laten we dit eens nader bekijken. In de eerste plaats in een staking niet zomaar iets voor de lol. De media presenteren het vaak wel zo, maar in feite is een staking het resultaat van een conflict dat niet op een andere manier kan worden opgelost.
De eisen van de stakers zijn 1,5% loonsverhoging en werkzekerheid. Oftewel, niet achteruitgaan en niet ontslagen worden. De gemeentelijke overheden blijven keihard vasthouden aan de zgn. ‘nullijn’, een zeer misleidende term voor gedwongen achteruitgang. Het niet verhogen van de lonen met de inflatie mee betekent een vermindering van reële lonen. De ambtenaren staken om hun reële lonen niet achteruit te laten gaan. Staken is een uiterste drukmiddel.

Staken op Koninginnenach en Koninginnedag zal daardoor extra veel impact hebben. Het laat nog eens extra goed zien hoe belangrijk de rol van de werkende klasse is in de maatschappij. Zonder straatvegers wordt het een rommel. Dat erkent de gemeente Den Haag ook. Maar zij wil niet luisteren naar de eisen van de gemeenteambtenaren. Het gemeentebestuur is dan ook de boosdoener, niet de gemeenteambtenaren.

Het argument van veiligheid moeten we ook even breder bekijken. Uit een onderzoek van FNV blijkt dat er jaarlijks 3.000 Nederlanders sterven door situaties op het werk. De werkgevers zijn daarvoor verantwoordelijk! Zij stellen winst boven mensen. Kanker door chemische stoffen, hart- en vaatziekten door te hoge werkdruk en longziekten zijn allemaal doodsoorzaken die voorkomen kunnen worden door meer investeringen in veiligheid.

De ambtenaren verdienen onze steun. Ze staken in een mooie periode. Daarbij gaat het niet om de dag dat we de verjaardag van onze vorige koningin vieren. Koninginnedag is voornamelijk een feest omdat het een vrije dag is in een tijd met mooi weer. Als het gevierd zou worden op 31 januari (Beatrix’ verjaardag), zou het in de kou een veel minder groot feest zijn. De dag erna is belangrijk. 1 mei. Dat is de dag van de arbeid. De dag van de strijd van de gewone mensen, zoals de gemeenteambtenaren. In Nederland is 1 mei geen feestdag. Maar het is dit jaar op een zaterdag, dus sommige mensen zullen vrij zijn en kunnen de Dag van de Arbeid vieren.

Oostenrijk: nieuwe linkervleugel in de SPÖ

2010-04-18T06:01:00.000-07:00

Deze maand hield de SPÖ-Linke, de linkervleugel van de sociaaldemocratische SPÖ, zijn eerste nationale conferentie met 120 aanwezigen van over heel Oostenrijk. Het is een belangrijke stap in de opbouw van een sterke linkerzijde in de Oostenrijkse arbeidersbeweging.
De Sociaaldemocratische Partij van Oostenrijk (SPÖ) leed de voorbije maanden een reeks zware nederlagen in de regionale en lokale verkiezingen. De voornaamste oorzaak van deze crisis ligt bij de rol van de partijleiding in de nationale regering. Partijleider en kanselier Werner Faymann steunt openlijk het crisisbeleid dat door de grote banken wordt opgelegd.
Hij leidt een coalitieregering met de conservatieve Oostenrijkse Volkspartij (ÖVP) zonder ook maar een fractie van het sociaaldemocratische programma in de praktijk te brengen. En nu is ook de discussie gestart over hoe de publieke uitgaven de komende jaren onder controle gebracht dienen te worden. De ÖVP is voorstander van forse besparingen in de zogenaamde welvaartstaat en een verhoging van de belastingen op brandstof en energie in naam van de ‘ecologie’. In werkelijkheid willen de conservatieven de arbeidersklasse doen opdraaien voor de kosten van de crisis. De leiding van de SPÖ toont echter geen enkele intentie om in te gaan tegen het kapitalistische offensief. Integendeel, Faymann wil geen politiek alternatief naar voren brengen uit vrees om de conservatieven te provoceren. Nochtans vraagt de meerheid van de partij, de vakbonden en de Jongsocialisten om belastingen voor de rijken. Zij moeten betalen voor de crisis die ze veroorzaakten.
Tegen deze achtergrond zijn er de voorbije maanden verschillende pogingen ondernomen om een linkse koerswijziging te brengen in de sociaaldemocratie. De regionale partijleiding van het industriegebied Oberösterreich is bijvoorbeeld gestart met een interne discussie die bijzonder kritisch is voor de nationale partijleiding. Ook de Jongsocialisten (Sozialistische Jugend Österreichs, SJÖ), die traditioneel een belangrijke kracht vormen in de sociaaldemocratische linkerzijde, zijn een linkse denktank gestart met openbare vergaderingen in heel Oostenrijk. Beide initiatieven zijn bedoeld om de discussie op gang te brengen en willen eigenlijk de partijleiding overtuigen van de nood tot een koerswijziging. Voor veel basismilitanten gaat dit echter niet ver genoeg. Heel wat linkse partijleden zijn tot de conclusie gekomen dat er nood is aan een georganiseerde linkerzijde om de druk op te voeren in de partij en om de politieke strijd aan te gaan met de contrareformistische partijleiding.
De SPÖ-Linke is opgericht in de herfst van vorig jaar en vormt de aanzet van deze georganiseerde linkerzijde. Verschillende prominente sociaaldemocraten (waaronder de voormalige minister van Sociale Zaken Erwin Buchinger) hebben ondertussen openlijk hun steun uitgesproken voor het initiatief. De burgerlijke massamedia hebben vanzelfsprekend veel interesse voor de SPÖ-Linke, waardoor heel wat nieuwe mensen aangetrokken worden tot het project. Ondertussen is de SPÖ-Linke georganiseerd in 8 van de 9 Oostenrijkse regio’s.
De marxisten van “Der Funke” speelden van bij het begin een centrale rol in dit project en brachten de idee naar voren om alle kameraden samen te brengen in een nationale conferentie. Deze vond plaats op 10 april in Linz. 120 mensen van over heel Oostenrijk woonden de conferentie bij. Onder hen waren delegees en vakbondsmilitanten, partijmilitanten, jongsocialisten en vertegenwoordigers van verschillende sociaaldemocratische frontorganisaties. Er waren heel wat jongeren maar ook gevestigde sociaaldemocraten met decennia aan partijlidmaatschap. De zaal was gevuld tot en met de laatste plaats. Aangezien er op dezelfde dag ook een aantal andere belangrijke activiteiten waren binnen de Oostenrijkse arbeidersbeweging, was de opkomst een groot succes. Het toont aan dat de SPÖ-Linke op weg is om een levensvatbare tendens te worden binnen de Oostenrijkse arbeidsbeweging.
De conferentie werd geopend met een toespraak door David Stockinger, een bekende SPÖ’er uit Niederösterreich. Hij vatte de taak van de SPÖ-Linke samen door te verwijzen naar de woorden van Josef Hindels (een icoon van de Oostenrijkse arbeidersbeweging en de antifascistische strijd): ze moet een politiek, socialistisch alternatief naar voren schuiven voor het kapitalisme dat niet in staat is om de problemen op te lossen waarvoor de mensheid staat. David Stockinger las ook enkele van de vele solidariteitsboodschappen voor die waren opgestuurd door verontschuldigden: er waren brieven van enkele partijafdelingen, regionale parlementsleden en van enkele hogere leden uit de partijleiding zoals Kurt Flecker uit Styria en Michael Ritsch, de voorzitter van de regiopartij in Vorarlberg.
Daarna nam Rudi Fussi, een van de oprichters van de SPÖ-Linke en een bekende activist tegen de aankoop van militaire vliegtuigen, het woord om het politiek programma voor te stellen. Hij verduidelijkte dat de centrale kwestie vandaag is of de arbeiders dan wel de bazen zullen opdraaien voor de kosten van de crisis. Hij viel openlijk de plannen van de ÖVP aan, maar had ook kritiek op de SPÖ-leiding die weigert om het gevecht aan te gaan met de conservatieven. Na de toespraak van Rudi Fussi mengden heel wat aanwezigen zich in de levendige discussie. Daarna werd het programma van de SPÖ-Linke, met een duidelijk antikapitalistisch karakter, gestemd. Er werd ook een eisenpakket opgesteld met betrekking tot de aankomende besparingen, waarin wordt voorgesteld om de rijken en de bazen te belasten. Rond dit programma zal de SPÖ-Linke een campagne starten binnen de SPÖ in de aanloop naar het volgende partijcongres in juni. Op 1 mei en in de komende regionale congressen zal de linkervleugel dit programma verspreiden en een duidelijk alternatief bieden voor de partijleiding die zich volledig schikt naar de wensen van de kapitalisten.
Vervolgens sprak Gernot Trausmuth, redacteur van het marxistisch blad “Der Funke” en medeorganisator van deze conferentie, over de methoden die nodig zijn om de SPÖ-Linke op te bouwen in de komende periode. Hij benadrukte dat de SPÖ-Linke meer moet zijn dan een discussieclub en dat “we in praktijk moeten aantonen dat onze ideeën in staat zijn om de arbeidersbeweging terug op te bouwen. De SPÖ-Linke moet een stem geven aan de arbeidersstrijd en de partij terug opeisen om ze te hervormen tot een instrument in de klassenstrijd.”
In enkele workshops werd het concrete werk van de SPÖ-Linke meer in detail besproken. Daar werd besloten dat de SPÖ-Linke het verzet moet organiseren tegen de aankomende besparingen, dat het een betere aansluiting dient te vinden in de vakbonden en dat het moet vechten voor democratische rechten in de SPÖ. In de plenaire zitting was er een levendig debat over de kwestie van het plafonneren van de lonen voor SPÖ-mandatarissen tot het loon van een gemiddelde werknemer. Uiteindelijk bleek een grote meerderheid voorstander van deze eis.
Op het einde van de meeting werd een team van woordvoerders en bestuurders verkozen. Tijdens de komende periode zullen 10 kameraden instaan voor de uitvoering van de beslissingen van de conferentie en voor de uitbouw van de SPÖ-Linke. Onder hen zijn er enkele bekende delegees en leiders van de Jongsocialisten. Met Gernot Trausmuth, Martin Wieland en Lukas Riepler (voorzitter van de Jongsocialisten-Vorarlberg) beschikt de marxistische tendens over drie kameraden in dit team.
De conferentie was ongetwijfeld een belangrijke stap vooruit in de opbouw van een sterke georganiseerde linkerzijde. De Oostenrijkse marxisten zullen er alles aan doen om bij te dragen tot dit proces.
Bezoek de website van de SPÖ-Linke (www.spoe-linke.at) en Der Funke (www.derfunke.at).

Afschaffing basisbeurs of afschaffing kapitalisme?

2010-04-11T13:05:00.000-07:00

Er gaat bezuinigd worden op hoger onderwijs. Bijna alle partijen, behalve de SP, zijn het daar over eens. Een van de belangrijkste maatregelen is de voorgestelde afschaffing van de basisbeurs. Deze maatregel wordt ondersteund door VVD, D66, en helaas ook PvdA en GroenLinks.

Door Jordan

Het kapitalisme is in crisis. Wat begon als een crisis in het financiële systeem heeft zich verspreid naar de reële economie. In Nederland is echter de financiële wereld een belangrijke pijler van de economie. Door miljarden euro’s belastinggeld naar de banken te smijten, is het systeem gered van de ondergang. De rekening van deze bail-outs is echter nog niet betaald. Aangezien de belangrijkste politieke partijen helemaal in de zak van het grote bedrijfsleven zitten, zullen de bankiers, topmanagers en kapitalisten weinig hoeven te betalen. De enige verkiezingsvoorstellen zijn wat symbolische maatregelen, zoals een maximum aan bonussen.

Voor de rest van de bevolking zijn echter wel heel wat maatregelen bedacht, zoals de afschaffing van de basisbeurs. De basisbeurs zou vervangen moeten worden door een ‘sociaal leenstelsel’. Dat houdt in dat studenten in feite dus grotendeels zelf hun studie moeten betalen. Aangezien studeren zeker niet goedkoop is in Nederland, zal dat ertoe leiden dat studeren steeds meer een privilege zal worden voor de kinderen van de rijkere Nederlander. Voor de kinderen van de minder rijke mensen zal dat leiden tot grote schulden, bij de studenten en/of de ouders. Dat is de essentie van het zogenaamde ‘sociale leenstelsel’.
Het woord ‘sociaal’ wordt hierbij voor ‘leenstelsel’ gezet, om te verhullen dat het om een asociaal plan gaat.

De noden van het kapitalisme

Na de Tweede Wereldoorlog werd, op basis van de economische opgang, het hoger onderwijs toegankelijker gemaakt door de invoering van beurzen van studenten. Er gingen steeds meer kinderen van de middenklasse studeren, en in enige mate ook de kinderen van de arbeidersklasse. Op die manier kwamen er steeds meer hoger opgeleide mensen in Nederland. Dat werd in die tijd als logisch gezien, en kwam overeen met de noden van het kapitalisme in het westen. Er was immers behoefte aan meer hoger opgeleide mensen, doordat er meer behoefte was aan hooggeschoolde arbeid. De productiekrachten moesten ook steeds vernieuwd worden, aangezien er concurrentie was met de Sovjet-Unie en het Oostblok. In die landen was hoger onderwijs voor iedereen toegankelijk, en waren er als gevolg ook veel wetenschappers in die landen.
Na de economische crisis van 1973 bleek voor de kapitalisten echter dat het ‘nieuwe’ kapitalisme toch geen stabiel systeem is, en dat het beter zou zijn als er flink in publieke uitgaven gesneden zou worden. Het ‘neoliberalisme’ kwam op als ideologie om dit alles te rechtvaardigen, en helaas raakte ook de PvdA besmet met dit ideologische virus. Op basis hiervan zou het onderwijs ook steeds meer een marktsysteem moeten worden. Dat houdt dus ook in dat het minder toegankelijk moet worden.
Vanuit een kapitalistisch oogpunt zijn er ‘teveel studenten’, en dus ‘teveel hogeropgeleide mensen’. Vanuit een rationeel menselijk oogpunt lijkt dit absurd. Hoe meer mensen met kennis, hoe meer vooruitgang voor de mens, zou men denken.
Het kapitalisme gaat echter uit van een arbeidsdeling die is gebaseerd op een ongecontroleerde markt. Om het systeem goed te laten werken is een bepaald aantal hogeropgeleide mensen nodig, en de rest is ‘overbodig’. Daarom is vanuit kapitalistisch oogpunt een bezuiniging als deze heel logisch.

Studenten vs. arbeiders? Of studenten en arbeiders samen?

Er zijn nu ook, vooral binnen de linkse partijen die deze bezuiniging schaamteloos steunen, demagogen die stellen dat met het huidige systeem de arbeiders moeten betalen voor allemaal feestende, verkwistende studenten, die later allemaal toch genoeg gaan verdienen om hun studieschuld terug te betalen. Dit is pure demagogie.
Ten eerste krijgen lang niet alle studenten later een dikbetaalde baan. Dit is onmogelijk door de eerder genoemde arbeidsdeling onder het kapitalisme. Ten tweede wordt hier niet gelet op de belangrijke functie van mensen met kennis in de maatschappij. Ten derde is het lang niet waar dat alle studenten alleen maar aan het feesten zijn en tegelijkertijd met gemak hun studie doen. De basisbeurs is maar beperkt. Het is onmogelijk de maandelijkse lasten enkel met een basisbeurs te kunnen betalen. Er is financiële hulp nodig van de ouders, of er moet bijgeklust worden. Ten vierde wordt er hier niet gekeken naar de invloed van het kapitalisme en de oorsprong van waarde.
Marx’ grote ontdekking was dat alle waarde in de maatschappij wordt gecreëerd door de mensen die hun arbeidskracht verkopen. Zijn ontdekking was dat er meerwaarde wordt gecreëerd uit onbetaalde arbeid. Deze meerwaarde is de bron van alle rijkdom in de maatschappij.
Stel, we hebben een grootaandeelhouder bij een multinational. Diens zoon gaat studeren. Als er geen studiefinanciering zou zijn, dan zou de rijke vader gemakkelijk de opleiding kunnen betalen. Waar komt het geld vandaan? Uit winsten van het bedrijf. Waar komen winsten vandaan? Uit de meerwaarde. Dus uit onbetaalde arbeid.
Hiertegenover zetten we een student met ouders uit de arbeidersklasse. Zij heeft in het huidige systeem recht op studiefinanciering. Waar komt deze studiefinanciering vandaan? Uit belastinggeld. Waar komt belastinggeld vandaan? Uit onbetaalde arbeid, uit het duurder maken van producten, en uit winsten van bedrijven. Als we dit herleiden komen we uit op betaalde arbeid (loon) en onbetaalde arbeid (meerwaarde).
Hieruit blijkt dat de hele maatschappij, wereldwijd, gebaseerd is op meerwaarde. Het probleem zit hem dus in het toe-eigenen van zoveel meerwaarde door de bankiers, grootaandeelhouders en topmanagers. De gigantische financiële injecties naar de banken waren een extra worp van jarenlang opgespaarde waarde, die door de werkende mensen gecreëerd was, naar een stel corrupte, zichzelf verrijkende lieden, die na deze injecties vrolijk doorgingen met hun praktijken.
Degenen die hier onder lijden zijn de werkende mensen, de ouderen, de zieken, en de studenten. Studenten en arbeiders hebben allebei te lijden onder de crisis. Zij zijn op die manier elkaars bondgenoten. Niet elkaars vijanden. Het was dan ook een zeer goede ontwikkeling dat er solidariteit was tussen de actievoerende schoonmakers en de studenten, tijdens de actieweek in Rotterdam.

Het is schandalig dat PvdA en GroenLinks voor de afschaffing van de basisbeurs zijn. Gelukkig is de SP wel voor het behoud van de basisbeurs. De SP is echter niet meer zo groot in populariteit als een paar jaar terug. Daarom is het goed dat de studenten zich zijn gaan organiseren tegen de bezuinigingen in onderwijs. Het volgende kabinet zal flink gaan bezuinigen, en daartegen moet verzet komen van de slachtoffers van deze bezuinigingen. Waar echter nood aan is, is dat de linkse partijen breken met het kapitalisme. Door nationalisaties van de grote banken en monopolies onder controle van de werknemers, is het mogelijk om veel meerwaarde in o.a. het onderwijs te steken. Op die manier zou iedereen kosteloos kunnen studeren. De kennis zou in het belang van de gehele maatschappij gestoken worden. Dat zou een flinke stap vooruit zijn voor de mens.

Keihard de liberaalste

2010-04-05T05:15:00.000-07:00

De VVD wil 30 miljard euro besparen in de overheidsuitgaven, waarvan 20 miljard in de komende kabinetsperiode. De laatste 10 miljard moet uiteindelijk ‘bespaard’ worden uiterlijk in 2019.

Door: Rick Denkers

Ziehier, de kernboodschap van het verkiezingsprogramma van de VVD. Maar dat is nog niet alles. De vraag rijst hoe deze bezuinigingen gerealiseerd worden. De VVD geeft in haar verkiezingsprogramma blijk van een simplistisch staaltje kapitalistisch denken. Het aloude mantra van een kleine overheid en de zegeningen van de markt wordt maar weer eens afgestoft en grijs gedraaid. De VVD denkt dit recordbedrag te kunnen realiseren op een eenvoudige manier: we smijten maar wat ambtenaren op straat en - daar komt die weer - de zorg kan efficiënter.

Maar daar blijft het niet bij. De VVD heeft een bijzondere manier bedacht om de gevolgen van de crisis te ‘bestrijden’: we verlagen de belastingen!

Met een klassiek staaltje onvervalst neoliberaal denken wil men de economie aanjagen. De partij spiegelt voor dat de tarieven in alle schijven van de inkomstenbelasting met ongeveer een procentpunt omlaag gaan. Ook wil de partij een verlaging van de vennootschapsbelasting. De overheid krijgt minder inkomsten en zal verhoudingsgewijs nog meer moeten bezuinigen om dit op te vangen. Het is de "Trickle-down economics” opnieuw gepresenteerd. Want wie hebben er baat bij een verlaging van de belastingen? Niet de armsten, maar juist degenen die relatief meer belasting betalen. De VVD gaat er vanuit door deze groep extra voordeeltjes te gunnen, dat zij daarmee meer gaan uitgeven, wat vervolgens de economie aanjaagt. En dus krijgt de overheid meer inkomsten en dus hoeft er minder bezuinigd te worden.

Een prachtige logica. Alleen het klopt niet. De Amerikaans/Canadese econoom John Kenneth Galbraith had al opgemerkt dat deze theorie al een keer eerder in de USA was toegepast. Toen heette het nog de "horse and sparrow theory". Met desastreuze gevolgen. Het invoeren van deze theorie veroorzaakte de paniek van 1896. Diverse economen leveren kritiek op dit plan omdat het een inefficiënte manier is om het doel te bereiken. Belastingverlagingen voor de lagere inkomens daarentegen hebben wel de aanjagende werking. Geheel volgens de theorie van Keynes. Maar kennelijk is het niet aan de VVD besteed. De VVD blijft onverminderd vasthouden aan het inmiddels achterhaalde denken dat belastingverlagingen voor de rijken - want dat is hun voorstel - leidt tot meer welvaart.

Het geheel is niet geheel toevallig. We zien in Nederland een electorale verschuiving naar rechts. Dat heeft alles te maken met het falen van de linkse partijen om structurele antwoorden te bieden. Deze antwoorden zijn er wel, maar het zijn volgens de partijstrategen niet de antwoorden om de kiezers uit het midden te trekken. Het is een volledige ontkenning dat in Nederland de kiezers over links en rechts zijn gepolariseerd. De VVD heeft echter deze boodschap prima begrepen en komt dus met een onvervalst neoliberaal programma; de peilingen geven de VVD gelijk.

Zij gaan nog een stapje verder. Het is geen geheim dat ook het CDA in een diepe crisis verkeert. Het razendsnel opnieuw aanwijzen van Balkenende als nieuwe lijsttrekker leidde tot veel onvrede binnen de christendemocraten. Een kwart van de CDA-ers wil zelfs af van Balkenende als lijstrekker. Dat is inmiddels doorgedrongen tot de VVD. Het CDA doet het slecht in de peilingen, en dus is het tijd voor de aanval vanuit de VVD. Bruijn, voorzitter van de programmacommissie van de VVD, neemt nadrukkelijk afstand van het verkiezingsprogramma van het CDA, dat gisteren is gepresenteerd. Dat is opmerkelijk, omdat de VVD moeilijk een coalitie kan smeden zonder het CDA, haar natuurlijke bondgenoot. 'Hun programma overtuigt niet', aldus Bruijn. 'De financiële onderbouwing ontbreekt. Dat zet de deur open voor neosocialistische spilzucht die het huidige kabinet zo kenmerkt. Ik had meer van ze verwacht.'

Neosocialistische spilzucht. Dat wordt het CDA verweten. Een zware beschuldigende vinger van de kant van de VVD. Maar hoe zit het dan met hun eigen programma? Welk keuze’s maakt de VVD dan?

Ook de VVD leidt aan spilzucht, maar dan neo-liberale. Een prima, en eenvoudig te realiseren bezuiniging zou zijn om eens uit het debacle te stappen dat de joint strike fighter heet. Iets wat de Nederlandse belastingbetaler al meer dan 800 miljoen heeft gekost. En dan zijn we er nog niet. Als ze aangeschaft gaan worden dan kost het ons nog een keer 3,5 miljard euro. De vermeende noodzaak van de vervanging van de huidige F16 toestellen door de JSF is al keihard onderuit geschopt door de bieding van SAAB, die bewees dat het goedkoper en beter kan.

Nog een stukje liberale spilzucht, maar dan over de ruggen van de studenten: het studiebeursstelsel wordt vervangen door een leenstelsel. Uiteraard - al zegt de VVD dat niet - moet dat ‘product’ aangeboden worden door banken. Dat verrassings-ei zal ongetwijfeld na 9 juni gevonden worden.

Dan de noodzaak om de vennootschapsbelasting te verlagen. Het nut daarvan wordt niet aangetoond in het programma van de VVD. Er wordt slechts het idee opgewekt dat Nederland Europees uit de band springt. Maar dat is een halve waarheid. De vennootschapsbelasting ligt formeel keurig rondom het Europees gemiddelde. Met 25 procent heeft Nederland zeker niet het hoogste tarief van Europa. Maar nog veel choquerender is het dat de Nederlandse belastingdienst zich met een foefje bedient om grote, buitenlandse multinationals een tarief van slechts 6 a 7 procent te laten betalen. We lopen op die manier een gigantisch bedrag van 16 miljard euro mis!

In de programmacommissie klinkt de stem van ondernemers door via zakenvrouw van het jaar Meiny Prins, bestuursvoorzitter Dick Sluimers van pensioenreus APG en directeur Coen van Oostrom van projectontwikkelaar OVG. De VVD: keihard de liberaalste!

TEKEL-arbeiders terug in Ankara - 2

2010-04-04T02:10:00.000-07:00

Gisteren kwamen uit verschillende steden van Turkije ruim duizend Tekel-arbeiders en een hoeveelheid aanhang terug naar Ankara om een zitactie te houden en hun verdere strijdplannen samen met hun voedingsbond Tekgıda-İş te bepalen. Bij aankomst in de hoofdstad werden zij geconfronteerd met een grote politiemacht die hen geen toegang tot de stad wilde verlenen en hen niet wilde toestaan het hoofdkantoor van vakcentrale Türk-İş te bereiken waar de arbeiders de voorgenomen zitactie wilden houden.

Door: Meriç Esin
Desondanks is het de meeste arbeiders gelukt de stad binnen te gaan en het ‘Sakarya’-plein in de buurt van het hoofdkantoor van Türk-İş te bereiken. Het hoofdkantoor hebben de arbeiders niet kunnen bereiken omdat het hermetisch door de politie geblokkeerd was. Later op de dag heeft de politie ook de mensenmassa op het ‘Sakarya’-plein omsingeld. De mensen op het plein, waaronder voorzitter Türkel van Tekgıda-İş en de voorzitters van de vakcentrales Türk-İş, Disk, Kesk en Kamu-Sen, werden door de politie opgeroepen het plein te verlaten en uit elkaar te gaan. Om een mogelijke provocatie te voorkomen besloten de vakbondsleiders aan de oproep van de politie tegemoet te komen en riepen zij op hun beurt de massa op om het plein vrij te geven. Gisteravond om 20:30 uur plaatselijke tijd verlieten de arbeiders het ‘Sakarya’-plein.
Vanochtend vroeg hebben de arbeiders opnieuw pogingen ondernomen om de blokkade rondom het hoofdkantoor van vakcentrale Türk-İş te doorbreken. Opnieuw stuitten zij echter op de massief opgestelde, agressieve politiemacht, die wederom geweld tegen hen gebruikt heeft. Dat leidde tot weerstand van de zijde van de arbeiders. In deze confrontatie werd door de politie onder andere gebruik gemaakt van pepergas. Er vielen gewonden en sommige arbeiders raakten onwel door het pepergas.
Even later gingen de arbeiders zich op een plek in de buurt van het hoofdkantoor van vakcentrale Türk-İş verzamelen. Voorzitter Türkel van Tekgıda-İş en de hoofdbestuurders van de vakcentrale Türk-İş kwamen de actievoerende Tekel-arbeiders steun geven. Daar verklaarde voorzitter Türkel met name het volgende: “Wij blijven onze acties op regionaal niveau voortzetten. Met al onze krachten zullen wij aan de algemene actie op 26 mei 2010 deelnemen. Dan zullen wij het leven in dit land stil leggen want de ‘4C’-regeling moet begraven worden. Op 3 juni 2010 zullen wij voor drie dagen weer in Ankara zijn en actie gaan voeren. Op 4 juli 2010 zullen we hetzelfde doen. Dan komen we voor vier dagen naar de hoofdstad. En als in juli onze eisen nog steeds niet ingewilligd zullen zijn, dan zullen de Tekel-arbeiders, samen met hun partners en kinderen weer naar Ankara komen om hier permanent en tot onbepaalde tijd actie te voeren.”. Na deze verklaring riepen de vakbondsleiders de arbeiders op om uit elkaar te gaan en weer naar huis terug te reizen.
Zowel de verklaring van de vakbondsvoorzitter als de gezamenlijke oproep van de hoofdbestuurders van de vakcentrale Türk-İş zijn met onbegrip en woede door de Tekel-arbeiders ter kennis genomen. De Tekel-arbeiders waren zeer teleurgesteld om het feit dat de leiders van Tekgıda-İş en Türk-İş de strijd alweer op de lange baan willen schuiven, zoals zij dat in de afgelopen maanden eveneens en herhaaldelijk hebben gedaan. Zo verontwaardigd als de ter plekke actievoerende Tekel-arbeiders waren hebben zij de vakbondsleiders uitgejouwd en uitgeroepen dat zij niet langer misleid en in de maling genomen willen worden, geen verkochte Türk-İş kunnen gebruiken en ook niets te maken willen hebben met vakbondsleiders die de arbeiders keer op keer hebben verraden. De gemoederen liepen hoog op. De vakbondsleiders werden door de arbeiders ingesloten en konden de massa niet meer verlaten. Er ontstond een lichte maar serieuze schermutseling tussen de arbeiders en de vakbondsleiders. De vakbondsleiders werden uiteindelijk door de politie van de actieplek verwijderd en veiliggesteld in het gebouw van een zakencentrum in de buurt.
In de uren daarna verlieten de arbeiders de omgeving van het hoofdkantoor van de vakcentrale Türk-İş en begonnen zij samen met hun aanhang huiswaarts te keren. Zo liep het actiebezoek in Ankara ten einde. Op dit moment ziet het er naar uit dat het door voorzitter Türkel van Tekgıda-İş meegedeelde plan leidend zal zijn voor de acties van de Tekel-arbeiders in de komende maanden.

--Lees ook het artikel ‘TEKEL-ARBEIDERS TERUG IN ANKARA - 1’: http://indymedia.nl/nl/2010/04/66384.shtml
--Voor meer achtergrondinformatie over de strijd van de Tekel-arbeiders:
http://indymedia.nl/nl/2010/03/66366.shtml
http://indymedia.nl/nl/2010/03/66156.shtml
Meriç Esin (meric.esin@hotmail.com)
2 april 2010